gaming sinds 1997

Gears of War 2

Gears of War positioneerde zich destijds als een episch actiespel, een game-equivalent van de blockbuster filmproducties die elke zomer onze bioscoopcomplexen teisteren. Actie in overvloed, vette explosies en net genoeg komische noten om het gebrek aan een degelijke verhaallijn te camoufleren. Op het einde van de dolle rit kregen we de obligatoire knaller van een finale die ervoor zorgde dat iedereen zijn zetel verliet met een nazinderend gevoel van extase. Zoals dat dan gaat met succesvolle Hollywood producties volgt er dan al snel een vervolg. Gears of War 2 is geboren!

Een sequel op een game als Gears of War kan twee kanten op als je het mij vraagt. Ofwel ga je voor een X-Men 2 en vervang je een stuk van de actie door een degelijk verhaal en een verdere uitdieping van de personages, ofwel ga je gewoon voor meer van hetzelfde maar groter, harder en sneller zoals bij Aliens 2. Bij de eerste optie loop je het risico een stuk van je doelpubliek te verliezen, terwijl je bij het tweede kans maakt om een doorslagje te maken van het eerste verhaal, met meer ontploffingen en surroundeffecten. Met Gears 2 probeert Epic Games van beide walletjes te eten: een Terminator 2 (de moeder van alle sequels) met andere woorden, maar dan op je console.

De welbekende duik-en-schiet speelstijl die zo bepalend was voor het origineel werd stevig bijgekruid met grotere wapens, meer locaties en grotere variatie aan vijanden. Daar waar de eerste Gears nog een grote aaneenrijging van locaties was die je moest reinigen van Locust ongedierte, hebben ze deze keer alle technologie aangewend om een gevoel van grandeur te creëren. Grootschalige slagvelden zijn met elkaar verbonden door kleinere schermutselingen, naadloos geïntegreerde boss fights en geanimeerde tussenfilmpjes. Hoewel alles nu een stuk groter lijkt wanneer je er tegenover staat, vertaalt dit zich niet per se in meer werk om er voorbij te geraken.

In feite is het soms vrij opvallend hoe simplistisch en rechttoe-rechtaan sommige van de confrontaties aangepakt zijn. Gelukkig genoeg werd het excellente tempo van zijn voorganger behouden zodat je je nooit zal vervelen. Sterker nog, hoe meer vuurgevechten je afhandelt, hoe meer je begint te snakken naar de volgende schotenwisseling. Deze confrontaties blijven zichzelf ook opnieuw uitvinden door steeds nieuwe bepalende factoren toe te voegen die het verplichte heen en weer knallen een extra dimensie geven.

Of deze toegevoegde waarden nu bestaan uit instortende gebouwen, Locust spervuur of het gebruiken van wormen voor mobiele dekking: de vele vuurgevechten vormen nog steeds de kern van de game. En het moet gezegd; deze zijn nog steeds van brutaal plezierig, met de nadruk op brutaal. Een Locust omtoveren tot een mooi stukje soepvlees met de Lancer kettingzaag wordt nooit een sleur!

Zonde is wel dat de grotere schaal van de vijandige ontmoetingen weinig meer toevoegt dan een bruikbare stek voor scherpschutters en natuurlijk een fonkelende wow-factor. Maar dit is mierenneuken natuurlijk. Zo is het een uitmuntende gelegenheid om een volgende bossfight recht onder je neus op te zetten als opdoemend onheil terwijl jij nog aan het afrekenen bent met de cavalerie. Hoewel de integratie van deze krachtmetingen met de zwaardere booswichten op zich alleen al een medaille verdient voor de voortreffelijke plaatsing en timing, zijn ze meestal te gemakkelijk.

Zelfs op Hardcore hebben je weinig meer nodig dan een instinct om te blijven overleven en een talent om je goed te verstoppen gecombineerd met genoeg kogels of ander moordmateriaal. Maar nog eens, zolang ik maar plezier heb terwijl ik speel kunnen alle andere dingen aan mijn reet roesten. En ik kan je garanderen dat een vette Brumak fraggen nadat deze je vijf minuten lang heeft proberen te verpulveren tonnen pret is. Niet alleen zijn sommige van deze bazen gigantisch, ze beschikken ook over genoeg vuurkracht om je tot stof te herleiden, wat rennen en duiken tot een must maakt in plaats van een mogelijkheid. Naast de bazen die in omvang toegenomen zijn, hebben de gewone slechteriken ook vooruitgang geboekt. Ze komen in grotere getalen, vormen complementaire teams en hebben een gebalanceerd arsenaal aan moordtuigen met jouw naam op. Nu en dan vormt de omgeving ook een bondgenoot of, als je niet oplet, een gevaar dat je ondergang kan betekenen.

