gaming sinds 1997

Gladius

Ik volgde twee jaar Latijn in het humaniora alleen om de verhalen over hoe de Romeinen leefden en waar ze in geloofden te weten te komen, van de uitbarsting van de Vesuvius in Pompei tot de vertelsels over goden en generaals en de onderwereld, met als meest onvergetelijke wezen de driekoppige hellehond Cerberus. Ik kreeg dus al kippenvel bij het zien en horen van de intro welke het ontstaan en de betekenis van gladiatoren beschrijft en door de voice-over en de muziek was ik onmiddellijk in de juiste sfeer.

Vervolgens kan je kiezen uit twee personages: Ursula (makkelijk niveau) en Valens (moeilijk niveau), maar de twee verhaallijnen lopen ongeveer samen. Dan kan je aan het eigenlijke spel beginnen, althans als je geen behoefte hebt aan een tutorial. Je kan deze makkelijk overslaan, maar als je wat minder vertrouwt bent met het genre zal het je vast en zeker ten goede komen als je hem doorloopt. De principes van het spel worden dan al snel vrij duidelijk, maar je zal er toch wat tijd aan moeten besteden. Van welk genre het de principes duidelijk maakt, is voor mij echter onduidelijk, maar volgens de openbare opinie gaat het hier om een RPG. Ik vind dat larie, aangezien het er gewoon op neerkomt gevechten te winnen en een RPG bevat toch meer elementen dan een verhaal en gevechten. Je dient ook je gladiatoren te rekruteren en hun eigenschappen te verbeteren, maar je kan niet rondlopen in een 3D omgeving om bijvoorbeeld van arena naar arena te trekken. Op het eigenlijke vechten kom ik later nog terug, maar de uiteindelijke bedoeling is je aantal gladiatoren uit te breiden en op te leiden om dan je weg te banen door kleinere kampioenschappen en zo deel te kunnen nemen aan professionelere kampioenschappen.

Op grafisch vlak kan ik, op de aanwezige kenmerken, maar weinig afkeuren. De arena’s zijn tamelijk gedetailleerd en de modellen zijn zeker aangenaam genoeg. Wat ik echter onaanvaardbaar vind, is het ontbreken van schademodellen.Zo zal je een doffe slag van een 25 kilo wegend strijdbijl op je hoofd krijgen, wat bevestigd wordt door een kreun van ondraaglijke pijn, maar op wat GEEL bloed na zie je geen schade aan je gladiator en doet deze verder niets dan een ridicuul stapje achteruit zetten. In dit spel waar sfeer zo belangrijk is, kan dat niet anders dan als een gebrek worden opgenomen. Als de uitgever geen leeftijdsrating wil krijgen, is dat zijn goed recht, maar dat is volgens mij een slag in het gezicht van alle gamers, waarom worden die gestraft?! Ik ken bovendien ook niemand die daar rekening mee houdt. Maar goed, de cut-scenes zijn prachtig en de menu’s vervolledigen het geheel.

Deze menu’s zijn echter erg onduidelijk en je moet soms echt zoeken en forums raadplegen om je weg erdoor te vinden. Dat was alleszins het geval toen ik een vriend uitnodigde om de co-op uit te testen, die optie was vrij onduidelijk geplaatst. Dat op zich was geen onoverkomelijk probleem geweest, ware het niet dat die co-op eigenlijk een ware klucht is. Na wat forums te raadplegen kwamen we te weten dat de tweede speler slechts om de zoveel gevechten eens mag meedoen en dan mag hij nog niet, met de controller, mee beslissen hoe de gladiators worden gekozen en opgesteld. Laat je dus niet verleiden door deze feature, want die is zo goed als onbestaand.

Qua geluid kan ik kort zijn. De muziek benadrukt de sfeer en doet je dus aanvoelen alsof je een woeste en heroïsche strijder bent. De voice-overs zijn verstaanbaar en de stemmen van de personages zijn eveneens duidelijk. Ursula en Valens vervallen wel wat in een cliché rollenpatroon met een sterke, overbezorgde en oudere broer en een rustige, verstandige en jongere zus, wat me soms deed lachen op momenten dat het de sfeer wat verstoord, maar voor de rest zijn de conversaties geslaagd en dragen ze hun steentje bij.

Laten we nu even dieper ingaan op de gameplay die buiten het selecteren van gladiatoren dus neerkomt op turn-based gevechten. Bij een gevecht mag je om de beurt met jouw gladiatoren die van de computer aanvallen of je verplaatsen met een ,uiteraard beperkt, aantal passen. Je kan ook een mode verdienen waarmee je het tegen een andere speler kan opnemen, maar ook dat valt weer vrij hard tegen. Sommige gladiatoren kunnen verder lopen, andere kunnen van op een afstand aanvallen en nog anderen kunnen weer sterker aanvallen maar je zal in je strategie met meer rekening moeten houden. Hoe hoger je staat, bijvoorbeeld op een houten kist, hoe meer je de tegenstander verwondt. Daardoor kan een gladiator van een ondergeschikt type toch nog winnen van een bovengeschikte. Sta je lager moet jij de zwaardere klappen incasseren. Voor die hiërarchie wordt het schaar-steen-papier principe, dat ik me nog levendig herinner van Alex Kidd op de SEGA 8-bit, in een nieuw jasje gestoken.

Er zijn dus drie types van strijders: lichte, middelmatige en zware. Zware hebben voordeel op middelmatige, die een voordeel hebben tegenover lichte en lichte hebben weer een voordeel op zware, aldus het schaar-steen-papier principe dat wat uitgebreid wordt. Je kan ook nog gebruik maken van speciale Affinity Attacks die door een eenvoudig doch vernuftig systeem niet overdreven gebruikt kunnen worden. Bij het eigenlijke toedienen van slagen hoef je alleen een simpel minigame onder de knie te krijgen. Er loopt een schuiver over een balk en druk op de op het x-knop als deze in de rode zone van de balk komt. Druk je te vroeg of te laat zal je aanval minder efficiënt zijn.

Het goede aan dit spel is dat het in tijd gezien zeker zijn geld waard is, zo zal een gemiddelde speler een tachtig uur nodig hebben om het spel volledig uit te spelen. Door het eenvoudige en trage verloop van de gevechten gaat dit soms als een tijdverlies aanvoelen maar dat zal voor de echte liefhebbers uit de doelgroep niet op gaan.

Hou je van epische avonturen en kan je niet genoeg krijgen van een spel, dan is dit zeker iets voor jou. Jammer genoeg krijgen we geen bloederige gevechten te zien, want bij het toedienen van schade wordt alleen wat geel bloed getoond. Het geluid, verhaal, graphics zijn meer dan gemiddeld en de tutorial verduidelijkt alles, zelfs voor een leek. Door het trage verloop van de turn-based gevechten wordt het soms wat saai en voelt het zelfs aan als tijdverlies. Voor liefhebbers van het zwaardere werk zeker een aanrader, maar voor mensen die alleen van lichtere games kunnen genieten is dit misschien net iets teveel van het goede.

Onze Score:
7.0
gerelateerd spel: Gladius
geplaatst in: LucasArts, PS2, Reviews
tags: ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>