gaming sinds 1997

F.E.A.R.

Iedereen kent wel F.E.A.R. , toch? Al vanaf de aankondiging wisten we dat dit makkelijk de meest angstaanjagende shooter ooit zou worden (Doom 3, eat your heart out!). De vele trailers toonden ons onverklaarbare gebeurtenissen, evenals een jong meisje dat moeiteloos een volledig peloton soldaten kan afslachten. De verwijzingen naar Ringu/The Ring en Ju-On waren alomtegenwoordig, net als de geruchten over de verhaallijn. Maar nu is hij er. Hou je klaar voor de sensatie van het jaar!

In F.E.A.R. (First Encounter Assault Recon) ben je een special operations commando, die samen met zijn team een zeker Paxton Fettel moet inrekenen. Hij is het brein achter een reeks vreemde gebeurtenissen en daarom wil men hem ondervragen. Oja, hij heeft ook nog een vreemde voorkeur voor mensenvlees. Wanneer je aankomt bij het verlaten pakhuis waar Fettel zich vermoedelijk bevindt, gaat alles mis, zwaar mis. Jouw F.E.A.R. team wordt uitgemoord in slechts enkele seconden en vanaf dan mag je in je eentje Fettel klissen en enkele zaken ophelderen. En hoe zit het nu met dat mysterieuze, jonge meisje?

En dat was nog maar het begin van het spel. In de eerste uren heb je er geen benul van wat er nu allemaal gaande is. Het spreekt voor zich dat het spel je geregeld van je stoel doet wippen van de schrik. Je zal talloze waanbeelden zien, het meisje zal geregeld de revue passeren, maar -vreemd genoeg- laat ze je telkens in leven. Dat roept heel wat vragen op, maar beetje bij beetje zal het verassend diepe verhaal zich ontrafelen. Voicemailberichten en rondslingerende laptops geven je kleine stukjes achtergrondinformatie, die je in staat zullen stellen om tegen het eind van het spel de puzzel op te lossen. Zonder iets te verklappen, wil ik wel kwijt dat het einde van het spel veel voldoening geeft.

Uiteraard is enkel een boeiend verhaal niet genoeg. Het spel heeft echter nog heel wat meer te bieden. Wat de game zo bijzonder maakt, zijn de uitdagende vuurgevechten. In tegenstelling tot zovele andere shooters, vechten de tegenstanders in F.E.A.R. werkelijk voor hun leven en je zal geregeld in situaties komen waar de vijand in de meerderheid is, zwaarder wapentuig heeft, of je gewoonweg te slim af is (dat laatste is, zoals jullie weten, een zeldzaamheid in FPS-spellen). De A.I. maakt ten volste gebruik van de (slim ontworpen) omgevingen; ze gooien tafels om om dekking te zoeken en maken gebruik van secundaire wegen om je in de flank aan te vallen. Ze gebruiken ook intelligente tactieken om je op te jagen. Een of twee soldaten zullen dekkingsvuur geven, terwijl enkele aanvallers je zullen proberen af te maken. Als ze merken dat je een gang onder vuur houdt, zullen ze terugtrekken of (rook)granaten gooien, alvorens in het offensief te gaan.

Hier heb je nog een staaltje van de bijna briljante A.I. Op een gegeven moment moest ik een pompstation doorkruisen. Ik sluipte stilletjes het gebouw uit waar ik vertoefde om mijn omgeving gade te slaan. Ik merkte twee bewakers op voor me, dus haalde ik mijn assault rifle boven, activeerde SlowMo (meer over de wapens en SlowMo verder in deze review) en schoot er een van neer. De andere zocht onmiddelijk dekking en riep om versterkingen. Binnen enkele seconden zaten zowat een half dozijn soldaten jacht te maken op mij. Aangezien ik hoger zat (en dus een voordeel had) kon ik makkelijk drie van hen neerknallen. Toen ik bukte om mijn wapen te herladen, zag ik ineens twee man een steegje ingaan om me langs achteren aan te vallen. Ik richtte mijn vuur dus op het duo, niet wetende dat de overlevenden van de eerste groep van dàt moment zouden gebruik maken om een trap op te lopen om mij zo af te maken. Ik heb uiteindelijk iedereen gemold, maar ik had nog slechts een armzalig streepje gezondheid over. En dat was slechts één van de vele adrenalinerushes in het spel.

