gaming sinds 1997

Gun

Red Dead Revolver was het laatste, degelijke westernspel. Hoewel het nog steeds ondergewaardeerd wordt, heeft het nog niets aan kracht ingeboet. Colton White, het hoofdpersonage in Gun, heeft Red’s spoor gevonden, maar kan hij zijn voorganger inhalen of is die hem nog steeds te slim af?

Gun gaat alvast goed van start. Het belang van een verhaal verschilt naargelang het genre: soms is de totale afwezigheid ervan zelfs niet erg. Voor een western daarentegen kan een goede setting en een uitstekend script een dag en nacht verschil uitmaken. Het is nu eenmaal belangrijk om je een revolverheld te kunnen wanen en daar slaagt men met Gun in. De tussenfilmpjes zijn cinematografisch dik in orde. Grafisch kunnen ze niet aan Leone’s spaghettiwesterns tippen, maar de manier waarop ze het grauwe epos in beeld brengen, doet de grootmeester alle eer aan. Het filmgenre heeft er begin jaren zeventig het bijltje bij neergelegd, maar gelukkig hebben ontwikkelaars de strijdbijl weer opgegraven.

Toch moet ik mijn enthousiasme enigszins temperen. Oké, men moet roeien met de riemen die men heeft, maar dat wil niet zeggen dat men niet meer naar oplossingen moet zoeken om dat zo efficiënt mogelijk te doen. Zelfs een jaar geleden was dit op grafisch vlak geen hoogvlieger geweest. Daarbij moet wel gezegd worden dat er een mooie poging is gedaan om een goed evenwicht te vinden tussen laadtijden en het creëren van uitgestrekte vlaktes en bergen. Die omgevingen voelen echter steriel aan en voor anti-aliasing was er blijkbaar ook geen rekenkracht meer over. Daarenboven kan het er tijdens gevechten erg chaotisch aan toe gaan, waardoor alle overzicht verloren gaat. Ik hoopte dat het intuïtieve controleschema dit na enkele uren zou oplossen, maar dat bleek niet het geval te zijn.

Het vergt namelijk heel wat zelfdiscipline om niet op je controller te gaan rammen tijdens zulk intense drukke momenten. Geduldig afwachten tot al je instructies terug in real-time worden verwerkt is dus de boodschap, al moet ik zeggen dat je zo even vaak je doodvonnis tekent dan dat je je scalp zal redden. Gelukkig gaat Gun naar je dood onmiddellijk terug naar een rechtvaardig respawnpunt, zodat sterven, zelden of nooit frustraties zal oproepen. Integendeel zelfs, het geeft je de kans om opnieuw van het spektakel te genieten.

Dat is trouwens niet de enige troef die Gun achter de hand heeft. In tegenstelling tot zijn voorloper komt het deze keer niet neer op het doorlopen van enkele lineaire levels. Er is altijd een groot aanbod aan zijopdrachten waarmee je geld kan verdienen en je Colton’s handigheden kunt verbeteren (beter richten, langere bullet-time, …). De grootste kracht van die missies zit hem echter in hun fungehalte en de afwisseling die ze bieden. Als een echte cowboy dwaal je door het land op zoek naar vogelvrij verklaarden en onderweg delf je nog wat goud om de beurs te vullen. Die extra, doch niet echt verplichte, opdrachten verlengen de levensduur aanzienlijk en zorgen tevens voor een welgekomen innovatieve factor die ik in dit geval alleen maar, vergezeld van veel tromgeroffel, kan toejuichen.

Ik heb wederom niets dan lof voor het geluid. Colton White’s ruwe, zware stem past werkelijk perfect bij het compromisloze personage. Ook de muziek past helemaal in het plaatje en valt altijd in wanneer de sfeer erdoor kan worden versterkt. RDR kon op Morricone’s talent rekenen, dus Christopher Lennertz had een zware taak om dat niveau te evenaren. Hij liet zich hierdoor echter niet van de wijs brengen en stak al de know-how die hij bij de Medal of Honor-reeks had opgedaan in Gun. Het resultaat mag er wezen! De kwaliteit van de geluidseffecten schreeuwen eveneens professionaliteit uit, maar dat komt waarschijnlijk omdat ook daar gerenommeerde namen aan mee hebben gewerkt.

Toch heb ik het gevoel dat wanneer ik alles optel, ik niet aan het totaal der individuele getallen kom. In wezen is Gun een degelijk spel, maar het is niet de baanbrekende topper die het zou kunnen geweest zijn indien men er meer tijd, werk en geld had ingestoken. Vroeger maakte men een degelijk product en dat verkocht. Nu gaat men blijkbaar bij het produceren uit van een bepaalde ratio die de beste werk/opbrengst verhouding voorspelt. Dat levert een aanvaardbaar goed spel op dat redelijk goed verkoopt. Dat is een erg kortzichtige en bekrompen denkwijze die uitgevers vroeg of laat duur zal komen te staan.

De oorzaken verantwoordelijk voor de kwaliteit doen uiteraard niet terzake indien je van plan bent om Gun te kopen. Je kan er van uitgaan dat de compromisloze, gewelddadige, brute en rauwe maar ook epische, heroïsche aspecten meer maken van dit spel dan de middelmatige knaller die eronder verborgen zit. Westernliefhebbers hebben nu éénmaal niet zoveel keuze dan bijvoorbeeld voetbalfans en kunnen zich soortgelijke kieskeurigheid dus niet veroorloven. Toch heeft niemand iets aan degoutant slechte spellen; we mogen dus van geluk spreken dat Gun nog van een degelijk niveau is. Vanzelfsprekend is dat echter niet, want het verhaal, de tussenfilmpjes, de muziek en de zijmissies hebben werk genoeg gehad om de onderontwikkelde graphics en controls te verdoezelen.

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Gun
geplaatst in: Activision, PS2, Reviews
tags: ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>