gaming sinds 1997

Far Cry Instincts

Mijn instinct zegt: “alweer een port van een succesvolle PC-shooter”. Eigenlijk zou ik er niet rouwig om moeten zijn, maar ik heb het niet zo op al die shooters die vaak weinig nieuws bieden, maar wel al te graag pochen met hun mooie uiterlijk. Far Cry Instincts is op het eerste gezicht zo’n spel. Eens zien of een uitvoerige spelsessie mijn instinct tegenspreekt.

In Instincts speel je Jack Carver, een ex-militair met een belachelijke actieheldnaam. Buiten het feit dat hij die naam niet zelf gekozen heeft, kampt hij ook nog met moeilijkheden om financieel rond te komen. Daarom is Jack niet altijd even zuiver op de graat, maar hij is toch een echte levensgenieter geworden. Met zijn bootje vaart hij heel wat af, maar het tij moest ooit keren. En zeg nou zelf, welke soort is daar enorm ervaren in? Inderdaad, de vrouw. Een zekere Val Cortez verschijnt op de steiger en vraagt of je haar naar prachtige, doch verraderlijke eilanden wilt brengen, namelijk de Jacutan eilanden. Als eenzame kapitein, hap je op zo’n voorstel graag in. Eens je aangekomen bent op het Expeditie Robinson of Paradise Hotel eiland (al naargelang jouw voorkeur) (Lost, verdomme!! Veel beter dan al die navelstaarderij -red.), blijkt dat de plaatselijke bevolking, bestaande uit een legertje soldaten, niet echt blij is met je komst. Het is dus overleven geblazen.

Om daar in te slagen heb je natuurlijk degelijk geschut nodig, maar vooraleer je zover bent moet je het stellen met een scouting mesje en een valstrik. Met de zogenaamde branchwhip die je aan een boom vastmaakt, kan je vijanden behoorlijk ver katapulteren. Het heeft dan wel een heel hoog junglegehalte, zo’n boobytrap, maar erg veel gebruik je ze niet. Zeker als je later in het spel geweren tot je beschikking krijgt, gaande van een machinegeweer tot een sniper rifle waarmee je gemakkelijk van veilige afstand gespuis neerschiet. Maar we beginnen ons verhaal dus met een zakmes, dat erg kan van pas komen om vijanden van achteren te besluipen en hen vervolgens met één rake neksteek uit te schakelen. Maar toen ik mijn eerste steekpartij achter de rug had, viel me meteen een eerste minpunt op. De physics engine is anders dan we tegenwoordig gewend zijn en dan in de negatieve zin. Je slachtoffer valt namelijk altijd op dezelfde manier, als een levenloze zak patatten, tegen de grond. Ok, ik heb nog nooit een levende zak patatten gezien en je vijand is ook dood als hij tegen de grond gaat, maar het feit is gewoon dat die animatie behoorlijk slecht is. “Daar kan echter verandering in komen als we met de wapens gaan spelen”, dacht ik in een optimistische bui.

Helaas pindakaas, de wapens vergrootten mijn ongenoegen nog verder. Terwijl je in sommige first person shooters bepaalde ledematen kan uitschakelen, maakt het in Instincts geen hol uit of je jouw vijand nu in zijn schouders, knieën of kruis raakt. Hij gaat altijd even lomp tegen de grond. Daardoor kreeg ik toch het gevoel dat de makers iets te veel de nadruk op de spelwereld hebben gelegd en iets te weinig op de gameplay. Je moet wel weten dat ik toen nog maar een half uur verder was in het spel en zoals eerder vermeld kan en moet het tij keren.

Dat doet het dan ook en de hoofdreden ervoor is ditmaal geen vrouw, maar je kunt er wel op rijden en de besturing is ook niet altijd even lekker. Inderdaad, je krijgt voertuigen, gaande van quads tot een heuse deltavlieger. Zowel gas geven als sturen, doe je met je linker analoge stick en dat zorgt zo nu en dan voor een botsing met een palmboom. In bepaalde voertuige, zoals de legerjeep, heb je ook een machinegeweer tot je beschikking. Omdat je er in Instincts alleen voor staat, moet je dus wisselen tussen sturen en schieten. Ik gebruikte de voertuigen waar ze in hoofdzaak voor bestemd zijn, namelijk me van A naar B brengen in een sneller tempo dan te voet. (In het originele Far Cry voor PC kan je wél beiden tegelijk. -red.) Daardoor kan je al eens door druk bevolkte, vijandelijke gebieden rushen, maar niet altijd. Gelukkig word je af en toe gedwongen om uit te stappen.

