gaming sinds 1997

Fallout: Brotherhood of Steel

Wat als…Wat als de wereld waarin je leeft van de ene dag op de andere een nucleaire holocaust ondergaat? In enkele dagen tijd worden duizenden steden weggevaagd en sterft meer dan de helft van de wereldbevolking. Wie overleeft, ondergaat mutaties of leeft verder als rottende “ghoul”. Onmogelijk? Speel Fallout: Brotherhood of Steel en zoek het uit!

Fallout: Brotherhood of Steel (BoS) is geen nieuw deel in de klassieke Fallout-reeks. Geen turn-based gevechten, geen S.P.E.C.I.A.L RPG-parameters, enkel hersenloze hack & slash actie. BoS is te vergelijken met Baldur’s Gate: Dark Alliance (2), niet toevallig ook een puur fileerfestijn van Interplay, gebaseerd op de sublieme RPG’s Baldur’s Gate 1 & 2. Verder dan de postnucleaire setting heeft het spel dus vrijwel niks gemeen met zijn geniale voorgangers.

Allereerst krijg je de keuze uit 3 personages, de stoere macho Cyrus, de geschifte ghoul Cain en de intelligente Nadia. Voor het verhaal maakt de keuze van je personage niets uit. Elk character heeft enkele unieke skills en wordt voorgesteld in een ander introfilmpje maar een drastische impact op het spelverloop heeft de keuze van je alter ego niet.

Je begint het spel in een typisch Amerikaans godvergeten stadje, waar je al snel je eerste wapens en quests vindt. Het valt direct op dat het spel een gezonde dosis humor bevat. De reacties van bepaalde dorpsbewoners, en dan vooral die van de plaatselijke straatprostituee, zijn soms ronduit hilarisch. Die luchtige intermezzo’s doorbreken de eentonigheid van het spel en dat is zeker positief, aangezien het spel nogal eens de neiging heeft om te gaan vervelen. Het game vervalt in een constant stramien van hakken, slaan, schieten, betere wapens en sterker pantser kopen, en verdergaan met het ter dood brengen van massa’s gemuteerd tuig. Anderzijds is dit wel een spel waar je veel naar zal teruggrijpen om eens een uurtje lekker relax te gamen.

Grafisch is het spel middelmatig; het ziet er niet slecht uit, maar we hebben alles al anders en beter gezien. De omgevingen zijn opvallend grauw, maar dat draagt bij tot het originele postapocalyptische sfeertje. Het detail van de omgevingen is wat aan de lage kant, maar daartegenover staat het feit dat de levels erg uitgestrekt zijn.

Ook op het auditieve vlak is het spel degelijk, maar niet bijzonder. Veel meer dan het geluid van rondgezwaaide bijlen, afgeschoten lasers en stervende mutanten is er niet. Het klinkt best wel aardig, daar niet van, maar na een tijdje hoop je toch op wat andere geluidseffecten. Muziek is te weinig aanwezig. Dat is wel jammer, want de verschillende songs klinken zeker goed.

Fallout: Brotherhood of Steel is een leuk tussendoortje, een ideaal game om eens een weekend te huren, of om af en toe een uurtje mee te ontspannen. Een echte aanrader is het echter niet; daarvoor biedt het spel te veel van hetzelfde en blinkt het niet uit qua vernieuwende spelconcepten.

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Fallout: Brotherhood of Steel
geplaatst in: PS2, Reviews
tags: , , ,


Leave a Reply