gaming sinds 1997

Final Fantasy Crystal Chronicles

Als fervent aanhanger van twee reeksen, Resident Evil en Final Fantasy, heb ik het niet makkelijk. Met de beelden van de remake van de eerste Resident Evil koos ik resoluut voor de GameCube. Spijtig genoeg miste ik daardoor de nieuwe FF’s op de PS2. Maar toen Squaresoft (nu Square-Enix) aankondigde dat er nieuwe Final Fantasy games gingen komen voor GBA en GameCube, sprong ik bijna een gat in de lucht. Toen ik het eerste (wel twee seconden lang durende!) filmpje zag, kon er zelfs een dansje bij. Ik heb er lang op gewacht, maar na het vrij geslaagde Tactics Advance kon ik eindelijk aan Final Fantasy: Crystal Chronicles beginnen…

“Verhaal?!? Men speelt voor de gameplay, niet voor het verhaal! Weg die handel!”, moet Square-Enix gedacht hebben, er zit namelijk maar een miniem verhaaltje in het spel. Om te beginnen mag je je character wat personaliseren. Kies je ras (keuze uit vier), je geslacht (twee keuzes ;)), je naam, en uiteindelijk je beroep (acht in totaal). Alles heeft invloed op je stats later, de een heeft betere verdediging, de ander betere magic,… Na de keuze van je character kan je al onmiddellijk op avontuur vertrekken.

De wereld is bedekt met een smerig goedje, Miasma genaamd, en als je hier te lang mee in contact komt, ga je gewoon dood. Elk dorp heeft dus een gigantisch kristal dat ervoor zorgt dat de Miasma (en de daarbij horende monsters) niet tot bij de mensen komt. Na een jaar wordt het ding echter onzuiver, waardoor er geen bescherming meer is. Jouw beurt dus. Jij mag op trektocht gaan met een karavaan, op zoek naar Myrrh Trees. Die blauw-groen gekleurde bomen geven een soort vloeistof af dat het kristal kan zuiveren. Elk jaar moet je vier druppels Myrrh verzamelen in een kelkje, en terugbrengen naar je dorp. Onderweg ontmoet je de karavanen van andere dorpen, die echter bijster weinig tot het verhaal bijbrengen, maar blijkbaar wel interessant genoeg zijn om in je dagboek te schrijven. Inderdaad, je dagboek, elk miniem ding dat je ooit zal doen komt erin terecht. Als je na een jaar met je volle kelk in je dorp toekomt, wordt er een ritueel gehouden, en krijgt iedereen de intiemste geheimen uit je boek te horen. Het verhaal is kortom slecht. Ik kan het gewoon niet beter zeggen. Elke voorgaande Final Fantasy was diepgaand en meeslepend, en nu is 95% van het verhaal in het einde gepompt. Oh well, als de gameplay maar goed is.

Het spel is op zijn minst linear te noemen. Je start op je map, volgt een paadje tot een gebied en gaat het binnen, slasht en loopt door hordes vijanden, bevecht een reusachtige eindbaas, stopt een druppel Myrrh in je kelkje, krijgt een brief van je familie en dat herhaalt zich steeds weer. Na vier druppels begint een nieuw jaar en je kelk is weer leeg. Done. Dit is zowat het volledige spel. Je hebt onmiddelijk door dat je dit spel níet met vorige FF’s moet proberen vergelijken. In plaats van het klassieke turn-based gedoe, is alles nu real-time.

Met L en R scroll je door een lijstje van acties, en met A voer je die ook uit. :) Je begint met vier command slots dat later uit te breiden is. Twee zijn standaard, en kun je niet veranderen. Dat zijn Attack en Defend. Met Attack slash je gewoon door op A te rammen, maar als je A ingedrukt houdt, krijgt je een Focus Attack, een stuk krachtiger dus. Defend doet wat het moet doen, maar of je het ooit zal gebruiken is een andere zaak. De twee andere slots kun je zelf invullen. Elke vijand die je om het leven helpt, laat namelijk items vallen, die je in zo een slot kunt steken. In het begin zullen dit voornamelijk Magicite Orbs zijn. Elke magic soort heeft zijn eigen Orb (Cure, Thunder, Blizzard, …), en werkt zoals een Focus Attack (opladen en afvuren). Je kan ook verschillende Magicite fusen, en daarmee sterkere of speciale magic maken. Al met al heb je aardig wat mogelijkheden, maar uiteindelijk zal je voornamelijk Attack gebruiken (het is gewoon handiger). De gameplay zal ook aardig eentonig worden: ontwijken, aanvallen, ontwijken, aanvallen, etc…

