gaming sinds 1997

Grand Slam Tennis

Tennis is hip tegenwoordig, en sedert de lancering van de Wii lijkt het wel de ideale game voor mensen die normaal gezien met een grote boog rond consoles en controllers heen lopen. Zulke dingen pikt EA sneller op dan dan een truckchauffeur een gestrand blondje, en Grand Slam Tennis voor de Wii liet dan ook niet lang op zich wachten.

Natuurlijk is één van de belangrijkste features de integratie van Wii MotionPlus, de add-on die een preciezere besturing moet toelaten, en het is net die feature die zal bepalen hoeveel plezier je zal beleven aan de game. Onze eerste ervaring met deze betere besturing liet ons echter verward achter. De Wii detecteert inderdaad een stuk beter je bewegingen: zo zal ie beter merken of je hard of traag slaat, kan je een slice of topspin bal spelen naargelang je bewegingen, en ook in welke richting je je slag beëindigt bepaalt waar de bal belandt. Met die fijnere registratie komt kennelijk ook een groot probleem.

Hoe zeer ik ook probeerde om dezelfde slagen uit te voeren, maar al te vaak bleek het resultaat nogal onafhankelijk van hoe goed ik dacht te slaan. Het resultaat is dat je je meer concentreert bij het spelen, en je op het eerste gezicht denkt een leuker game voorgeschoteld te krijgen met meer diepgang, maar na een tijdje druip je gefrustreerd af.

De besturing is dus absoluut niet 1 op 1 (wat je doet wordt niet perfect overgezet naar het spel), maar je verliest wel de toegankelijkheid en de zorgeloze fun die de originele controls zo populair maakten bij de zogenaamde ‘casual’ gamer. Met andere woorden, ik begin me een beetje zorgen te maken over wie zal gediend zijn met dergelijke, preciezere controls? De gamer op zoek naar een perfect besturing zal ondanks de beloftes van de WMP van een kale reis thuiskomen, terwijl de toevallige voorbijganger letterlijk binnen de vijf minuten de console zal afzetten omdat ze er niet langer in slagen het spel tot een goed einde te brengen. Bovendien is de tutorial gebrekkig en biedt ie quasi geen feedback, en is de moeilijkheidsgraad van het spel vele keren harder dan je ooit gewend bent geweest van een Wii-titel. Op Normal heb ik zelfs bij mijn eerste wedstrijd meerdere keren in het stof gebeten en zwaar afgegaan! Wii Sports, this is not!

Het zal afwachten zijn hoe andere games zullen gebruik maken van Wii MotionPlus om een definitief oordeel te vellen, maar voorlopig lijkt het allesbehalve een succes voor wie dacht eindelijk de perfecte overzetting te ervaren van échte bewegingen naar het scherm.

De game is overigens wel goed voorzien van content. Er zijn aparte matches om af te werken, enkele party games, je kan je calorieën tellen en in een programma opvolgen, maar de hoofdmoot is natuurlijk de carrière modus waarin je de vier bekende Grand Slams kan bekampen. Die laatste bestaan uit het spelen van enkele oefenmatchen en uitdagingen, gevolgd door het tornooi zelf dat bestaat uit vijf wedstrijden die je allemaal in jouw voordeel moet beslechten. EA heeft zijn best gedaan om zowel de tornooien als de tegenstanders zo realistisch als mogelijk te maken. Veel grote namen maken hun opwachting, denk maar aan Federer en Nadal, Serena en zelfs Justine. Ook oudere sterren zoals Sampras en Becker staan in het lijstje, iets wat het spel toch een extraatje weet mee te geven. Je kan ook je eigen speler aanmaken, met redelijk veel opties, waarna je door te spelen steeds beter wordt, meer ervaring verdient en je skills langzaam maar zeker opbouwt.

Zoals gezegd zullen beginnende, en ook ervaren spelers, de nodige moeite hebben om de singleplayer onder de knie te krijgen, en het is dus maar goed dat er een stevig multiplayercomponent ingebouwd werd. Offline spelen met de Wii is altijd leuk, en dat is hier niet anders, ondermeer dankzij de obligate party games. Zelfs de online mogelijkheden (inclusief Leaderboards) werken vlot en goed en kunnen als voorbeeld dienen voor veel andere ontwikkelaars. Na een paar spelletjes blijkt dat het spelen tegen menselijke tegenstanders een stuk leuker is, al blijft de besturing toch een harde noot om te kraken voor wie ten hoogste Wii Play of Wii Sports gewend is.

Ook wat betreft de presentatie moeten we een pluim uitdelen. Verwacht je niet aan een realistische grafische stijl, maar de meer gestileerde graphics slagen er desondanks in om de bekende sterren heel herkenbaar, en een klein beetje schattig, tot leven te brengen. Ook de locaties zijn herkenbaar, al is het maar dankzij het feit dat Wimbledon groen gras heeft terwijl je in Parijs overduidelijk het gravel herkent. Wat me wel stoorde zijn de vervelende en veelvuldige herhalingen. Gelukkig kan je die snel overslaan met een druk op de knop, maar toch vraag ik me af waarom de ontwikkelaars altijd denken dat we nood hebben om te herbekijken wat we net zelf gedaan hebben. Leuk is ook het feit dat het geluid van de slagen uit je controller komt, en het publiek leeft helemaal mee met slagwisselngen.

De conclusie van deze review is dan ook eerder verrassend. Terwijl ik ervanuit ging dat dit game het zou moeten hebben van zijn besturing terwijl al de rest zou achterblijven, blijkt Grand Slam Tennis een erg volledig en goed afgewerkt spel dat wordt onderuit gehaald door de nieuwe Wii MotionPlus controls. Deze zijn weliswaar preciezer, maar dit verhoogt het speelplezier allesbehalve: de registratie van je bewegingen is allesbehalve perfect en lijkt nog steeds last te hebben van random fouten. Iets wat erger wordt gemaakt door de gebrekkige tutorial en feedback, en hoge moeilijkheidsgraad van de singleplayer. Gelukkig is de afwerkingsgraad hoog en blijkt de multiplayer zeker de moeite waard.

Onze Score:
6.0
gerelateerd spel: Grand Slam Tennis
geplaatst in: Electronic Arts, Reviews, Wii
tags: , ,


Leave a Reply