gaming sinds 1997

Halo 2

Het originele Halo was dé Xbox-launchtitel bij uitstek. Het groentje op de consolemarkt kreeg meteen het vertrouwen van de gamers, behalve dat van mij natuurlijk: ik was namelijk een PS2-fanboy ten tijde van de Xbox geboorte. Slappe oneliners als: “PS2 is da best” liet ik wel wijselijk achterwege maar ik stond toch sceptisch tegenover het groene gevaar. De reden was eigenlijk puur financieel; mijn spaarvarken liet het niet toe. Toen ik uiteindelijk genoeg “green” bij elkaar had gesprokkeld om Microsoft’s Xbox in huis te halen, vielen al mijn onterechte vooroordelen in het water. Halo was een topper en een vervolg zou dan ook erg welkom zijn in mijn collectie.

De komst van zo’n vervolg gaat natuurlijk gepaard met de gebruikelijke media-aandacht. Een heus releasefeestje kon dan ook niet uitblijven: dat werd de Halo 2 releaseparty in de Ancien Belgique te Brussel. Een trendy D.J. die de hipste dansplaatjes aan elkaar mixte, begeleid door twee percussionisten die het een extra dansbaar tintje moesten geven, een Meester van Ceremonie die in perfect Frans en gebrekkig Engels het hele gebeuren aan mekaar lulde, oh ja, en een multiplayer wedstrijd met als hoofdprijs een levensgrote Master Chief. Aardig, maar minder indrukwekkend dan verwacht. De kater bleef dus achterwege en werd vervangen door een aangenamer iets, namelijk de taak om de Halo 2 review te schrijven. Bah, wat kan het leven van een reviewer toch zwaar zijn.

Eén prestatie waar we Bungie alvast voor kunnen loven is het geheimhouden van de singleplayer verhaallijn. Hierdoor werd de nieuwsgierigheid aangewakkerd, alsook de hoge verwachtingen. Ze doen er geheimzinnig over dus het zou wel behoorlijk vernieuwend en boeiend worden. Boeiend is het, maar echt vernieuwend? Veel verandering is er toch niet ten opzichte van het verhaal uit de originele Halo. De nadruk wordt deze keer meer gelegd op de Covenant troepen. Waar je vorige keer nog strijdlustig alle covenant baddies te lijf ging, worden nu de rollen omgedraaid en zal je geregeld zelf als Covenant moeten spelen. Je kan het vergelijken met Metal Gear Solid 2: Sons of Liberty waar je de controle kreeg over Raiden, die met zijn vrouwelijk uiterlijk en minder heldhaftige aanpak het verlangen naar Solid Snake een stuk groter maakte. Nu is de Covenant wel nog technischer en efficiënter dan Raiden “de jeanet”, toch blijf je hopen dat je de volgende missie weer met Master Chief mag spelen.

De gelijkenissen met het originele verhaal worden erg duidelijk als je het wederom moet opnemen tegen die vreselijk irritante en slijmachtige Flood. Gelukkig werd het repetitieve Labyrinth-level flink onder handen genomen want tjonge jonge, wat heb ik me daaraan kapotgeërgerd destijds.

Qua verhaal is het dus niet zo revolutionair als je zou denken, het stelt sommigen misschien zelfs teleur. Hier en daar een plotwending, maar over het algemeen meer van hetzelfde. Ik weet niet of het aan mij ligt of aan Halo, maar ik word nooit in het verhaal gezogen. Van de missiedoelen ben ik me nooit bewust tenzij ik even op start druk en een snelle blik werp op de objectives. Als een kip zonder kop rondlopen en alles wat je tegenkomt afknallen is dus nog steeds mogelijk. Is dit een slechte zaak? Tuurlijk niet, why change a winning strategy?

Om even een bruggetje van jewelste te maken, ga ik het nu hebben over de strategie. Wat, strategie in Halo 2? Nou, min of meer wel ja. Door de afwezigheid van een levensbalkje ben je nu aangewezen op je energiemeter. Om het niet te moeilijk te maken, vult deze wel een stuk sneller, maar je zal toch nog geregeld achter een muurtje moeten schuilen, wil je niet meteen Game Over op je scherm hebben staan. De dual-wielding (in ieder hand één wapen) brengt ook een vleugje strategie met zich mee. Je kan namelijk geen granaten meer werpen of een ander wapen kiezen, zonder één van de twee gedragen geweren weg te moeten gooien. Op deze manier sta je vaak voor moeilijke keuzes: hang je de stoere bink uit door twee wapens tegelijkertijd te hanteren of ben je zo’n lafaard die van ver een paar granaatjes gooit?