Gelukkig hebben de ontwikkelaars SlowMo (ook Reflex Time genoemd) toegevoegd om alles weer wat gelijkopgaander te maken. Wanneer je die leuke truc toepast, worden de randen van je scherm waziger en korreliger, terwijl het gebied rond je crosshair juist scherper wordt (dankzij het gebruik van enkele coole filters). Geluiden worden gedempt en stemmen klinken vervormd, maar je tegenstanders zullen niet meer zo snel bewegen en reageren en ze schieten ook niet meer zo nauwkeurig, want je enkele seconden de tijd geeft om de tegenstand wat uit te dunnen. Naarmate je vordert in het spel zal je ook verborgen injectienaalden vinden die je verblijf in Bullet Time land verlengen (je kan ook vergelijkbare boosts vinden voor je gezondheidsmeter). Dat is erg handig, aangezien de vijanden sterker en talrijker worden gedurende de loop van het spel.

Maar met SlowMo alleen haal je het natuurlijk niet. Tegen zware tegenstand heb je guns, lots of guns nodig (excuseer mij deze flauwe Matrix-joke, maar met al dat Reflex Time gedoe is het moeilijk om níet te denken aan het epos van de Wachowski’s). Gelukkig stelt F.E.A.R. ook daar niet teleur. De wapens gaan van submachine guns, assault rifles, pistolen (die je ook kan dual-wielden), sniper rifles, een lekker zware shotgun en een raketlanceerder tot wat meer unieke speeltjes. Neem nu bijvoorbeeld de Penetrator (Nee, Asqwanka, niet dàt soort penetratie!). Het hebbeding schiet lange nagels af die werkelijk een man aan een muur kunnen vastspijkeren. Dit alles gaat uiteraard gepaard met coole ragdoll physics. Wie had er ook alweer een nieuw behang nodig? Het kan echter nog leuker: met de Plasma Rifle. Schiet op een nietsvermoedende vijand met dit ding en hij gaat letterlijk in rook op. Het enige wat overblijft is een hoopje smeulende botten. Verder zijn er nog een assortiment granaten en mijnen (ideaal om vijanden mee in de val te lokken) en zelfs een aantal melee-aanvallen om F.E.A.R.’s ongelooflijk arsenaal mee af te ronden.

Qua graphics hoort de game bij de top. Naast de voormelde filters, heeft F.E.A.R. ook een weelde aan particle effects, zoals vuur, stof en rook. Afgezien van Call of Duty 2, is F.E.A.R. ook het enige spel met echt dikke rook waar je niet kunt doorheen kijken, wat de vuurgevechten nog wat extra glans geeft. De omgevingen in het spel zijn ook redelijk interactief. De meeste voorwerpen kan je rondgooien of -schieten en muren en balken zijn in zekere mate vernietigbaar. Nog zo’n sterk punt van F.E.A.R. zijn de prachtige licht- en schaduweffecten, die veel bijdragen tot het creepy sfeertje. Jammer genoeg heeft al die pracht een groot nadeel: de systeemeisen. Ik durf te stellen dat F.E.A.R. het enige spel is tot nu toe dat mijn systeem (A64 3200+/1 GB DDR/Radeon X850XT PE) tot het uiterste kan drijven. Met alle opties aangezet, leed de game onder enkele framedropjes in een resolutie van 1280x1024x2AA. Dat gebeurde meestal in de wat meer donkere stukken. Gelukkig waren die momenten al bij al nog redelijk zeldzaam, maar het is alvast duidelijk dat het spel een high-end systeem nodig heeft om te draaien met alle toeters en bellen ingeschakeld.

