gaming sinds 1997

Grand Theft Auto IV

Laat me deze review bescheiden inzetten: dit is hét spel waar men dit jaar op heeft gewacht. Niet alleen jij en ik, of de rest van gamend België en daarbuiten, maar ook Uwe Boll -die waarschijnlijk natte dromen heeft van al de verfilmingmogelijkheden- en Jack Thompson -de advocaat van de gameduivel die niets liever zou zien dan dat het spel verdwijnt uit de winkelrekken, ook al is dat laatste sowieso een mogelijke optie-. Is het spel echt zo goed als de hype en de verkoopcijfers doen vermoeden?

Grand Theft Auto is een reeks met heel wat geschiedenis. de eerste editie, die trouwens al dateert van 1998, was revolutionair in zijn genre. Het top-down carjacken, schieten, auto’s opblazen, … alles wat menig hartje begeerde zat er in. GTA 2 ging verder in dezelfde lijn, maar voegde gangs aan het concept toe, een element dat naar de toekomst is meegenomen. Echt revolutionair was pas GTA III, die de gamer in third-person view de stad onveilig liet maken. Die stijl van gamen sloeg zo hard aan bij het publiek dat er nog twee spellen op dezelfde -maar telkens verbeterde- engine werden aangebreid. Die waren telkens verbeteringen in gameplay dankzij nieuwe elementen zoals het investeren in vastgoed en het oprichten van je eigen bende.

Net geen vier jaar na GTA: San Andreas krijgen we nu Grand Theft Auto IV voorgeschoteld: een nieuw nummer, een nieuwe engine, een vernieuwde stad, een snufje hete koffie en een pak meer volwassenheid. Wat is deze editie niet? Het is alvast geen blindelings verderzetten van de vorige games: er zijn immers een pak substantiële wijzigingen aangebracht aan de formule en dat was in mijn ogen echt wel nodig.

Laat ons starten bij het verhaal: Nico Bellic is het hoofdpersonage van het spel, een overgewaaide Rus en ex-militair die naar de Verenigde Staten komt op zoek naar het goede leven. Cars, pools, bitches, de hele zooi. Groot is zijn teleurstelling echter wanneer zijn neef Roman, die reeds enkele jaren in Liberty City woont en zijn leven als ‘de top’ omschreef, in een stinkend en door kakkerlakken bewoond appartement leeft en een pak schulden heeft. De goede kerel die hij is, besluit Nico zijn neef te helpen door wat bij te klussen. Al snel komt hij opnieuw in het criminele milieu terecht, precies wat hij ontvluchtte door Europa te verlaten. De situering doet lichtjes denken aan Vice City, waarbij eerst naar misdaad wordt gegrepen om uit persoonlijke problemen te ontsnappen, maar waarna je onder druk verder wordt ondergedompeld door de grotere misdaadfamilies van de stad. Opmerkelijk is wel dat deze GTA niet langer uit verschillende territoria is opgebouwd. Dit wil zeggen dat je in een bepaald deel van de spelwereld niet langer in groen of roze geklede groen of roos ventjes tegenkomt die allemaal met dezelfde wagen rijden .

Alsof het toeval ermee gemoeid is, bestaat Liberty City opnieuw uit drie grote eilanden die pas na een aardig aantal uren spelen worden geopend. Jawel, Liberty City werd reeds tweemaal eerder bezocht in de reeks en opnieuw is de structuur helemaal omgegooid. De stad is in deze editie volledig naar het beeld van New York gebouwd en ze staat ook vol met visuele herkenningpunten. Denk maar aan Times Square, het vrijheidbeeld, Central Park en -voor wie zich Men In Black nog herinnert- de twee UFO-vormige torens en de wereldbol.

Eén van de meest opvallende wijzigingen is de besturing van voertuigen; die is een pak realistischer geworden dan voorheen. Remmen kan niet langer op vijf meter en ook de handrem biedt weinig soelaas. Net zoals in het echte leven moet er nu vertraagd worden alvorens een bocht in te gaan, tenzij je liever Nico’s gezicht van een voorgevel krabt. Jawel, een voorgevel, want onze schietgrage Rus heeft blijkbaar niet de gewoonte om zijn veiligheidsgordel aan te doen. In de bochten wordt hij van links naar rechts geschud en indien de wagen te hard tegen een paal of een muurtje wordt geparkeerd, wordt Nico letterlijk doorheen de voorruit gekatapulteerd. Dat is heel grappig bij momenten, maar ergerlijk tijdens achtervolgingen. De wagen ondersteboven parkeren heeft niet langer een ontploffing tot gevolg en ook wanneer de wagen kapot is, zal die niet in vlammen opgaan, maar simpelweg stilvallen.

Daarnaast heeft ook de politie een serieuze upgrade gekregen, zowel in positieve als negatieve zin. Het systeem waarbij het aantal sterren je graad van criminaliteit is nog steeds aanwezig, maar nu kunnen die sterren worden kwijtgespeeld door uit de omgeving van de crime scene te ontsnappen. Hoe zwaarder de misdaad (d.i. hoe meer sterren), hoe groter het gebied. Zolang een agent je in het oog heeft, blijft het gebied rond Nico gecentreerd, dus de meest efficiënte manier om te ontsnappen is zigzaggen in kleine straatjes om uit de line of sight te geraken en vervolgens patrouilles te vermijden. Het enige nadeel is dat de aanwezigheid van de politie op straat nog is vergroot bij de vorige titels, tot op het punt dat je jezelf kan afvragen hoe het komt dat Liberty City eigenlijk zo’n criminele stad is.

