gaming sinds 1997

F.E.A.R. 2: Project Origin

Dat Monolith weet hoe ze een shooter moeten maken, of een horrorsfeer neerzetten, leidt al lang geen twijfel meer. Dat hebben de eerste F.E.A.R. en Condemned al ruimschoots bewezen. De vraag is wel hoe goed ze zijn in het vernieuwen van hun eigen games. Condemned 2 was een stuk minder memorabel dan zijn voorganger, en ook F.E.A.R. 2 zal niet de geschiedenis in gaan als een klassieker. Maar misschien is dat ook niet nodig.

Met de subtitel Project Origin krijgen we eigenlijk eerst het laatste halfuur van het vorige game voorgeschoteld, deze keer weliswaar spelend als Michael Beckett. Daarna gaan de gebeurtenissen verder waar ze eindigden in de eerste F.E.A.R., wat ook betekent dat de middelmatige uitbreidingen hier voor het gemak worden vergeten. Wat fans van de game zal plezieren is dat het verhaal een stuk beter is uitgewerkt, als je tenminste je erin wil verdiepen. Net zoals bij pakweg Bioshock kan je stukjes achtergrond te weten komen via papieren of objecten die overal rondslingeren. Hierdoor ontdek je ook meer over hoe Alma (het freaky meisje) zo freaky werd (Project Origin, weet je) en kan je je nog meer inleven in haar nog steeds schrikwekkende verschijningen.

Ze zal je nog steeds de stuipen op het lijf jagen op de manier die we kennen van Japanse genrefilms zoals The Ring en The Grudge, wat tegelijk een sterk en zwak punt is van de game. Kleine meisjes met lang zwart haar kennen we ondertussen maar al te goed, dus verrassend is het allemaal niet meer. Wel blijft het één van de weinige FPS’n die trachten horrorelementen doorheen hun spel te verweven. Naar welke kant je ook overhelt: als je gevoelig bent laat je best het licht aan en stuur je je oma beter weg wanneer je je surround-systeem op ‘luid’ hebt gezet.

Ook de gameplay blijft trouw aan wat we kennen van de reeks. Het draait nog steeds rond spectaculaire vuurgevechten, die nog lekkerder worden wanneer je de alomtegenwoordige bullet time activeert. Die laatste wordt constant terug aangevuld, en dat is maar goed ook. Wanneer de tijd rondom je heen vertraagt heb je immers een betere kans om de knappe A.I. te verslaan en je uitgebreide arsenaal aan wapens aan te spreken. Shotguns, assault rifles, tot zelfs laserguns, aan dodelijke spullen is er geen gebrek! Bovendien voelt het afvuren van die ongein lekker en strak aan, zodat je nooit op je honger blijft zitten wat betreft gunplay. We hadden wel graag wat meer objecten in de omgevingen kunnen kapotschieten (zoals tafels die gebruikt worden als cover), wat op zijn beurt nog meer de intensiteit had opgedreven.

Wie wat afwisseling wil van het normale knallen, krijgt de kans dankzij de armoured suits. Deze pakken maken je zowat een hulk, maar dan eentje met machinegeweren en raketten waarmee je keet kan schoppen gedurende een korte tijd. Als tussendoortje best geslaagd eigenlijk.

Jammer daarentegen is dat de levels zelf nog steeds wat tegenvallen. In tegenstelling tot de vorige keer blijf je weliswaar niet constant rondhossen in kantoorgebouwen, want ondermeer een school, een laboratorium, een hotel en een kliniek passeren de revue. Erg geïnspireerd zijn die omgevingen dus niet, al brengen ze wat meer variatie dan vorige keer. Lineair zijn ze wel, dus verwacht je niet aan veel verrassende zijweggetjes of de mogelijkheid om al te creatief om te springen met de vijanden. Dat merk je niet alleen aan het feit dat je zelf de hele tijd ‘rechtdoor’ moet lopen, maar ook de tegenstanders zullen je zelden verrassen. Een gemiste kans om de reeks toch op het niveau te tillen van de échte klassiekers in het genre.

Over de multiplayer valt veel, maar ook weinig te zeggen. Alles werkt, maar heeft niet echt een verslavend effect waardoor ik vermoed dat iedereen de mp wel eens zal testen maar erna al te snel zal teruggrijpen naar klassieker als Call of Duty 4 of op de PS3 specifiek wellicht naar Killzone 2. In vergelijking met die laatste komen de graphics overigens erg dicht. Scherpe textures, knappe effecten tijdens de shoot-outs (vooral wanneer alles in slow-mo wordt weergegeven) en ook de modellen van wapens en tegenstanders (ook al zijn er van die laatste te weinig verschillende) worden gedetailleerd weergegeven. Het geluid is even knap en mag je bij het beste van het genre rekenen, iets wat voor een horrorshooter natuurlijk goed is meegenomen. Een 5.1 set-up zal je overigens nog maar ‘s meer in het spel slepen; wie nog altijd geen luidsprekertjes heeft staan rondom zijn sofa moet echt wel ‘s die investering maken.

F.E.A.R. 2: Project Origin is een erg geslaagde shooter die meeslepende FPS-actie weet te combineren met horrorelementen en een verbeterd verhaal. Veel replayability is er echter niet, en ook de multiplayer zal je waarschijnlijk niet al te lang boeien. Een ideale game dus voor wie houdt van korte, maar krachtige singleplayerervaringen die knap zijn uitgewerkt en vooral de hardcore shooterfans zal plezieren.

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: F.E.A.R. 2: Project Origin
geplaatst in: PS3, Reviews, Warner
tags: , ,


Leave a Reply