gaming sinds 1997

Field Commander

Het geeft je niet direct hetzelfde gevoel als wanneer je EVA in C&C ‘Welcome back, Commander’ hoort zeggen, maar toch biedt Field Commander heel wat uren spelplezier. Sterker nog, het is een van de weinige toptitels die het voorbije jaar op de -volgens sommigen geflopte- handheld van Sony is uitgekomen. Dat ander game is uiteraard Syphon Filter: Dark Mirror (je vergeet Daxter -red.).

Als grote fan van Command & Conquer , Total Annihilation en Axis & Allies (het bordspel) was ik heel erg benieuwd naar deze turn-based handheld-RTS en mijn nieuwsgierigheid werd dubbel en dik beloond. Field Commander slaagt erin om via een verbijsterend eenvoudige besturing een diepgaande en uitdagende gameplay te bieden. Maar daarover later meer, eerst is er natuurlijk het introfilmpje waarin het verhaal uit de doeken wordt gedaan; als lid van een geheime organisatie die zichzelf ATLAS noemt -kort samengevat: de UNO met ballen- moet je de wereld redden van de geheimzinnige organisatie Shadow Nation, die zo een beetje de wereld aan het veroveren is.

Twee kampen en de wereld als inzet; veel originaliteit moet je hier duidelijk niet verwachten, maar het flinterdunne verhaaltje dient dan ook alleen om je een hele hoop veroverings-, verdedigings- en verkenningsmissies te doen uitvoeren, ter land, ter zee en -jawel- in de lucht. Voor het spelen van elke missie kan je een keuze maken uit verschillende divisies, elk met hun eigen sterke en zwakke punten en -belangrijker- elk hun eigen speciale aanvallen. Het vernietigen van vijandelijke eenheden en het innemen van steden en gebouwen doet een metertje stijgen en eenmaal dat metertje vol is, kan je je division powers inschakelen. Die zijn eer handig en in sommige gevallen ook zeer hard nodig.

Het slagveld -of de map als je wil- is een raster waarin je je eenheden zoveel vakjes als toegelaten kunt verplaatsen. Houd wel de hoeveelheid brandstof en munitie in de gaten: je wilt niet ten strijde trekken met een groep tanks of helikopters die geen shells of raketten meer hebben. Rondrijden met supply trucks om je troepen te bevoorraden is dan ook de boodschap. Elke missie bestaat uit een aantal beurten waarin jij en je tegenstander je eenheden kunnen verplaatsen en slag laten leveren. Als je besloten hebt een andere eenheid aan te vallen kan je meteen een schatting van de toegebrachte schade opvragen en dan leer je heel snel dat je zelfs in een computerspel een tank niet kunt aanvallen met lichte infanterie. De camera zoomt in en je ziet de aanval en de verdediging plaatsvinden alsook de aangebrachte schade. Hoe minder hitpoints je eenheid heeft, hoe minder schade hij trouwens kan berokkenen. Het spel is heel goed uitgebalanceerd en de AI is uitdagend genoeg, zeker in de latere missies. Toch gaat er niets boven een menselijke tegenstander en Field Commander heeft dan ook een zeer goed uitgebouwde en erg onderhoudende multiplayer mode. Grafisch ziet het er allemaal heel leuk uit, met een beetje een cartoonachtige sfeer en ook het geluid mag er best zijn, hoewel sommige deuntjes je na een tijdje wel beginnen te vervelen.

Dit is precies wat de zieltogende PSP nodig had. Field Commander is een briljant uitgewerkt turn-based strategiespel met er rond een tongue-in-cheek sfeertje, waarin wijze generaals en altijd schreeuwende commandanten de plak zwaaien. De ruime keuze aan units, de variatie in zowel de singleplayer als de multiplayer en de simpele controls zorgen ervoor dat je direct verkocht bent aan dit spel. Simpel maar diepgaand, zo moeilijk was het dus toch niet hè?

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Field Commander
geplaatst in: PSP, Reviews, Sony Entertainment
tags: , ,


Leave a Reply