gaming sinds 1997

Grand Theft Auto: Vice City

Het ongelooflijke succes van Grand Theft Auto III heeft ontwikkelaar Rockstar in elk geval geen windeieren gelegd, het omstreden spel staat nog steeds hoog genoteerd in de verkoopslijsten. Reden genoeg om zo snel mogelijk met een vervolg op de proppen te komen, dat is GTA : Vice City geworden. Het donkere Liberty City werd ingeruild voor Vice City, een stad met een hoog Miami-gehalte. Zon, zee, strand en ongelooflijk veel wapens, wat wil een mens nog meer … (red. euhm *kuch* sex *kuch*)

Wat je meteen opvalt bij het spelen van Vice City is dat de oerdegelijke GTA III sfeer bijna volledig overboord is gegooid. Alles staat in het teken van de jaren ’80 en het wilde leven in een Amerikaanse badstad. Disco’s, neonverlichting, hawaï-shirts en freaky kapsels zijn dus helemaal niet uit den boze, bikini’s trouwens ook niet. ;)

Het verhaal begint wanneer jij als Tommy Vercetti (ons manusje-van-alles heeft dit keer een naam) na jaren eindelijk uit de gevangenis komt. Om hem met een “schone lei” te laten beginnen, sturen zijn chefs hem naar het idyllische Vice City, waar misdaad erg schijnt te lonen. Je eerste opdracht bestaat erin om met je kompanen wat drugs te verhandelen. Dit loopt echter al meteen in het honderd wanneer 2 van je kameraden worden neergeknald en jij op het nippertje kan ontsnappen. Zowel de drugs als het geld ben je kwijt en je baas is uiteraard allesbehalve in de wolken. En zo vormt zich de rode draad doorheen het spel : jij moet de daders zien te vinden en de drugs en de cash recupereren.

Je begint als een kleine garnaal in het ruige Vice City, met als enige handlanger een advocaat met een hoog chanet-gehalte. Je hebt enkel een hotelletje om je spel op te slaan en voor de rest moet je het hebben van povere missies van lokale bendes of rijke stinkerds. Langzamerhand verdien je echter meer geld, stijgt je reputatie in de stad en mag je aankloppen voor meer belangrijke (lees : moeilijkere, maar meer winstgevende) opdrachten. Naarmate je verderspeelt, wordt het spel ook alsmaar humoristischer, wat vaak voor hilarische situaties zorgt. Of hoe beschrijf je anders een hysterische Ierse rockgroep die op de achterbank van je limousine een bom zit te ontmantelen …

In tegenstelling tot GTA III heeft Rockstar het ditmaal aangedurfd om tweewielers door de stad te laten sjeezen. Er zijn 4 verschillende : een scooterke (ideaal om rustig over de weg te cruisen), een crossmotor (voor alle spring- en vliegwerk), een Harley (voor de Hell’s Angels onder ons) en een echte racemotor (supersnel en superhandig). Met je favoriete motor kun je ook kleine stunts uitvoeren, zoals een wheelie of een stoppie, respectievelijk op je achter- of voorwiel rijden dus.

Uiteraard bevat het spel ook vierwielers in alle maten en gewichten. Naast de vele wagens die GTA III overleefd hebben, zijn er enkele nieuwe, waaronder een golfwagentje, een gezellige cabrio, enz. Je kunt ook nog steeds met stoere Ferrari’s en Lamborgini’s de weg onveilig maken, maar zoals gewoonlijk draagt elke wagen een eigen, verzonnen naam. En met maar liefst 120 verschillende voertuigen is er uiteraard geen gebrek aan variëteit. Maar er is meer, want wat het programma “Te Land, Te Zee en In De Lucht” ons al voortoonde, kun je dit in Vice City ook daadwerkelijk toepassen. Het spel biedt nu nog meer boten aan, zoals een stijlvolle catamaran en zelfs helikopters en watervliegtuigen, waarmee je volledig vrij het luchtruim kan verkennen.

Maar een GTA-game zonder wapens is als een café zonder bier, plezier en vertier! Het beschikbare arsenaal is grondig uitgebreid met allerhande type wapens. Van elk type kun je ditmaal ook slechts 1 wapen bij de hand hebben, maar dit is zeker geen nadeel, gezien je collectie zo al buitensporige proporties kan aannemen. Maar laten we even een bondige opsomming geven van enkele nieuwe “hebbedingetjes” : een schroevendraaier, hakmes, hamer, zwaard, golfstok, kettingzaag, colt, SPAS shotgun, MP5, PSG1, granaten die je met afstandsbediening kan laten ontploffen, … Ongelooflijk uitgebreid dus, maar naar mijn mening soms wat “over the top”. Er is, zoals je merkt, enorm veel aandacht besteed aan de melee wapens, maar die zijn net het onhandigst van allemaal. Daardoor is de hack ’n slash fun al vrij vlug verdwenen.
Maar ook met de schietstokken is niet alles rozengeur en maneschijn. Zo vind ik het richtsysteem nog steeds vrij erbarmelijk. Uiteraard is er bij de meeste wapens een auto-aim functie, die in theorie steeds de dichtstbijzijnde vijand aanduidt. In de praktijk gaat het spijtig genoeg wel eens anders: zo gebeurde het meermaals dat een dichte schutter genegeerd werd om een in de verte afstormende gek te bedreigen. Of terwijl verderop iemand mij aan het beschieten was, werd mijn wapen doodleuk op een “dichtere” vijand gericht … die weliswaar achter een muur stond. Onnodig te zeggen dat zulke “bugs” in stress-situaties de nodige frustratie kunnen opleveren. Gelukkig is Rockstar nog vrij mild geweest en heeft ons voorzien van vijanden die er soms duchtig naast schieten. En zolang je niet halfdood temidden van enkele ongure bendeleden terechtkomt, overleef je Vice City wel …

