gaming sinds 1997

Golden Axe: Beast Rider

Vergeet alles wat je weet over Golden Axe. Vergeet dat je het vroeger speelde met enkele vrienden en denk niet meer terug aan de leuke tijden die je toen beleefde. Vergeet dat het een vermakelijk spel was en wis het oude beeld dat je had van Golden Axe voorgoed uit je geheugen. Nostalgische gedachten horen hier niet thuis, want met vroeger heeft het niets meer te maken. Sega zet een punt achter hun ooit zo succesvolle franchise en verkracht het toch al comateuze Golden Axe. De klassieker is doodverklaard en dat is jammer, maar toch zijn we ook opgelucht.

De laatste goede Golden Axe dateert van begin jaren 90. Het is dus best wel opzienbarend dat Sega na al die jaren nog altijd tracht om de serie tevergeefs nieuw leven in te blazen. Golden Axe heeft voor veel gamers nog altijd een diepe betekenis, en net daarom is het jammer dat Sega niets gedaan krijgt met de hack ‘n slash topper van weleer. Ook deze Beast Rider is een kakafonie van slechte ideeën en haastig uitgewerkte verzinsels van een studio die zelf ook niet meer weet wat ze moet aanvangen met hun oude franchises.

Het paradepaardje van Golden Axe was altijd de multiplayer. Samen met een paar vrienden de strijd aangaan met enkele lelijke trollen, dat waren nog eens tijden. Maar nostalgie is voor oude zakken en nerds, dus gooit Sega het hele multiplayergedeelte bij het grof huisvuil. Toch knap van Sega, dat ze het enige punt dat nog enigszins goed in elkaar zat bij Golden Axe, er zo maar uit gooien.

En nu we toch bezig zijn, kunnen we net zo goed al de rest wat goed was aan de serie uit het spel kieperen. In Beast Rider kan je niet kiezen tussen verschillende personages en klassen, maar moet je het stellen met een rondborstige dame wiens strijdkreten een beetje doen denken aan die van een baardige man. Het is een mooi personage met een ferm paar tetten, maar daar is ook alles mee gezegd, want veel uitwerking kregen de personages niet in Beast Rider.

Deze bevallige dame krijgt al snel de gouden bijl uit de titel ter beschikking en dat is zonder twijfel het meest nutteloze wapen uit de geschiedenis der moordgerief. Je kan de bijl enkel voor je uit gooien met een belachelijk miksysteem en een beetje getrainde trol is er praktisch immuun voor. Dus gebruik je de befaamde Golden Axe alleen om ermee naar beelden te gooien die, eens gebroken, sommige deuren openen.

Het tweede deel van de titel bestaat uit ‘Beast Rider’ en ook dit is beschamend slecht uitgewerkt. Tijdens je avontuur kom je enkele wilde beesten tegen die er van ver gevaarlijk uitzien maar, zo blijkt na veelvuldig berijden van de arme beestjes, helemaal niets waard zijn. Ten eerste duurt het een dikke drie seconden eer ze zich omgekeerd hebben, en ten tweede leggen ze er veel te snel het bijltje bij neer (haha). Ze zijn niet furieus of sterk en ze zien er niet alleen uit als uitgestorven diersoorten, ze zijn ook even nuttig.

De besturing is grofweg opgedeeld in twee delen. Je kan aanvallen ontwijken of afweren met de L1 en R1 knop. Dit werkt nog min of meer aanvaardbaar als je het opneemt tegen een enkele vijand, maar zodra ze besluiten om je met een groepje te omsingelen ben je eraan voor de moeite. Een aanval afweren kost veel te veel tijd, waardoor je nooit op tijd kan counteren.

Daarnaast maken de vijanden er geen enkel probleem van om je aan te vallen in je rug of vanaf een afstandje. De snoodaards van Sega dachten dat het wel leuk zou zijn om je te vermoorden met magische vuurballen die je niet eens ziet aankomen, laat staan dat je weet wie ze afschiet. Zo’n smeerlapperij was misschien nog uitdagend in de jaren ’80, maar nu moeten ze met die goedkope onzin niet meer afkomen. Het is niet omdat ik een nogal nostalgisch ingestelde jongeman ben, dat ik alles wat slecht was in de jaren ’80 en ’90 ook maar voor lief moet nemen.

Golden Axe: Beast Rider gebruikt voor de omgevingen twee zeer interessante kleuren, namelijk grijs en bruin. Omdat de gameplay vrij achterlijk is valt dit gelukkig niet op, want veel tijd om je aan het beperkte kleurenpalet van het spel te ergeren heb je niet. Daarvoor zijn de vijanden te talrijk en hun aanvallen te oneerlijk. Wat wel opvalt zijn de talrijke haperingen die het scherm vertoont op willekeurige momenten. Ook al gebeurt er niets op het scherm, dan nog zal het beeld schokken. Soms verschijnt er ook een vreemde lijn in het midden van het scherm, alsof je naar een oude video-opname zit te kijken.

De soundtrack lijkt overgenomen uit de cd Junglegeluiden en conga muziek voor beginners die als ik me niet vergis in elke lokale bibliotheek te vinden is. Conversaties zijn er niet of nauwelijks en gelukkig maar, want veel zinnigs zouden die vrouw met haar dikke tetten en die grappige dwerg die soms zijn opwachting maakt toch niet te zeggen hebben.

Wat hebben we nu geleerd? Golden Axe: Beast Rider is zo beschamend slecht dat ik er bijna van moest huilen. Dat het geen topper was wist ik wel, maar van Sega verwacht ik nog altijd een minimum aan kwaliteit, en dat mist het spel op alle vlakken. De graphics zijn ronduit lelijk, de omgevingen overstijgen nog maar net het niveau van de PS2 en van de gameplay kan je alleen genieten als je twintig jaar E.T op de Atari hebt gespeeld. Golden Axe: Beast Rider is een misser dames en heren! Alleen kopen als je iemand wil pesten door het hem of haar cadeau te geven. Je zal nooit meer last hebben van die persoon, dat garanderen we.

Onze Score:
3.0
gerelateerd spel: Golden Axe: Beast Rider
geplaatst in: PS3, Reviews, Sega
tags: ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>