gaming sinds 1997

Final Fantasy XIII

Net als een kind dat niet kan slapen de nacht voor Sinterklaas, stond ik twee dagen lang nagelbijtend de postbode op te wachten voor mijn exemplaar van Final Fantasy XIII! Elk geluid dat ook maar enigszins in de buurt kwam van een naderende postbode zorgde voor opwinding en paranoia. Maar dan plots hoorde ik iemand praten met de overburen, stormde ik naar buiten, sprong gezwind over het hekje en rukte de enveloppe uit de handen van een verbouwereerde dienster van De Post. Als een stoer Final Fantasy personage huppelde ik daarna voldaan terug naar mijn kamer, verscheurde de verpakking met een Fira-spell en maakte me klaar voor vijftig uren magie.

Het verhaal van nummer XIII in de reeks speelt zich af in twee werelden, Pulse en Cocoon, waarbij Cocoon een door de mens gecreëerde “wereld” is, opgebouwd uit allerlei high-tech materialen. De met ijzeren hand regerende overheid is doodsbang van Pulse, de organische wereld onder hen, en gebruikt deze angst als een excuus voor de etnische zuiveringen die ze doorvoeren. Zo moet iedereen die in aanraking komt met iets dat onder de Pulse “microobjes” zit immers Cocoon onmiddellijk verlaten.

Zorg echter wel dat je van het begin goed meevolgt want termen als L´cie, Fal´cie, Purge, Bodhum, Paradigm en Gestalt worden op een snel tempo op je afgeschoten. Om zo weinig mogelijk over het verhaal te vertellen is dit de essentie in een notendopje: er gebeurt iets met de zes hoofdpersonages en je moet beide werelden zien te redden. Wat had je anders verwacht?

Final Fantasy XIII wordt door vele journalisten hard aangepakt wegens te lineair en ik moet ze wel gelijk geven op dat vlak. Japanse RPG´s hebben altijd de truc met de spiegel gebruikt om je het gevoel te geven dat je je in een open wereld bevindt, dus daarin verschilt het spel niet veel van zijn soorgenoten. Er zijn weinig tot geen aftakkingen van de hoofdroute en ook typische RPG-elementen zoals sidequests, dorpjes waar je items kunt kopen en allerlei personages om mee te praten zijn schaars. Na een twintigtal uur gespeeld te hebben opent de wereld zich iets meer, waardoor je niet meer door nauwe paden moet lopen maar wel als een lief klein meisje in de kleurige weide kunt rondhuppelen. Hierna krijg je ook de volledige vrijheid om je personages te ontwikkelen zoals jij het wilt, heeft iedereen zijn eigen Eidolon en kun je zijmissies beginnen uit te voeren.

Het gevechtsmechanisme is altijd een belangrijk punt geweest in de Final Fantasy serie en ook deze keer hebben ze de nodige tweaks aan het systeem doorgevoerd. De gevechten zijn goed te vergelijken met die van FFX-2 en FFXII, maar waarbij de snelheid van FFX-2 overgenomen is en het vrij rondlopen en toewijzen van specifieke rollen uit FFXII afkomstig zijn. De naam van dit alles kreeg ook een make-over en veranderde van oubollig turn-based naar het meer trendy Time-Based System .

Omdat je enkel over de party leader directe controle hebt en de overige twee personages gecontroleerd worden door de A.I. kneep ik even mijn billen toe bij de gedachte dat het gevechtsmechanisme te simpel geworden zou zijn. Gelukkig was dit niet het geval en zit er dankzij de Paradigm Shift, een soort job-systeem, wel degelijk diepgang in de vele vijandelijke ontmoetingen.

Zo kan je kiezen uit een zevental ‘jobs’ waaronder Commando, Ravager, Saboteur, Medic, Sentinel en Synergist. Het is aan jou om enkele leuke combinaties van deze mogelijkheden samen te stellen en deze uit te proberen op het slagveld. Zelf heb ik ondervonden dat een Commando-Ravager-Saboteur opstelling een zeer offensieve Paradigm is. De Saboteur gooit enkele verzwakkende spells op het monster terwijl de Ravager en de Commando de Chain zo lang mogelijk houden. Indien je een grote pussy bent en je offensief te zwak bent, kan je ook op elk ogenblik een andere Paradigm kiezen die jou zelf, of de situatie, beter ligt.