In elk level verzamel je artifacts, waarvan je na een level één kunt houden. Hiermee tweak je je stats, krijg je een extra command slot, of een extra hartje.
Je kelk speelt ook nog een rol, er zit een miniem stukje kristal in, waardoor jij overleeft in de Miasma. Er is constant een schild waar je niet buiten mag, en als je dit toch doet zal je snel je hartjes kwijt zijn. In het singleplayer gedeelte wordt deze kelk door een Moogle gedragen (die je kan verven, wassen en knippen, hoe schattig is dat?!). Het pluizig geval zal af en toe moe worden, en dan moet jij de kelk dragen. Als dit tijdens een baas is, zou je echt je controller naar je scherm willen ketsen, want voor je het weet loop je buiten de cirkel en ben je wéér een broodnodig levenshartje kwijt.

Als je een GBA aansluit, heb je een radartje dat je helpt, maar dat is echt geen batterijen waard. De èchte waarde van het spel zit in het mulitplayer gedeelte. Je moét elk een GBA aansluiten (het is niet mogelijk om met èn een GC controller èn een GBA gamen). Iedereen ziet informatie over items en ander gedoe op zijn scherm, dus je hebt eigenlijk meer variatie dan in singleplayer. Het samenwerken werkt briljant goed. Het is zalig om te denken aan spreuken als “gvd, rechts, |#*@!” en “ACHTER HEM!”. :D Éen van de spelers zal wel de kelk moeten dragen, dus nog eens een discussie over wie het ding draagt erbovenop.

De graphics zijn perfect afgewerkt. Als je achter zo’een gigantisch kristal in je dorp loopt, wordt het licht gebroken, en als je naast water wandelt, zie je jouw gerimpelde spiegelbeeld. Tel daarbij de sfeervolle levels (een keuken met Tonberries, een spookdorp dat zonder myrrh gevallen is, een vulkaan vol met kamikaze-Bombs), de gedetailleerde personages en de zalige magic effecten, en je hebt een pareltje als resultaat.

Er is niet veel muziek in het spel, maar wat er is, is erg sfeervol. Oké, na een tijdje word je wel zot van dat telkens herhalende world map-deuntje, maar dat is het enige minpunt. Elk level krijgt een introductie mee, ingesproken door een zwoele dame. Jammer genoeg zijn dat dan ook de énige ingesproken stukken iets in het spel. Ze zijn echter wel zo sfeervol dat je er vrolijk van wordt.

Oké, Crystal Chronicles is misschien niet de kwaliteit die we gewend zijn van een Final Fantasy, maar als multiplayer RPG doet hij wat hij moet doen, en nog beter dan goed ook. Er hangt ongelooflijk veel sfeer, en met twee of meer spelers zal je je ook nooit vervelen. Het spel heeft ook zijn diepgang, met verschillende wapens en armour per ras en per beroep. Er is gewoon nog te veel om op te noemen. Spijtig genoeg verliest het veel van zijn waarde in singleplayer, daarvoor is het net iets tè lineair en eentonig. Het zou ook perfect mogelijk geweest zijn om mulitplayer met gewone controllers te besturen, maar geld is belangrijker zo blijkt. De graphics en sound zijn gewoon áf, sfeer vliegt je langs je oren. Heb je vrienden met een GBA, kóóp dit gewoon. Voor alleen te spelen is FFCC gewoon een goede slash RPG, niets meer, niets minder.

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Final Fantasy Crystal Chronicles
geplaatst in: GC, Reviews, Square Enix
tags: ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>