gaming sinds 1997

Final Fantasy XI: Treasures of Aht Urhgan

De allereerste mainstream RPG in ons land was toch wel Final Fantasy VII. Het was tevens een van de eerste games die in reclamespots te zien was. Van het vervolg, FF VIII, verschenen er maanden op voorhand ellenlange specials in het toen kleine aantal gamemagazines. Deel IX deed het nog beter, fansites rezen uit de grond, terwijl het spel nog twee jaar verwijderd was van release. Het tiende deel -X- werd gelauwerd als dè reden om een PS2 te kopen. Het vervolg op dat vervolg -het wordt nog ingewikkeld- en de enkele spin-offs kregen ook allemaal hun deel publiciteit. Maar wat met FFXI? Ik heb nog geen enkele spot gezien, zelfs geen enkele vorm van publiciteit. Veel nieuwe fansites of reusachtige specials zijn er ook niet gekomen. Maar ja, MMORPG en PC, wat verwacht je dan?

Om te beginnen, dit pakket is niet enkel Final Fantasy XI. Het doosje bevat zoveel meer. Er zijn maar liefst zeven CD’s die je één voor één in je lezer mag ploffen. Hierop vinden we het spel zelf, de twee expansion packs -Rise of the Zilart en Chains of Promathia- en de PlayOnline Viewer. PlayOnline is Square-Enix’ online ‘centrum’. Chatten, e-mail, minigames, alles zit erin. Hoe handig het ook klinkt, voor mij was het iets te onhandig en nutteloos (een PC heeft immers die functies al). Oké, op de PlayStation 2 zal het systeem wel handig zijn, maar die versie hebben we niet in ons land. Een leuke minigame is Tetra Master -dat niet te begrijpen kaartspel uit deel IX. Om de chaos in het spel compleet te maken hebben ze er een multiplayer variant van gemaakt. Het is enorm verslavend, maar als je het wil blijven spelen moet je maandelijks (nog) meer geld opzij leggen. Het is te zien wat jouw budget is, maar ik als arme student hou het bij een potje singleplayer. Echter, het belangrijkste aan het PlayOnline systeem is dat de PC gamers tegen de PS2 gamers kunnen spelen en visa versa. Je zou denken dat dat logisch is, maar het is het voor zover ik weet het eerste spel dat echt ‘multiplatform’ is. Het systeem is ook goed uitgewerkt, want je hebt bijna nooit het gevoel tegen een groep PS2-bezitters te spelen.

Maar de meeste ruimte (meer dan vijf gigabyte om precies te zijn) gaat natuurlijk naar het spel zelf. In verschillende reviews van de vorige Final Fantasy’s stond er dat er meer vernieuwing moest komen. Ik deel de mening niet. Sterker nog, dat kleine beetje gameplay dat Square-Enix telkens wist toe te voegen maakte me al een gelukkig gamer. Toch wilden ze blijkbaar ook eens een andere weg inslaan -ofwel hebben ze daadwerkelijk geluisterd naar de pers- en dan nog liefst de online-weg. Alhoewel de mengeling van typische FF-elementen en het concept ‘MMORPG’ goed in de oren klinkt, moet er zeker meer aanwezig zijn dan dat om ook maar iets in dit overzadigd genre te betekenen, maar het helpt natuurlijk wel dat je oude vrienden zoals Fire Bombs en Tonberry’s tegen het lijf loopt en dat je met Chocobo’s door de gigantische werelden kunt racen. Je hoort het, die typische FF-elementen zijn nooit veraf en dat is maar goed ook.

