gaming sinds 1997

Forbidden Siren

Survival-horrorgames hebben me nog nooit doen verlangen naar een nieuwe onderbroek. Ik heb wel geprobeerd om het zo spannend mogelijk te maken hoor. Ik doofde alle lichten, deed de deur op slot en begon pas te spelen om klokslag twaalf uur, maar er gebeurde niets. Zelfs Resident Evil overhaalde me niet om toch maar onder het bed te kijken. Toen ik Forbidden Siren in mijn PS2 stak hoopte ik dan ook op een echte revelatie. Zou ik dan eindelijk onwel worden tijdens het spelen?

Het was natuurlijk wel mogelijk. Dit is de eerste poging van Sony Computer Entertainment Japan om een survival-horrorgame te maken, en misschien willen ze zich wel heel hard bewijzen in het genre. Het verhaal is zoals verwacht uiterst luguber en maakt de weg vrij voor mogelijke angstreacties. Net als in Eternal Darkness moet je met meerdere personen (in dit geval tien gezellige mensen) gaan griezelen. Naarmate het spel vordert kom je meer te weten over enkele hoogst bizarre gebeurtenissen. Een Japans stadje lijkt bezeten te zijn door mysterieuze krachten. Alle rivieren zijn veranderd in kolkende bloedstromen en iedereen die in aanraking komt met dit goedje verandert onherroepelijk in een bloeddorstige zombie. Die zombies zorgen er op hun beurt voor dat onschuldige voorbijgangers het leven laten om in het water te worden geduwd, zodat er nog meer zombies de stad kunnen terroriseren. En zo komt een alsmaar groter wordend deel van de stad terecht in een vicieuze cirkel. Er zijn echter tien mensen die immuun blijken te zijn voor deze krachten.

Als je begint met het eerste personage weet je nog niet dat je beschikt over een speciale gave. Als je gevonden wordt door een vreemde vrouw leer je echter dat je, door je te concentreren, door de ogen van andere mensen kunt kijken. Dat komt handig van pas als je wilt weten waar de zombie’s zich schuilhouden, of als je partner eventjes weg is. Natuurlijk vergeet ik zo’n dingen te gebruiken, waardoor ik meer dan eens het level opnieuw kon beginnen. Pas later in het spel besef je dat je dit systeem echt wel nodig hebt. Het is in sommige levels ook een wegwijzer voor je blinde metgezel. Als je te ver vooruit loopt zal ze je roepen en kun je, doormiddel van het “sight-jacking” systeem, haar de weg wijzen.

Sijpelt mijn angstzweet ondertussen al uit allerlei ondenkbare plaatsen? Om eerlijk te zijn ben ik nog niet echt onder de indruk van het horroraspect. De omgevingen zijn, bedoeld of niet, grauw en bedolven onder een dikke laag mist. Dat geeft een mooi claustrofobisch aspect aan het spel, maar zoiets hebben we meer dan vijf jaar geleden ook al eens ergens anders gezien. Mijn complimenten overigens aan de ontwerper van de gezichten. Die zien er allemaal prachtig uit, tot ze gaan praten en expressie vertonen. Het lijken wel slechte acteurs uit het amateurtoneel in een vertoning van “toiletzakjes en gebruikte wc-rollen”. Het wordt echter helemaal lachwekkend als blijkt dat de Japanse personages (met Japanse namen) plots een bekakt Engels accent gaan praten. Dat is als een ballerina met een D-cup, het klopt gewoon niet. Japanse stemmen passen veel beter bij de setting, en dan werd de spanning tenminste niet gebroken door die “Dinner is served” butlerstemmetjes.

Dit soort games zijn berucht voor hun vergezochte raadsels, en Forbidden Siren is hier zeker geen uitzondering op. Het spel kampt vooral met een gebrek aan logica. Zo zijn er vaak poorten die alleen maar open gaan door er met een hard voorwerp op te kloppen, een koevoet bijvoorbeeld. Jij moet dus een halve marathon wandelen om een voorwerp te gaan zoeken, terwijl je eigenlijk net zo makkelijk over dat hek kan klimmen. Niet in Forbidden Siren dus. Ook irritant, maar dat is eerder persoonlijk, zijn de zombies met pistolen en de snipers. Dat ze me komen lastigvallen met houten planken, dat kan ik nog begrijpen, maar dat een zombie met het IQ van een paddestoel een geweer kan hanteren komt er bij mij niet in. Het wordt helemaal gezellig als je wordt doodgeschoten door een sniperzombie terwijl hij nergens valt te bespeuren (Ik vergeet de Sight-jacking mogelijkheid altijd zei ik toch net). Die gebeurtenissen laten je wel voldoende kennis maken met het systeem, waardoor deze onbenullige ongelukken steeds minder voorkomen. Er is namelijk altijd wel een manier om de zombies te omzeilen.De missies zijn meestal overigens ook nog eens heel onduidelijk. Meestal is het de bedoeling om een eindpunt te bereiken, en zonder een kaart is dit best lastig. Het gebeurt dan vaak dat je gewoon twintig keer een verkeerde weg neemt, alvorens op de juiste plaats te belanden. Trial and error is niet onbekend voor Forbidden Siren, en dat drukt de pret enorm.

Sony Computer Entertainment Japan is er niet in geslaagd om me schrik aan te jagen. Het was desalniettemin een verdienstelijke poging, maar dankzij enkele domme fouten en nalatigheden kan het spel niet opboksen tegen de gevestigde waarden, en dan denk ik aan de Silent Hill en Resident Evil. Daarvoor zijn er gewoon te veel minpunten te bespeuren. Gelukkig zit de sfeer, zoals in de meeste zichzelf respecterende survival-horrorgames, in Forbidden Siren wel goed. Je moet echter zelf uitmaken als je een macabere sfeer belangrijk genoeg vindt om de minpunten van het spel te vergeven. Ik werd er dus niet echt angstig van, maar dat valt voor een deel te wijten aan mijn Fragland medewerkers. Ik schrijf hier namelijk al een half jaar en dan ben je wel wat gewoon als het op horror aankomt, om nog niet te spreken over die gruwelijke crewmeetings.

Onze Score:
7.0
gerelateerd spel: Forbidden Siren
geplaatst in: PS2, Reviews, Sony Entertainment
tags: , , ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>