Final Fantasy is en blijft natuurlijk een rasechte RPG en bij RPG´s is het de bedoeling om je personages uit te bouwen tot ware oorlogsmachines. Het uitbouwen gebeurt ditmaal via het Crystariumsysteem, dat goed te vergelijken is met het Sphere Grid uit Final Fantasy X. Gevechten leveren je Crystarium points (CP) op die je spendeert om je attributen zoals strength, stamina, HP, MP, maar ook je magische vaardigheden zoals Fire, Thunder en Blizzard te verbeteren. Elk personage heeft zijn eigen ‘grid’ met specifieke rollen en gezien de CP´s niet op je rug groeien is het wikken en wegen geblazen over hoe je je personages uitbouwt.

Uiteraard is het weer mogelijk om de lieftallige summons op te roepen. Deze Eidolons moeten eerst overwonnen worden in een gevecht en eenmaal aan je overgeleverd, kan je ze oproepen door gebruik te maken van TP. Bij het oproepen van je Eidolon verdwijnt de rest van de crew en krijg je naast een aftelklokje, dat de duur van je Eidolon aangeeft, ook een commando ‘Gestalt mode’. In deze modus verandert je Eidolon zoals een volleerde Transformer in een voertuig of beest dat je dan weer kan gebruiken om je snel te verplaatsen. Zo krijgt Lightning de hengst Odin tussen haar benen en berijdt Snow Shiva.

Heeft Square-Enix gedacht aan de miljoenen hardcore fans van de serie? Gelukkig is het antwoord hierop ‘ja’ en valt er genoeg te beleven voor zij die zijn opgegroeid met de serie en nog traantjes hebben gelaten bij Final Fantasy VII. Je wapens en accessoires zijn up te graden via materialen gedropt door verslagen monsters. Het in elkaar steken van het perfecte wapen zal je overigens pas lukken na het stevig grinden van bepaalde monsters en het oprapen en stelen van de nodige items. Daarnaast zijn er nog een 50-tal zijmissies te volbrengen en is er niets leuker dan het bereiken van je limieten met je personages. Uren uitbouwen gegarandeerd dus!

Final Fantasy heeft grafisch elke keer opnieuw de lat zeer hoog weten te leggen en doet dit opnieuw. De CGI-filmpjes zijn niet te evenaren en dankzij de Crystal Tools engine worden de verschillen tussen CGI en ingame steeds kleiner. Beide werelden ademen pure magie uit en donkere, industriële omgevingen worden afgewisseld met grote open velden. Lightning en haar crew zien er geweldig uit, met zeer gedetailleerde kledij die hun aparte persoonlijkheden alleen maar versterkt. De voice-overs komen geloofwaardig over en de soundtrack is wederom met veel liefde en kunde gemaakt. Van Jazzy tunes en Japanse pop tot prachtige orchestrale symfonieën strelen je oorlelletjes.

Square-Enix weet hoe ze hun topreeks moeten behandelen en slaagt er ook nu weer in een kei van een opvolger neer te zetten. De gevechten zijn leuker en diepgaander dan ik aanvankelijk dacht en ondanks de auto-battle knop moet je je hoofd er altijd bij houden. Final Fantasy XIII is lineair, maar ook Uncharted en Batman: Arkham Asylum waren dit natuurlijk, maar wie op zoek is naar een Fallout 3 is hier aan het verkeerde adres. Een meeslepend verhaal heeft nu eenmaal structuur en lineariteit nodig. Met zijn kleurrijke en magische werelden weet FFXIII je ook grafisch te overdonderen. Het wachten was lang – erg lang zelfs – maar FFXIII is wat ik wou: een uitstekende RPG die de unieke stijl van de franchise behoudt en toegankelijk genoeg is voor de beginner.

Onze Score:
9.0
gerelateerd spel: Final Fantasy XIII
geplaatst in: PS3, Reviews, Square Enix
tags: ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>