De wapens in Halo 2 hebben een vergelijkbare evolutie meegemaakt als de verhaallijn. Bij de Marines is het assault rifle ingeruild voor het sub-machinegeweer en het pistool heeft deze keer geen zoommogelijkheid meer. Om dit te compenseren is er een nieuw wapen toegevoegd met één inzoomfunctie. De bazooka heeft ook een oppoetsbeurt gekregen waardoor je nu kan locken op bepaalde doelwitten (bijvoorbeeld een rijdende Warthog). Bij de Covenants is het vooral het energie zwaard dat mij het meeste “ontroerde”. Deze oude bekende was in het originele Halo behoorlijk dodelijk en tot overmaat van ramp niet bruikbaar voor de speler. Nu dus wel en met één welgemikte slag help je in geen tijd de hele Flood naar de verdoemenis (lichtjes overdreven). Helaas zit er ook een “maar” aan vast. Het energiebalkje van het zwaard loopt namelijk erg snel leeg waardoor je het snel moet inruilen voor een ander, minder effectief wapen.

Wat mij het meeste imponeerde gedurende de eerste Halo, was de toevoeging van voertuigen. Bungie zou nogal dom zijn moesten ze deze achterwege hebben gelaten. Slimme kerels als ze zijn, hebben ze de oude voertuigen opgepoetst en hier en daar een nieuweling toegevoegd. De vernieuwingen zijn echter niet verbazingwekkend, maar zijn toch een welkome toevoeging. Met de Warthog kan je nu namelijk powerslides doen om scherpere bochten te nemen. De Covenant schepen zijn allemaal uitgerust met een turboboost en met de Banshee kan je loopings en “barrel-rolls” uitvoeren om vijandig geschut te ontwijken. De hoofdrollen zijn nog steeds weggelegd voor de Warthog en de Banshee, waardoor de nieuwkomers meer op de achtergrond komen te staan. Het leukste nieuwtje is zonder twijfel de mogelijkheid om bemande voertuigen over te nemen. Dit doe je door erop te klimmen, de desbetreffende bestuurder een flinke mep te verkopen of door hier en daar een stickygrenade op het koetswerk te planten. Let wel: dankzij de nieuwe physics engine zijn alle voertuigen vernielbaar, een stickygrenade te veel kan dus betekenen dat je die pas veroverde Ghost niet meer kan besturen.

Halo 2 zou zonder multiplayer natuurlijk niet af zijn. Bungie heeft zichzelf ditmaal overtroffen en wat we allemaal voorgeschoteld krijgen is simpelweg het beste wat de Xbox en het bijhorend Live-netwerk te bieden hebben. Je kan met 16 spelers tegelijk aan het werk en ik kan met een gerust hart zeggen dat deze console-shooter, wat de multiplayer mode betreft althans, zich kan meten met het betere, zoniet het beste, FPS-werk dat we gewend zijn op PC.

Het grootste verschil met die laatste is dat je in Halo 2 grotendeels op twee manieren aan het werk kan: bij de eerste optie kies je ruwweg het soort match dat je wil spelen (1 on 1, objective based, team skirmish of deathmatch etc.) en Xbox Live zal dan voor jou automatisch de best passende wedstrijd samenstellen. Gedaan dus met lange lijsten vol servers, het zoeken naar een goeie ping of de juiste instellingen. Dit heeft zijn voordelen en het systeem werkt erg goed, maar soms heb je toch nog last van lag of duurt het even voor de console een gepaste wedstrijd gevonden heeft. Wil je meer zelf kunnen instellen dan kan je via de tweede manier je eigen party samenstellen uit je friends, de map en opties kiezen (eindeloze mogelijkheden) en een gesloten wedstrijd starten enkel voor de mensen uit je party. Daarnaast kan je ook aan het werk met enkele vaste vrienden, waarmee je dan deelneemt aan de open wedstrijden.

