gaming sinds 1997

Grand Theft Auto: Liberty City Stories

“Hoe kunnen we het snelst een paar miljoen dollar binnenhalen?”
-”Euhm, een nieuwe Grand Theft Auto doet het hem toch telkens weer.”
“Hoe staat het met GTA 4?”
-”Ik ben bang dat die maar in 2007 zal verschijnen, baas.”
“Typisch… En dat PSP-spel dat we vorig jaar uitgegeven hebben? Kunnen we dat niet naar de PS2 porten ofzo? Misschien alles wat opblinken, zodat niemand klaagt.”
-”Prima idee, chef! Ik zet er direct een van onze teams op!”

Ik kan me inbeelden dat een gesprek als het fictieve hierboven aan de basis lag van de ontwikkeling van de PS2-port van het gevierde Grand Theft Auto: Liberty City Stories. Nuja, missie geslaagd: al meerdere weken doet LCS het prima in de verkoopstabellen van de VS en Europa, wat vooral te danken is aan zijn lage verkoopprijs van 25$/20€.

Uiteraard, aangezien GTA:LCS een goed spel was op de PSP, geldt hetzelfde voor de PlayStation 2. Niettemin, omdat we al gewend zijn aan de vele verbeteringen uit San Andreas (waarvan de meeste in dit spel ontbreken), heeft Liberty City Stories op de PS2 niet de verwachte impact. Hoewel het een waaier aan verschillende missies bevat, zijn die helemaal niet zo meeslepend als die uit San Andreas, Vice City of zelfs GTA III. De hoofdoorzaak daarvan is hun beperkte lengte, duidelijk een gevolg van de handheld-wortels van de game. San Andreas bood geregeld adrenalinestoten van een half uur, terwijl de langste missies in LCS niet veel langer duren dan een kwartiertje. Het feit dat we de meeste opdrachten al op een of andere manier in de vorige games hebben gezien maakt het er niet beter op. Blaas die kerel op, dood die verrader, haal dit op, lever dat af; na al die jaren hebben we het wel gehad.

De verhaallijn is ook bijlange na niet zo boeiend als die van Vice City of San Andreas. Je speelt als Tony Cipriani (in GTA III is hij een van je opdrachtgevers), die pas is toegekomen in Liberty City. Gelukkig heeft hij nog steeds goede banden met de misdaadfamilie Leone, die altijd iemand met jouw talenten kan gebruiken. Zoals altijd moet je ook nu weer hogerop raken, ondertussen een spoor van lijken achterlatend. Het concept is niets nieuws en dat is toch wel jammer. Het spel zou je een goede 30 tot 40 uren moeten kunnen bezighouden, eer je het spel 100% uitspeelt. Combineer dat met het aantrekkelijk prijskaartje en je krijgt een game die heel wat waar voor je geld biedt. Jammer genoeg is de prima multiplayer mode uit de PSP-versie geschrapt op de PlayStation 2. Waarom Rockstar dat in gods naam heeft gedaan, weet ik ook niet.

Het ernstigste mankement aan GTA: LCS zijn de beperkte mogelijkheden. Vele van de prima toevoegingen uit de vorige games zijn niet aanwezig. Je kan niet zwemmen (wat verschrikkelijk irritant kan zijn als je in het water belandt), je kan niet vliegen met vliegtuigen of helikopters (uitgezonderd die vreselijke Dodo), er zijn geen RPG-achtige stats, je kan geen vastgoed kopen (dus je zit feitelijk opgescheept met één safe house per eiland), het lijstje gaat maar verder. Motoren (een feature uit Vice City) zitten er wel in. Het aantal sidequests is al bij al toch beperkt. Je kan de gekende ambulance- en taximissies spelen, maar de Nascar-races, territoriale oorlogen en al die andere zaken die San Andreas en Vice City zo gevarieerd maakten ontbreken.

Zoals te verwachten viel van een PSP-port (hoe goed het origineel er ook uitzag op de sexy handheld) ziet het spel er op een groter scherm pijnlijk middelmatig uit. Toegegeven, de textures zijn wat opgefrist voor de PS2-versie, maar ze zijn nog steeds erg troebel. Het hele gamma aan clippingfouten en soms vreemde animaties is ook nog steeds aanwezig en de framerate neemt geregeld een duik. Verdomd, zelfs San Andreas hield een stabielere framerate aan, en dat wil toch al wat zeggen. Hoewel de camera wat verbeterd is (we hebben nu een tweede analoge stick), lijdt GTA:LCS nog dikwijls aan de desoriënterende cameraveranderingen die de reeks nu toch al meerdere jaren ontsieren.

Het geluid doet het beter, maar kan ook het niveau van de vorige games niet evenaren. Waarschijnlijk vanwege de beperkte UMD-ruimte bevat Liberty City Stories niet zo veel liedjes als -hier gaan we weer- Vice City en San Andreas. De gemiddelde kwaliteit is ook wat teleurstellend, gezien we ook minder gelicenseerde muziek te horen krijgen. Jammer. Het goede nieuws is dat Lazlow terug is met zijn talkshow Chatterbox op LCFR (Liberty City Free Radio), wat weer garant staat voor heel wat grappige momenten. Het stemmenwerk is (zoals altijd) heel degelijk, maar de kerel die Tony Cipriani inspreekt is toch verre van een Samuel L. Jackson of Ray Liotta.

Op zichzelf beschouwd is Grand Theft Auto: Liberty City Stories een goed spel waar heel wat plezier uit te halen is. Niettemin hebben we op PlayStation 2 al kunnen proeven van de sequels van GTA III, die heel wat extra mogelijkheden bieden en er bovendien beter uitzien en beter klinken. Die omstandigheden maken LCS al wat moeilijker te verteren, zeker nu de multiplayer geschrapt is. Voor 20€ kan je geen miskoop doen met deze game, maar je kan makkelijk Vice City -en mogelijk zelfs San Andreas- vinden voor hetzelfde bedrag. Voor GTA-aficionado’s die de vorige games al gespeeld hebben is dit echter een goede keuze.

Onze Score:
7.0
gerelateerd spel: Grand Theft Auto: Liberty City Stories
geplaatst in: PS2, Reviews, Rockstar Games
tags: , ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>