Nog indrukwekkender zijn het geluid en de muziek. F.E.A.R. maakt briljant gebruik van beide om je voortdurend op het puntje van je stoel te houden. In donkere, nauwe steegjes kan het bijvoorbeeld akelig stil zijn. Zoals elke filmkenner wel weet, zijn dat de momenten waar je hartslag stijgt tot 160 slagen per minuut, zelfs al gebeurt er achteraf niks. Iedere illusie wordt ook aangekondigd door ruis op je radio.

Omdat de nadruk zo zwaar ligt op de fenomenale singeplayer, was het bijna onvermijdelijk dat de multiplayer eronder zou lijden. Ik zeg niet dat het multiplayer gedeelte slecht is -dat is zeker niet zo-, gewoon wat ongeïnspireerd. Je hebt de typische deathmatch, team deathmatch, elimination en CTF modes en een aantal maps, die allemaal gekenmerkt worden door een gebrek aan open ruimtes om grootschalige gevechten in te houden. Er zijn mijns inziens gewoonweg veel te veel nauwe gangen en steegjes. De multiplayer heeft echter ook wat unieks: je kan alle modes ook spelen met SlowMo power-ups. In de individuele types krijgt de persoon met de power-up de beschikking over Reflex Time, wat hem een stevig voordeel geeft. Hij is echter verre van onoverwinnelijk, wat duidt op een degelijke balans. In de team-based modes profiteert heel het team mee wanneer iemand zijn Reflex Time gebruikt.

Nu ik F.E.A.R. uitgespeeld heb en al enige uurtjes met de online multiplayer heb doorgebracht, kan ik niet anders dan zeggen dat dit tot nu toe de beste first-person shooter is van 2005. De vuurgevechten behoren tot de meest intense ooit -dankzij de ongelooflijke A.I. en de coole SlowMo feature- en het verhaal houdt je aan je stoel genageld tot het einde. F.E.A.R. kan je doen schrikken op een manier waar zelfs Resident Evil een puntje kan aan zuigen. Het creepy sfeertje wordt nog versterkt door de goede visuele presentatie en het fantastische geluid. Jammer genoeg heeft al dat moois ook zijn prijs: F.E.A.R. is makkelijk het zwaarste spel tot dusver. Als je echter de gelukkige eigenaar bent van een degelijk systeem, dan heb je eigenlijk geen andere keus dan dit spel te kopen!

Second opinion door Speed:
Ik ben het niet eens met Zwan als het om de hardwarevereisten gaat. Op mijn medium-range PC (A64 3000+/1 GB DDR/Radeon 9800XT) draaide alles vlotjes zodra ik AA uitschakelde en de details allemaal op medium zette. Persoonlijk vind ik dus dat Vivendi een schitterende job gedaan heeft op gebied van de graphics, aangezien zelfs op mijn PC alles er zeer indrukwekkend uit zag.

Op het gebied van de A.I. ben ik het eens dat F.E.A.R. de beste A.I. heeft die ik ooit gezien heb. De enige uitzondering zijn de moeilijkere “boss-monsters”, die blijkbaar niet de intelligentie van hun gewone broertjes hebben gekregen. Ze volgen je eender waar je loopt, behalve wanneer je achter een hoekje gaat schuilen. Dan blijven ze gewoon wachten tot je je gezicht terug laat zien. Shieten – wegduiken – schieten – wegduiken is dan ook een excellente tactiek om van hen af te geraken.

Edoch, al bij al is F.E.A.R. zonder twijfel een van de beste FPS-games die ik in lange tijd gezien heb en het spel heeft absoluut geen moeite om naast – of zelfs boven – Doom 3 en Half-Life 2 te staan.

Onze Score:
9.0
gerelateerd spel: F.E.A.R.
geplaatst in: PC, Reviews
tags: , , ,


Leave a Reply