gaming sinds 1997

Gangs of London

Wat scheelt er in hemelsnaam met de kwaliteitscontrole van Sony’s London Studio? Hangen die lui hele dagen in de pub rond? Het ziet er zo naar uit, want de Londonse knullen hebben opnieuw een gruwelijk middelmatig product afgeleverd, vol met overduidelijke technische fouten. En jij dacht dat The Getaway: Black Monday slecht was? Deze is nog erger…

Op het eerste gezicht lijkt Gangs of London heel wat waar voor zijn geld te leveren. Het biedt zowel een story mode, een free-roaming mode (waarin je ditmaal ook heel wat dingen kunt doen), een turn-based strategisch spelletje, een aantal minigames en zelfs een game-sharing modus. Maar niets van dat alles is leuk, zoals je wat verder zult vernemen. Het is allemaal ten hoogste pijnlijk middelmatig.

Laten we beginnen met de minigames, zowat het beste deel van het spel. Je kan kiezen uit skittles (een soort bowling for dummies), darts, 8-ball of arcade (wat eigenlijk neerkomt op Snake). Ze zijn tamelijk verslavend, hebben een goede leercurve en kunnen je best een tijdje bezig houden. Je kan ze ook via ad hoc Wi-Fi spelen als je wil. De free-roaming mode is een ramp. Je hebt de keuze uit verschillende speelwijzen; Free Drive en Cause Havoc zijn redelijk vanzelfsprekend, The Knowledge is een afgezwakte versie van Crazy Taxi, in Riot Control moet je een boze massa onder controle houden, in Getaway moet je vluchten van de flikken en Speed Trap verplicht je om de hele tijd boven een bepaalde snelheid te blijven. Je hebt helemaal geen drang om verder te spelen, aangezien de basismechanismen van het spel zo slecht in elkaar zitten.

Neem nu bijvoorbeeld de camera. Omdat de PSP slechts één analoge stick heeft, kan je het standpunt niet wijzigen. Dat zou geen probleem geweest zijn, mocht het standaardperspectief goed uitgewerkt zijn. En dat is niet het geval. Wanneer hij eens niet vastzit achter muren, geeft de camera toch haast altijd een slecht beeld van de actie. Vaak zal je vijanden beschieten (of zelf worden beschoten) die je zelfs niet zag aankomen. Daaraan gelieerd is de problematisch besturing. Je beweegt met de stick, maar om iemand neer te schieten moet je hem/haar locken. Meestal kiest de game de verkeerde (de wet van Murphy is veel te vaak van toepassing op Gangs of London), waardoor jij gedesoriënteerd achterblijft (en de andere een paar schoten op jou kan lossen). Wanneer je mikt, word je ook verplicht om te strafen, wat crimineel irritant is in nauwe gangen, omdat je dan voortdurend tegen muren en obstakels botst. En breek me de bek niet open over de ellendige stealth-elementen…

De AI-routines zijn vermoedelijk geschreven op een regenachtige maandagmorgen, want ze zijn catastrofaal slecht. Zowel vijanden als teamleden hebben de vervelende gewoonte om vast te raken in het decor of gewoon domweg in een kruisvuur te blijven staan, wachtend op het genadeschot. Dekking zoeken? Ik heb het geen enkele gangster zien doen, vriend of vijand. Je teamgenoten zijn ook erg bedreven in het negeren of niet opvolgen van je bevelen (na een tijdje doe je dan ook alles zelf). In de story mode worden ze naar verluidt beter naarmate ze meer ervaringspunten hebben verdiend, maar zelfs als dat zo is, dan heb ik er nog niks van gemerkt.

Het zou ook geen The Getaway-spel zijn zonder voertuigen (Ok, grammaticaal gezien is het er geen, maar we weten wel beter, nietwaar?). En -net als zowat alles in het spel- Zuigt hun besturing (hoofdletter Z!). Is het echt zo moeilijk om degelijke autophysics te implementeren? Als Rockstar het kan in GTA: Liberty City Stories en Vice City Stories, waarom slaagt Studio London er dan niet in? De wagens rijden als bakstenen. Hun draaicirkel is afschuwelijk en een paaltje raken resulteert altijd in stilstand, zelfs al raakte je het ding aan 80 km/h.

Het spel uitspelen lukt in amper vier uurtjes op de normale moeilijkheidsgraad. De meeste missies zijn geklaard binnen de twee à drie minuten (Ik lieg niet!). Er is geen echte verhaallijn; je vervolledigt je opdrachten en breidt je territorium uit tot je wint. De missies zijn saai en repetitief. Een pakhuis aanvallen? Een of andere belangrijke pipo beschermen? Auto’s achtervolgen? Been there, done that. Mocht je de vreemde neiging hebben om deze vervelende zooi te blijven spelen, dan kan je de eerder vermelde minigames en free-roaming mode spelen, maar er is ook een turn-based strategy mode. Elke beurt kan je verschillende zaken doen, maar het komt altijd neer op extra leden aanvaarden, ze verplaatsen en vijandig gebied overnemen. Het is simpel en duidelijk, maar tegelijk oersaai.

Gangs of London blinkt enkel uit op auditief vlak. De stemmen zijn uitmuntend ingesproken. Hoewel het aantal f*cks, c*nts en sh*ts stilaan astronomische proporties aanneemt, is het wel realistisch. De muziek stoort niet en de geluidseffecten zijn erg helder. De graphics van het spel zijn niet om mee op te scheppen. De textures zijn wazig en komen zelfs niet in de buurt van PS2-kwaliteit. Gangs of London lijdt soms aan onverklaarbare framerateproblemen (die het volledige level blijven voortduren!), talloze clippingfouten en foute animaties. Het enige positieve is de enorme omvang van London. De meeste belangrijke locaties herken je onmiddellijk, wat toch wel een aardige prestatie is voor een handheldspel.

Maar wat ben je met een enorme wereld als er niets te beleven valt? Alles in Gangs of London mist goede ideeën en een degelijke afwerking, afgezien van de voice-acting. Er zijn talloze prima spellen op de PSP verkrijgbaar, dus waarom zou je je tijd verspillen aan deze? Als je op zoek bent naar een goed free-roaming actiespel, koop dan Vice City Stories.

Onze Score:
4.0
gerelateerd spel: Gangs of London
geplaatst in: PSP, Reviews, Sony Entertainment
tags: ,


Leave a Reply