En daaraan moet je ook denken als je aan deze game begint: ‘het leuke komt nog wel’ (lees: ‘ik zal met een chocobo kunnen rijden’). Elke MMORPG start traag, maar bij deze is het gewoon extreem te noemen. Je moet door een installatieproces, een updateproces en een registratieproces lopen en wanneer die achter de rug zijn, zit je al meer dan uur verder. Wanneer je eindelijk in de gamewereld terechtkomt, word je overstelpt door verschillende menu’s. Als je snapt waarvoor ze allemaal dienen, mag je je eerste zwakke monstertje gaan zoeken, om dan -extreem- traag te levelen. Je begint pas echte fun te beleven na meer dan een week en dan zit die trialperiode van dertig dagen er al bijna op. Ook “leuk” is het feit dat je op een random server gedropt wordt. Random! Als je graag samen met een vriend wou spelen is het een kwestie van hopen dat je op dezelfde server terechtkomt! De beste oplossing is een World Pass aanschaffen in het spel zelf, waarmee enkele van je maten een nieuw personage kunnen aanmaken op ‘jouw’ server. Maar let vooral op het woord ‘nieuw’. Een personage aanmaken kost weer extra geld, dus veel kans dat je alleen mag verderspelen. Je kan het ook afzetterij noemen.

Ik heb besloten niet diep in te gaan op de gameplay zelf met de simpele reden: we hebben het allemaal al gezien. Lees eens een review van Ragnarok of EverQuest en je weet hoe het concept in elkaar zit. Dus ik beperk me tot een kleine opsomming. Je hebt verschillende rassen, keuze van geslacht en typische FF-jobs (White Mage, Thief, …) om uit te kiezen. Later kan je door speciale quests te voltooien nieuwe, sterkere en betere jobs unlocken. Wel ‘uniek’ is dat je een secundaire job mag kiezen. Die is uiteraard niet zo ontwikkeld en uitgebreid als je normale job, maar een beetje White Magic bij je Black Mage is altijd handig. Na het creëren van he personage mag je een alliantie kiezen (er zijn er dire), elk met zijn eigen omgeving en quests. Combat gebeurt door op een aanvalsicoontje te klikken en om de zoveel tijd mag je een special move doen. Zoals gezegd, FFXI voegt weinig toe aan het genre, maar alles wat de andere games hebben, heeft het ook.

FFXI is ondertussen grafisch wat gedateerd, maar het ziet er nog redelijk gedetailleerd uit. Kleurrijke werelden, boompjes en ander groen die meewiegen met de wind en elk personage dat uniek is. De gebieden -vooral degene die de expansion packs toevoegen- zorgen voor uren verkenplezier. Elke plaats -zoals de ondergrondse Goblin stad, besneeuwde bergpaden of een afgelegen paradijselijk strand- waar je komt heeft zijn eigen stijl en de sfeer straalt er gewoon van af. Nog beter is dat er bijna nooit lag optreedt. Je kan gewoon voorbij een overvol marktplein wandelen zonder één schokje. Noem eens één andere MMORPG waarbij dat ook zo is.

Deze reeks heeft altijd al goede sound gehad. Ook dit deel steekt weer boven de meute uit. Geen irritante, repeterende deuntjes, maar de kwalitatieve soundtrack die we gewend zijn. Bij elke gebeurtenis krijg je een ander deuntje te horen, wat het geheel een cinematisch kantje geeft. Natuurlijk zal die muziek je uiteindelijk de keel uithangen, maar dit is dan ook een spel dat je maanden aan een stuk moet spelen.

Liefst had ik deze Final Fantasy los van de hoofdreeks gezien, met een of andere gevatte subtitel als “Ka-ching!”. Toch is dit zeker geen slecht spel, het bevat alles wat je van een MMORPG verwacht en voegt er nog eens sfeervolle graphics en een prachtige soundtrack aan toe. Doorwinterde EverQuest of Ultima spelers zullen niets nieuws vinden, maar gamers die kennis hebben van FF en klaar zijn om hun eerste Massive Multiplayer stapjes te zetten, zullen de aankoop zeker niet beklagen. Wel opgepast, véél tijd en véél geld is een vereiste.

Onze Score:
7.0
gerelateerd spel: Final Fantasy XI: Treasures of Aht Urhgan
geplaatst in: PC, Reviews, Square Enix
tags: , ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>