Groter en harder dus, maar waar probeert de game nu het roer om te gooien en de formule aan te passen? Het eerste dat je opmerkt is dat er deze keer een echt uitgewerkt verhaal is. We starten met Marcus en Dom die net op de hoogte gebracht worden van het feit dat de Lightmass Bomb, het antwoord van de mensheid op de Locust uit Gears 1, zijn gehoopt effect heeft gemist. De Locust troepen zijn terug en hoe! De mensheid heeft zich moeten terugtrekken in de hoofdstad, Jacinto. Wanhoop groeit en eens ze beseffen dat hun laatste bastion in de zeer nabije toekomst kan vallen, wordt de beslissing genomen zich te wenden tot de best gekende verdediging voor de mensheid, de aanval. Je wordt gestuurd naar The Hollow, een onderaards complex en de bron van alle Locust, om een alles-of-niets opdracht tot een goed einde te brengen. Dit is de start van het grootste gedeelte van de campagne en wat je zal bezighouden tijdens het middenstuk van de game.

Terwijl de rode draad van het verhaal er op briljante wijze in slaagt een schets te maken van de epische onderneming die jij succesvol tracht af te ronden, zijn het de toevoegingen van de romantische verhaallijnen en de karaktertekeningen van de protagonisten die ontgoochelend voorspelbaar en melig zijn. Het verhaal zelf wordt gebracht via prachtige geanimeerde scènes en mooi getimede communicaties met het bevelcentrum. Spijtig genoeg maakt de enorme hoop melodramatische taferelen en voorspelbare plotwendingen eerder een rommeltje van het geheel dan ze helpen om een meeslepende wereld te creëren. Het verhaal is dus goed genoeg, maar Shakespeare is het niet, en Epic doet er goed aan om dat in het vervolg ook niet te proberen.

De grootste verbetering is vooral de lengte van het geheel. Je zult veel langer bedrijvig zijn dan in het vorige deel en dat was net het grootste punt van kritiek op Gears 1. De toon van het verhaal is ook veel grimmiger geworden tot op het punt dat het spel zichzelf soms een beetje te serieus neemt. Gelukkig zit er net op dat moment wel een komische interactie of een oneliner aan te komen die de spanning wat breekt.

De uitdieping van het verhaal is niet de enige verandering die aangebracht werd. Er zijn mooie aanwinsten voor de spelervaring zoals schuttingen die via een hendel opgericht of weer verzonken kunnen worden. Zo kan je jezelf wat extra dekking bieden of de tegenstander plots kwetsbaar maken. Timing is echter wel aangewezen want ze werken gewoonlijk in twee richtingen, wat tot de interessante situatie kan leiden waar jij op je gemakjes in open gebied je geweer aan het herladen bent. Hetzelfde geldt voor de wormen die soms mobiele dekking kunnen leveren.

Nog een wijziging die men aanbracht is de manier waarop getracht wordt om de constante stroom vuurgevechten te doorbreken. Wanneer je een zone of een hoofdstuk afgewerkt hebt, is er nood aan een overgang van scenario en plaats van actie. Vaak wordt er dan beroep gedaan op een voertuig, in de brede zin van het woord. Ten aanval trekkend of vluchtend, je krijgt de kans om met enkele vette karren te cruisen. Sommige zijn echt fantastisch uitgewerkt, andere zijn frustrerende stukken waar je door moet bijten. Zonder teveel van het verhaal uit de doeken te doen: de laatste keer dat je iets mag bestijgen zal een vrij legendarische ervaring worden.