Een derde ingrijpende verandering is de moeilijkheidsgraad. Een pakhuis binnenstormen en in het wilde weg beginnen schieten behoort niet langer tot de mogelijkheden (en daar ben ik dankbaar voor). Met een druk op de knop gaat Nico dekking zoeken achter de dichtstbijzijnde pilaar, container of zelfs wagen, om vervolgens peek-a-boo te spelen. Het systeem is niet failproof: soms zal Nico aan de verkeerde kant dekking zoeken, waardoor hij recht in het schietbereik van zijn tegenstanders belandt. Uit zo’n verkeerde schuilpositie geraken verloopt iets minder vlot dan gehoopt, waardoor de missie quasi om zeep is. Het lock-on-systeem bestaat wel nog en laat toe om snel op de vijand te mikken, omdat een controller nu eenmaal niet zo snel reageert als een muis op pc. Voor enkele missies en het mikken met een sniper is wel nog steeds manueel richten vereist. Ook nieuw is het gericht schieten vanuit de wagen: met een elleboogstootje wordt de zijruit in duigen geslagen waarna ook van in een wagen -en niet langer alleen op motoren- kan worden geschoten op de voorligger.

Voor de rest speelt het spel verder in op de reeds bestaande elementen. Zo is er nog steeds de mogelijkheid om te daten en daarna voor wat “warme koffie” naar binnen te gaan. Echter, ook vrienden zal je nu moeten onderhouden, dus die neem je best geregeld mee om te bowlen, te darten of een stripclub te bezoeken. Goede vrienden hebben levert ook een extra bonus op, zoals gratis taxi’s, geweren op levering of het inplannen van races in je agenda. Wat me opvalt, is dat Nico geen interesse heeft in de vastgoedmarkt. Ofwel heb ik het spel nog niet lang genoeg gespeeld (ik probeer het beetje sociaal leven dat ik heb te onderhouden), ofwel zit het kopen van gebouwen en winkels weldegelijk niet langer meer in het spel. Het is een gemis, ja, maar misschien ook wel een goede beslissing, omdat het tot een veel betere verhaallijn leidt en minder loshangende onderdeeltjes. Verder valt het me op dat de mogelijkheden van het spel slechts heel geleidelijk wordt vrijgegeven. Ze worden wel steeds met een missie ondersteund en er wordt netjes uitgelegd wat je met functies kan doen en hoe je ze moet besturen. Je kan de eerste vijf uur van het spel zien als een soort tutorial, een inleiding.

Nieuw en uiterst welkom is de toevoeging van multiplayer. Ik weet wel, al sinds de pc-versie van Vice City zijn er pogingen geweest om multiplayer toe te laten, maar nu is die er officieel. Vanaf elk moment in het singleplayerspel (oké, vanaf 15 minuten na de start), kan de multiplayer mode worden opgestart door die in de opties van de in-game GSM te selecteren. Het spel bevat zestien multiplayer modes, die onderling redelijk wat variëren. Je hebt natuurlijk het gebruikelijke deathmatch en racen, maar er zit ook een leuke modus in waarbij één team de maffiabaas naar een extractiepunt moet brengen, terwijl het andere team (als politie) dat moet zien te verhinderen. Het is wel jammer dat het opzetten van een multiplayerspel met vrienden niet duidelijker wordt omschreven, noch in het spel, noch in de handleiding. Zelfs na een half uurtje zoeken, is het ons met zijn vieren niet gelukt om een spelletje naar onze voorkeur op te starten.

Dankzij de nieuwe grafische engine waarop GTA4 is gebouwd, komen heel wat facetten meer tot hun recht: schademodellen van de wagens, explosies, beanbags van de lichamen (aanrijdingen zien er leuk uit *gniffel*) en vooral de stad zelf, die bij nacht geweldig is in een fly-by met de helikopter. In de in-game cinematics wordt meer aandacht gelegd op gelaatsuitdrukkingen en er wordt gespeeld met dieptezicht (met bijhorende blur) en de lip-geluidsynchronisatie is quasi perfect. Enige pijnpunt in mijn ogen is dat, hoewel het spel in HD is, niet alles er haarscherp uitziet. Het is net alsof het beeld, en vooral de schaduwen, zijn opgebouwd uit korrels. Het valt moeilijk uit te leggen, maar het doet me denken aan de ervaring die ik had met Gran Turismo 2 op de originele PlayStation: een pracht van een spel, maar zeer korrelig gebracht. Ik verwacht geen afgelikt geheel, want de stad is gi-gan-tisch groot, maar ik ben niet zeker of dit nu een beperking is van de console of van het feit dat het spel gemaakt is om op een dvd te passen.

Ook deze versie van GTA wordt vergezeld van een heuse soundtrack. Met rond de twintig radiostations zal er zeker wel eentje zijn die je voorkeur draagt. Het enige probleem dat ik ondervonden heb met het geluid is dat de radio tijdens GSM-gesprekken té luid blijft staan, waardoor het telefoontje zelf moeilijk te verstaan is. Het volume van de muziek in het algemeen verlagen is niet echt een optie, want dan overstemt de motor weer de muziek tijdens het cruisen. Een derde optie om de spraak los van de effecten te regelen was een leuke extra geweest.

Grand Theft Auto IV kan beschouwd worden als een heuse upgrade voor de serie; een meer volwassen versie, zeg maar. Hoewel we enkele kenmerkende elementen van vorige versies zien verdwijnen, is Rockstar erin geslaagd om een stevig verhaal te brengen, doorspekt met een pak humor en karikaturen en een handvol nieuwe en verbeterde mogelijkheden die ons zelfs doen vergeten wat we missen. Bravo!

Onze Score:
10.0
gerelateerd spel: Grand Theft Auto IV
geplaatst in: Reviews, Rockstar Games, X360
tags: , ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>