gaming sinds 1997

Final Fantasy III

Je kan Final Fantasy tegenwoordig best beschouwen als een synoniem voor role-playing game. De serie staat al zo’n 20 jaar bekend omwille van haar meeslepende verhaallijnen, maar vooral omwille van haar fantastische gameplay, die door haar eenvoud door de eerste de beste beginneling opgepikt kan worden. Nintendo is bezig aan een reeks updates van de allereerste games uit de reeks naar de recentere handhelds. De Game Boy Advance heeft er ondertussen al heel wat op zijn naam staan, maar bij die ports werden de graphics gewoon lichtjes aangepast om de 21ste eeuw tegemoet te komen, maar GBA-gebruikers hebben dezer dagen niet echt veel meer te eisen op grafisch vlak. Voor Final Fantasy III op Nintendo DS werden heel wat meer middelen vrijgemaakt. Het spel werd terug van nul af opgebouwd, waarbij de 2D-sprites werden vervangen door 3D-omgevingen en –personages die het onderste uit de DS-kan lijken te halen. Daarenboven is het spel een port van de originele Final Fantasy III, een game die nog nooit in het westen is verschenen, dus we hebben te maken met een voor ons nieuw spel. Klinkt als een uitstekende formule voor een topper, of toch niet?

Het leukste aan een RPG is natuurlijk het zelf ontdekken van het verhaal, maar ik wil jullie het begin van FFIII toch niet onthouden. Een volk wenste gebruik te maken van de enorme kracht van vier kristallen, de Crystals of Light. Ze wisten echter niet dat er ook Crystals of Dark waren, de slechte tegenhangers van die immense krachtbronnen. De wereld steunt op het evenwicht tussen deze twee krachten, maar wanneer die uit balans raakt roepen ze de hulp in van vier door het lot gekozen krijgers: de Warriors of Light. Zij moeten eropuit trekken om de wereld terug in balans te brengen.

Dat is natuurlijk slechts de absolute basis. Het verhaal wordt veel diepgaander naarmate je verder in het spel raakt, maar toch vind ik het een beetje simplistisch. Het voelt allemaal wat cliché aan en namen als ‘Crystals of Light’ zijn nu ook niet bepaald hoogstaand. Na het starten van een nieuw spel word je meteen in de actie gedropt; je speelt als het ware een proloog. De credits worden zeer slim reeds na deze proloog (van ongeveer een uurtje) afgespeeld, zonder enige doorspoelmogelijkheid.

Je moet ofwel ongelooflijk blind zijn, ofwel een uiterst jaloerse fanboy van de tegenpartij als je deze graphics niet verafgoodt. De omgevingstextures zijn scherp en de ruimte is gevuld met 3D-objecten en gedetailleerde sprites. Reizen doe je door middel van een simpele wereldmap, maar de actie speelt zich af in dungeons en steden. Ik moet er wel bijzeggen dat de dungeons soms nogal aan de kale kant zijn, waarschijnlijk om de framerate in orde te houden. In een stadje of meerbepaald een huisje kan je echter –tenminste, als je een RPG-fanaat bent die opgaat in het spel– de sfeer opsnuiven dankzij boeken in een boekenrek, occasionele planten, … De turn-based gevechten gaan gepaard met simpele animaties. Verschrikkelijk mooi –maar niet geheel relevant– is trouwens het introfilmpje van ware CGI-kwaliteit.

Bij het bespreken van de graphics van een NDS-spel mogen we één cruciaal ding natuurlijk niet vergeten: het tweede scherm -iets wat Square-Enix duidelijk wel is vergeten-. Alle actie speelt zich af op het touchscreen, maar het bovenste scherm wordt, op een uitzonderlijke landkaart na, gewoonweg zwart gelaten. Mochten de speakers niet in de bovenste helft van de DS zitten, dan had je die er gerust kunnen afzagen. Het geluid is overigens wel weer typisch Final Fantasy; de simpele luidsprekertjes weten prachtige stereomuziek door te geven, waarvoor alweer een, weliswaar voor ons onbekende, topcomponist werd ingehuurd.