Jack zal gedurende zijn overlevingstocht in aanraking komen met zijn dierlijke kant. Hij raakt namelijk zelf geïnfecteerd met een virus, waardoor hij allerlei dierlijke zintuigen zal kweken en één daarvan is de feral sprint, waarmee je als een gek door de prachtige jungle kan rennen. Naast deze feral sprint speel je gaandeweg ook nog andere zintuigen vrij waaronder de feral aanval, feral reuk, feral zicht en feral kracht. Stuk voor stuk zijn het originele toevoegingen die je meer en meer in een predator veranderen. Daardoor verandert onder meer de gameplay en dat kunnen we in deze tijden van ongeïnspireerde en zichzelf herhalende spellen enkel toejuichen. De extra zintuigen zorgen ervoor dat ik de teleurstellende physics door de vingers ging zien. Helaas is er nog een minpunt dat me zorgen baart: de A.I. van de tegenstanders.

Zwan had niets dan lof erover in zijn PC-review, maar kennelijk heeft Ubisoft op dit gebied en op de physics moeten bezuinigen. Het kwam namelijk nogal vaak voor dat ik als een gek aan het schieten was en alle vijanden als een kip zonder kop in mijn vuurzee liepen, waardoor ik op mijn dode gemak weer verder kon wandelen. Maar ook dit mikpunt vervaagt hoe meer je Instincts speelt. Op de duur doet het er niet meer toe dat de tegenstanders een beetje dom zijn en als een zak patatten tegen de grond gaan. Zolang je maar kan moorden (lees: voer voor moraalridders) en af en toe op je gemak kan genieten van de pracht in Jacutan, ben je gelukkig. Dat bekent niet dat je in Instincts altijd hersenloos in het rond kan schieten Naarmate je vordert, wordt de tegenstand zwaarder en zal je een rustigere aanpak moeten hanteren, wil je levend uit de strijd komen.

Echte FPS-fans vinden het belangrijk dat een shooter een degelijke multiplayer bevat. Het is zelfs zo erg geworden dat sommigen zelfs meer waarde hechten aan het spelen tegen andere mensen dan aan het spelen van een intrigerende en diepe verhaallijn in hun eentje. Voor mij is dat te gek voor woorden. Geef mij maar een degelijke singleplayer en je zal mij niet horen klagen. Maar goed, ik ben niet de gemiddelde gamer, zo veel staat vast, dus ging ik ook aan de slag met de multiplayer. Instincts laat ook hier allesbehalve te wensen over en het blijkt eens te meer dat UbiSoft de nalatigheid van de physics en A.I. goed probeert te maken. Zo is er de spelmode Predator waarbij één iemand de predator speelt en dus ook alle feral krachten beschikt. Het is de taak van de tegenstanders om een alarmsirene aan te zetten. Als ze hierin slagen gaat de predator dood. Dat klinkt dus als een koud kunstje, maar je moet weten dat die sirene zich bevindt in het gebied van de predator. Dit zorgt dus voor aardig wat mooie gameplaymomenten waarbij je je oftewel opgejaagd oftewel goddelijk voelt, afhankelijk van je keuze voor soldaat of predator. De andere spelmodi in multiplayerstand zijn: Chaos (Deathmatch), Team Chaos (Wat denk je zelf?) en Steal the Sample (Capture The Flag). Dit moet wel volstaan om de hongerige multiplayerfanaat rustig te houden.

Een cliché dat ik maar al te vaak terug zie komen in reviews -en erg genoeg ook in mijn eigen reviews- is de wetenschap, dat gameplay belangrijker is dan de grafische pracht. Maar in het geval van Instincts spreek ik mezelf graag tegen. Jacutan is namelijk zo ongelofelijk mooi dat je wil blijven spelen. “Maar, Mario, Doom 3 ziet er ook kwijlopwekkend uit en dat wil je niet blijven spelen”? Inderdaad, lieve lezers van mijn reviews, dat hebben jullie goed gezien. Maar je moet al een serieuze oogaandoening hebben, wil je het niet snappen. Doom 3 is namelijk donker, variatieloos en claustrofobisch qua omvang, terwijl Instincts kleurrijk, enorm gevarieerd en uitgestrekt is. Zoiets nodigt toch meer uit om te blijven spelen, of niet soms? Het heeft niet dezelfde schaal als GTA: SA, te meer omdat er in Instincts wel sprake is van laadschermen, maar in FPS-land is zo’n open gameplay en uitgestrekte spelwereld nog een unicum. Over het geluid maak ik geen nutteloze woorden vuil aangezien alles klinkt zoals het moet klinken; niets meer, niets minder.

Wie nu nog durft stellen dat Far Cry Instincts een port is van de PC-versie dient zich bij de dichtstbijzijnde psycholoog te laten controleren op uit de hand gelopen vormen van eigenwijsheid. UbiSoft heeft zijn best gedaan om zowel qua gameplay als verhaallijn een nieuwe spelervaring voor te schotelen, waardoor bezitters van het origineel geen miskoop kunnen doen. De mindere A.I. en tegenvallende physics lijken in het begin doorslaggevend, maar naarmate je vordert, ga je ze door de vingers zien en kan je enkel genieten van deze unieke shooter, die in mijn ogen Halo 2 overtreft.

Onze Score:
9.0
gerelateerd spel: Far Cry Instincts
geplaatst in: Reviews, Ubisoft, Xbox
tags: , ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>