Nieuwe wapens dan! Ook hier krijg je nieuw en zwaar materiaal, maar niettegenstaande de leut die er mee te beleven valt, zullen ze zelden een grote rol opeisen. De vlammenwerper was amusant om wat opgeschoten ongedierte mee uit te roeien maar niet echt bruikbaar tijdens een confrontatie met een troep Locust. De mortieren zijn verpletterend leuk, vooral tegen het grotere type van vijand, maar je kunt ze niet meenemen omdat ze je vertragen. Gelukkig zijn ze als je ze nodig hebt wel ergens beschikbaar in de nabije omgeving. Tegenover de vrijblijvende fun die ze bieden in de campagne, staat hun dominante aanwezigheid in multiplayer. Net wanneer je team lijkt te verliezen kan een welgeplaatste mortiergranaat de aanval van het andere team breken en de weg naar de overwinning bloot leggen.

Nu ik het toch over multiplayer hebt, dit is het stuk van het spel waarin het echt uitblinkt! Naast sommige van de gekende Gears 1 modes zijn er genoeg nieuwe types om je even bezig te houden. Een overzicht:

•De gekste mode is zeker Submission. Het komt erop neer dat je een NPC moet immobiliseren, gijzelen en dan naar een cirkel op de map slepen en 15 seconden levend houden. Vertraagd door je vracht en zowel de gijzelaars als de tegenstand die je onder vuur nemen, is dit echt chaotische pret.

•King of the hill werd uit de Gears 1 PC adaptatie overgenomen. Je moet proberen één bepaalde plaats op de map zolang mogelijk te bezetten. Terwijl je deze bezet, kan jouw team echter niet respawnen. Een hele map domineren kan je al uit je hoofd zetten dus en timing is alles in deze modus.

•Guardian is een soort van volg-de-leider met een extraatje. Zolang de leider, random gekozen aan het begin van de ronde, in leven is, blijft jouw team respawnen. Eens dood, speel je team survival. De leider zijn is vrij angstaanjagend omdat beide teams je op hun HUD kunnen zien. Niet voor diegenen die paranoïde zijn van natuur.

•Eén van de meer populaire modes, Wingman, is vrij nieuw in het Gears universum maar in feite is het niets meer dan gewone 5 tegen 5 team survivor, bekend van Counter-strike. Een gametype dat zich al meer dan genoeg bewezen heeft maar nog steeds kan leiden tot veel wachten terwijl de laatste twee een robbertje verstoppen aan het spelen zijn.

•De meest in het oog springende modus is Horde. Bekijk het als een soort van co-op arcade beleving. Jij en je team moeten 50 levels van golven tegenstanders trachten te overleven. Eens je een niveau hebt overleefd, kan je steeds van daar terug beginnen. Met maximum 5 spelers moet je echt zo goed mogelijk samenwerken om zelfs maar het eerste handvol levels te overleven. Ieder niveau gaat de moeilijkheidsgraad wat omhoog en niet alleen door meer vijanden en wapens op je af te sturen. De Locust lijken zich ook aan te passen aan jouw speelstijl, al kan dat ook mijn verbeelding zijn. Dit is een echte topper onder vrienden in een privé)game (waar je ook nog eens het niveau op “Insane” kan zetten) en vormt een fantastische toevoeging aan het co-op genre.

•Je kan de hele campagne natuurlijk ook in (lokale) co-op spelen en ik kan alleen maar zeggen dat het vrouwtje en mezelf hier wel wat in konden vinden. Al bij al één van de beste multiplayerspellen op de 360 dus!

Waar laat dit alles ons nu mee achter? Gears of War 2 mikte zeer hoog en toen ik de eerste reacties na de release las, dacht ik echt dat Epic Games de nagel op de kop geklopt had. Na nu zelf ettelijke uren gespeeld te hebben moet ik mijn initiële menig herzien… of toch gedeeltelijk. Alhoewel het multiplayergedeelte doet denken aan het origineel, werd het geperfectioneerd tot ongetwijfeld één van de beste multiplayerervaringen op gelijk welke console tot nu toe. De makers zijn er echter niet in geslaagd af te leveren waarop velen hoopten in de campagne modus. Versta me niet verkeerd, Gears of War 2 legt de lat voor third person actie erg hoog en het zal moeilijk zijn om het te overtreffen, maar perfect is het niet. Enorm goed dus, en een absolute must-have, maar geen legende dat over tien jaar tijd nog steeds geen gelijke zal gevonden hebben.

Onze Score:
9.0
gerelateerd spel: Gears of War 2
geplaatst in: Microsoft, Reviews, X360
tags: , ,


Leave a Reply