De 3D-conversie is echter niet één en al genot. Door de vele kleine animaties tussendoor, bijvoorbeeld bij een aanval, het tegenkomen van een vijand of het binnengaan van een huis, speelt het spel behoorlijk langzaam. Een gevecht is niet in één, twee, drie geklaard en dat is extra vervelend omdat je continu vijanden tegenkomt. FFIII is moeilijk in die zin dat je (meestal bij wijze van spreken, soms jammer genoeg niet) om de vijf stappen vijanden tegenkomt die behoorlijk hun mannetje staan. Enige uitdaging is aangenaam, maar er is een grens aan het aantal battles dat een mens aanvaardt. Hier komt het bovenste scherm van de DS dan eindelijk van pas, als spiegel om je kwade, fronsende blikken te aanschouwen wanneer de battlejingle alweer weerklinkt.

Je kan in het spel ook geen ‘phoenix downs’ kopen, wat het geheel serieus bemoeilijkt. Phoenix downs zijn potions die een gestorven personage tot leven wekken, en wees maar zeker dat ik in het begin –aangezien ik zonder van dit euvel te weten kwistig met die wondermiddelen ben omgegaan– vaak een savegame heb mogen laden omdat één of andere onnozele rat dankzij een goedgemikte slag één van mijn personages molde. De bazen zijn ook redelijk pittig en maken slim gebruik van potions. Kortom: Final Fantasy III kan beginnende gamers huilend weg doen rennen.

Buiten dat het spel af en toe wat moeilijk is, zit de gameplay als vanouds weer goed. Je kan naast de standaard knoppenbesturing ook met touch control rondlopen. Een erg indrukwekkende meerwaarde geeft dit niet, maar het is wel zeer relaxt om je DS neer te leggen en met één hand te spelen. Vooral in de gevechten verkies ik de stylus, omdat het gewoonweg vlotter speelt om je aanvallen en vijanden aan te duiden met een simpele tap op het scherm.

Erg belangrijk in deze Final Fantasy is het jobs-systeem. Naargelang je job zal je bepaalde aanvallen wel of niet kunnen uitvoeren, zal je bepaalde voordelen hebben ten opzichte van andere klasses, etc. Je moet dus een uitgebalanceerd team van vier leden zien te vinden, want met alleen maar freelancers (zowat de middenmoot) zal je nooit in een bepaalde tak kunnen uitblinken en met een team vol white mages die mekaar altijd maar genezen ben je ook niet erg veel. Je kan altijd van job veranderen, maar dan heb je wel eerst een aanpassingsperiode waarin je niet al te veel voorstelt.

Er is een gigantische hoeveelheid jobs om je team uit samen te stellen; tijd dus voor een opsomming! De klasses zijn freelancer, warrior, white mage, black mage, monk, red mage, thief, ranger, knight, scholar, geomancer, viking, dragoon, black belt, dark knight, evoker, bard, magus, devout, summoner, sage en ninja. Sommigen zijn gewoon wat beter in één bepaald ding of hebben bijvoorbeeld meer levenspunten, anderen hebben dan weer een unieke feature: zo kan de dragoon in de lucht springen, gedurende een beurt waarin hij dan onschadelijk is, om dan terug te komen met een extra sterke aanval.

Final Fantasy III mikt net naast de titel van megahit. Het spel is super en elke zichzelf respecterende RPG-fanaat moet het in huis halen, gewoonweg al omdat het momenteel zowat de enigste echt goede RPG op de Nintendo DS is. De graphics zijn prachtig, de gameplay en het verhaal houden je uren (als in tientallen uren, neigend naar de zeventig als je alles doet) zoet, maar de overdreven hoeveelheid aan gevechten verpesten het een beetje en beletten je van urenlange sessies (aan zo’n 50 gevechten per uur) vol te houden. En wat was Square-Enix in godsnaam van plan met het tweede scherm? Nu konden ze evengoed een PSP-spel gemaakt hebben… Dat verklaart de “magere” 80 voor graphics, want de kwaliteit van het onderste scherm op zich was gerust een dikke 90 waard.

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Final Fantasy III
geplaatst in: DS, Reviews, Square Enix
tags: ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>