gaming sinds 1997

Grand Theft Auto: Vice City Stories

De jaren 80 vat je in één zin samen. It’s hip to be square! Waarom speelde mijn jeugd zich niet af in dat decennium? Verdrinken in een orgie van wansmaak, wie droomt daar nou niet van… Of lekker wegkwijnen bij muziek van Nik Kershaw of de foute Depeche Mode. Ik zou gaan fuiven in een groen-paars trainingspak. Natuurlijk moest ik dan eerst mijn nekmatje zorgvuldig kammen. Zucht. De jaren 80, het moet wat geweest zijn. Om mijn ietwat vreemde obsessie voor decadentie en wansmaak te stillen verscheen er gelukkig GTA: Vice City. Ik schat dit spel nog altijd hoger in dan zijn voorgangers of nakomelingen. Dat komt omdat de sfeer in dit spel 100 % raak was. Ik was dan ook maar wat benieuwd hoe deze opvolger annex port van de PSP het ging doen.

Vic Vance is een legerofficier. Het is beslist geen doetje maar oorspronkelijk denkt hij niet aan een carrière in de georganiseerde misdaad. Hij neemt immers onwetend enkele opdrachten aan om zijn zieke broer en verslaafde moeder te helpen. Ondertussen beweert hij dat drugs en criminaliteit not done zijn, maar die tegenstellingen doen zijn geloofwaardigheid als personage niet goed.

Tommy Vercetti was een gangster en daar kwam hij openlijk voor uit. Vic Vance is een lam boefje dat niet weet wat hij wilt. In het begin is Vic helemaal tegen drugs. Vijf minuten daarna speelt hij vreemd genoeg doodleuk drugskoerrier zonder vragen te stellen. Hij zegt dat hij geen crimineel is maar moordt met het grootste plezier de hele straat uit. Een goede raad voor Rockstar: laat de protagonist maar gewoon een gewetenloze maniak zijn. Hij hoeft zich echt geen zorgen te maken over kinderen en oude ventjes.

Vice City Stories is net zoals Liberty City Stories een poort van het PSP-spel. Dat is vooral leuk voor gamers die geen PSP hebben gezien PS2-bezitters de kans krijgen om Vice City nog eens op te zoeken. Jammer genoeg zijn er ook genoeg nadelen aan zo’n overzetting. Je moet bijvoorbeeld geen grafische wonderen verwachten en dat de engine duidelijk aan vernieuwing toe is, hoeft niet veel bijkomende uitleg. Ik durf zelfs te beweren dat Vice City er al beter heeft uitgezien. De felle kleuren en pasteltinten gecombineerd met de sfeervolle straten maken gelukkig veel goed. Wel storend zijn de overdreven zonsondergangen. Sfeervol, dat zeker, maar het zorgt er ook voor dat je een minuut naar een blinde vlek zit te turen. Dat is niet erg tijdens een ritje joyriding maar het verpest je humeur wel tijdens een moeilijke missie.

Niemand verwachtte vernieuwing van dit spel. Dat was ook nog niet nodig als er tenminste genoeg te doen zou zijn. Gelukkig is dat wel weer het geval. Vice City haalt de immense proporties van San Andreas niet, maar is nog altijd heel groot. De missies wijken weinig of niets af van de bekende GTA stijl: het blijft dus een gezonde mix van schieten, verzamelen en achtervolgen. De ene opdracht is al wat boeiender dan de andere, maar gezien enkele uitschieters knijp je al snel een oogje dicht bij een saaiere standaardmissie.

De grootste toevoeging tegenover de originele Vice City is het Empire-systeem. Dat kun je nog het best vergelijken met een criminele versie van Monopoly: je kunt gebouwen kopen of hardhandig overnemen en ze dan uitbouwen. In die gebouwen kun je dan zelf kiezen welke ongure activiteiten je er uitvoert. Een drugshandel, witwasserij of bescherming bieden tegen betaling, het kan allemaal! Later kun je ook nog massaal overvallen organiseren. Hoe meer gebouwen je bezit, hoe meer geld je elke dag krijgt natuurlijk. Je kunt ook missies uitvoeren om dat bedrag te verhogen, maar die zijn meestal eentonig en zinloos gezien je sowieso genoeg verdient om royaal te leven.

Muzikaal zit het weer helemaal goed. Na een lichtjes teleurstellende soundtrack van Liberty City Stories haalt Rockstar weer het beste uit de muzikale catalogus. Nik Kershaw, Depeche Mode, Marvin Gaye, Blondie, Motley Crue, New Order, Phil Collins, Genesis, Paul Young, Run DMC… Ik kan nog uren doorgaan met het opnoemen van bekende artiesten die hun liedjes verlenen aan dit spel. Natuurlijk worden de songs weer opgeluisterd door de meest geschifte presentatoren uit de radiogeschiedenis. Ook de reclamespots zijn weer lekker cynisch en na de protestsong is er nu kennelijk ook een protestgame. Vice City Stories werpt zoals eerdere delen een kritische blik op de consumptiemaatschappij en in dit geval de lege bubbel die het decennium eigenlijk was.

Jammer genoeg is het spel niet altijd zo kwalitatief als de soundtrack. De opbouw van het verhaal is merkwaardig zwak voor GTA. Er zijn wel verzachtende omstandigheden; het blijft immers een budgetgame en de ontmoetingen met bekende personages is leuk. Grafisch biedt Vice City Stories niets opzienbarends , maar dat hadden we ook niet verwacht. Rockstar heeft met Vic Vance wel een onoverkomelijke fout gemaakt: het personage is gewoon een beetje een Jan Lul. De missies zijn leuk maar het ‘been there, done that’-gevoel blijft heel sterk hangen. Een tussendoortje dus, in afwachting van GTA 4! Wij zijn alvast benieuwd naar die échte opvolger.

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Grand Theft Auto: Vice City Stories
geplaatst in: PS2, Reviews, Rockstar Games
tags: , ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>