… Maar let toch op voor het water. Nog zoiets waar ik mij vooral in het begin aan ergerde, was dat Tommy niet kan zwemmen. In het water terechtkomen staat dus meteen gelijk aan sterven, en dat vind ik toch vrij marginaal.

In Vice City heeft Rockstar er dit keer voor gezorgd dat je geen godganse dagen meer op straat moet rondslenteren. Nu kun je ook enkele gebouwen van binnen verkennen, alleen spijtig dat de camera het hier vaak laat afweten. Vooral bij het lopen op trappen of in smalle ruimtes zit de erbarmelijke camera constant rondom Tommy te flitsen, wat alle overzichtelijkheid verprutst. Gelukkig ben je na een tijdje over deze tekortkomingen heen en kan de ware fun van GTA terug bovenkomen. Een sublieme vondst vind ik bijvoorbeeld dat je ditmaal gebouwen en firma’s kunt opkopen. Zo zul je onder meer de trotse eigenaar worden van een taxibedrijf, filmstudio (pornostudio eigenlijk … yeah), drukkerij en … een homobar. Naast het feit dat je hier telkens je spel kunt opslaan, zul je voor deze aanwinstens soms enkele opdrachten kunnen vervullen. Na de voltooiing van deze missies, zal je bedrijfje ook geld opbrengen, dat je er af en toe kan gaan ophalen om je spaarvarken te spijzen.

Vice City staat ook wel bekend als de stad van de spreekwoorden. Kleren maken er de man en voor sommige opdrachten zal Tommy zijn hawaïhemd moeten inruilen voor enkele andere outfits. Deze kun je later dan ook nog op specifieke plaatsen terugvinden, zoals een golfuitrusting, overall, kostuum, enz. Wanneer je enkele flikken achter je aanhebt, zullen deze je niet meer herkennen als je Tommy in een nieuw jasje stopt. Dit werkt echter alleen bij een lage “wanted level”. Die zogehete “wanted level” duidt aan hoeveel ordehandhavers je achter je aanhebt. Hoe meer kwaad je berokkent, des te meer krijg je het aan de stok met de arm der wet. Gelukkig kun je deze achtervolgers ook afschudden door je wagen of moto te laten herspuiten bij de lokale “Pay ‘n Spray” shop, mits een kleine vergoeding.

Tenslotte nog een woordje over beeld en geluid. Grafisch is alles op het eerste zicht vrij mooi, maar toch heeft de engine duidelijk nog heel wat beperkingen. Zo kan deze misschien hoogstens maar een tiental voertuigen tegelijk op je scherm tonen, waardoor de straten er eerder leeg uitzien. Files zul je nooit tegenkomen en eens je veel politiewagens net achter je aanzitten hebt, moet je er al niet meer op rekenen een gewone auto te ontmoeten.

Voor het geluid heeft Rockstar gelukkig kosten noch moeite gespaard. De geluidseffecten op straat vallen goed mee, maar eens je achter het stuur kruipt, komt de aap pas uit de mouw. Slechts enkele radioposten zul je nog herkennen (zoals Flash FM of Fever), maar voor de rest zijn er helemaal nieuwe radiozenders toegevoegd. Mijn persoonlijke favoriet is VRock, waar de ijdele presentator Lazlo (inderdaad, dé Lazlo van “Chatterbox” uit GTA III) tussen de rocknummers door flink uit zijn nek zit te lullen. :) Je zult hier en daar trouwens ook een bekend nummer op de radio horen, want op enkele hits uit de jaren ’80 heeft Rockstar een licentie genomen. Zo herken je onder meer “Billy Jean” van Michael Jackson, “2 Minutes to Midnight” van Iron Maiden, enz. En dit komt het sfeergevoel uiteraard alleen maar ten goede.

Vice City staat opnieuw garant voor een wekenlange plezierreis, die zo waar nog veel uitgebreider is dan die uit GTA III. Met meer mogelijkheden, veel toevoegingen en leuke humor, is het een waardige opvolger geworden voor de PS2 topper van vorig jaar. Spijtig dat het spel wel bijzonder veel van je console vraagt, wat toch wat minpunten met zich teweegbrengt. Ook het feit dat Tommy niet kan zwemmen, het buggy richtsysteem en de onstabiele camera kunnen nog heel wat verbetering gebruiken. Rockstar kan dus zeker nog niet op zijn lauweren rusten. GTA wordt momenteel terecht op het paard getild, laten we enkel hopen dat het er in de toekomst niet over wordt getild…

Onze Score:
9.0
gerelateerd spel: Grand Theft Auto: Vice City
geplaatst in: PS2, Reviews, Rockstar Games
tags: , ,


Leave a Reply