Alsof dat nog niet genoeg is kan je ook nog eens clans samenstellen in Halo 2. Je kiest je outfit, naam, logo, kleuren etc., nodigt een hoop vrienden uit en start een clanmatch met tot 8 vs. 8 gamers. Het instellen, opstarten en spelen verloopt erg vlot, niet in het minst dankzij het ingebouwd voice-over-ip systeem, waarbij je ofwel roept naar iedereen in je omgeving (dus ook je vijanden), ofwel naar al je team-mates, waar ze ook zijn op de map. Let wel, zelfs bij de tweede mogelijkheid kunnen tegenstanders die dicht bij je lopen je nog horen! Een realistisch idee, maar in de praktijk vind ik het toch leuker om enkel je team-mates te kunnen beluisteren en toespreken, zonder dat de vijand meeluistert. Vooral op kleine mappen is dit al snel chaotisch en kan het de tactische plannen tijdens clanmatches wat tegenwerken.

Ook wat betreft de wedstrijdstatistieken hebben de makers zich werkelijk uitgesloofd. Echt alles wordt bijgehouden, van het aantal geloste schoten, tot medailles, kills, de keren dat je de vlag genomen hebt, de langste tijd tussen twee deaths en noem maar op. Bovendien wordt alle data opgeslagen en verrekend, wat resulteert in een globale ranking met bijhorend level per game-type, zodat je in een oogopslag kan zien hoe sterk je presteert ten opzichte van andere spelers. Een lichtend voorbeeld van hoe het moet voor toekomstige multiplayergames op dit platform (en op alle platforms eigenlijk).

De mogelijkheden zijn dus eindeloos en er zal zonder twijfel voor iedereen wat wils te vinden zijn. De clan-support is een primeur op de consoles en dankzij de bijhorende support en werkelijk eindeloze statistieken op de bungie.net site kan je al je avonturen evalueren, net als het volledige verloop van elke clanmatch. Buiten de occasionele lag, de puberale kindjes die zonodig moeten stoer doen via het voice-systeem en wat kinderziektes is dit onderdeel gewoonweg af en het beste wat we qua multiplayer kunnen ervaren op de Xbox. Zowel de liefhebbers van arcade consoleshooters als de hardcore competitieve PC-spelers zullen hier een dikke en lange kluif aan hebben.Het verlengt zonder twijfel de levensduur van het spel met een factor 10!

Halo was al een pareltje om naar te kijken en maakte aldus veel kwijllapjes week, maar wat Bungie ons hier voorschotelt, is zonder twijfel het mooiste wat je dit jaar te zien krijgt op de Xbox. De nieuwe physics engine, die ik eerder al aanhaalde, geeft net dat tikkeltje meer detail aan de graphics en de dynamische lichteffecten, die we tegenwoordig in zowat elke titel zien passeren, zijn adembenemend. De talloze buitenlocaties en de nieuwe stedelijke omgevingen zijn een waar feest voor de pupillen. Jammer genoeg blijf je niet lang op de aarde ronddwalen en krijg je vrij vroeg in het spel weer te maken met de futuristische binnenlocaties. Gelukkig zijn deze een stuk minder repetitief, waardoor je het slabbetje altijd in aanslag moet houden. Voor de fans van de originele Halo soundtrack heb ik goed nieuws; mannenkoor Concordia’s beste tenoren zijn weer van de partij, deze keer bijgestaan door een paar flink opgedreven gitaren. Alle decibels worden weer mooi in Dolby Digital ten gehore gebracht, waardoor ieder voetstapje, kogeltje en inslaand bommetje levensecht weergalmt door het gamehok.

Bungie heeft zijn best gedaan om een flinke draai aan het Halo verhaal te geven, maar slaagt er niet helemaal in. De plotwendingen en verrassingen zijn aardig, maar de gelijkenissen blijven waardoor het toch niet zo vernieuwend is als verwacht. De gameplay is echter nog steeds verslavend en de sporadische memorabele momenten geven het spel een extra replay-waarde. Waar de singleplayer misschien een beetje tekort schiet, maakt de multiplayer het echter ruimschoots goed! Halo 2 is de beste shooter op de Xbox, een aanrader voor iedereen, met of zonder Xbox Live!

Onze Score:
9.0
gerelateerd spel: Halo 2
geplaatst in: Microsoft, Reviews, Xbox
tags: , ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>