gaming sinds 1997

Hitman: Blood Money

Blood Money is het vierde deel van deze stealthreeks en voor mij is het de eerste Hitman-game die ik echt onder handen mag nemen. Gelukkig vereist het spel geen kennis van de voorafgaande afleveringen, zodat zowel nieuwkomers als ervaren virtuele huurmoordenaars zich onmiddellijk thuis zullen voelen.

Terwijl je in de vorige games enkel rekening moest houden met je target en de obstakels tussen jouw glimmende handschoenen en zijn of haar blote nek, zal je nu ook dodelijke tegenwind krijgen van een ander agentschap dat niks liever wil dan jou uit de weg ruimen. Ook het verhaal draait rond deze rivaliteit en naarmate je meer te weten komt, wordt het alsmaar interessanter. Net zo de missies: waar je in het begin nog relatief bij het handje wordt genomen zal je naar het einde toe alles zelf moeten uitwerken. Gelukkig slaagden de makers erin om erg originele opdrachten te verzinnen, met heel veel persoonlijkheid, sfeer en de nodige macabere en soms humoristische details.

Je krijgt in totaal 12 missies voorgeschoteld, met uitjes tijdens het carnaval in New Orleans (één van de meest memorabele settings), in een casino in Vegas, op een rivierboot en in een typisch Amerikaanse suburb. Wat vooral opvalt aan al deze locaties zijn de vele mensen, vijandig of neutraal, met wie je stuk voor stuk rekening moet houden wil je ongemerkt je doel vervullen. Hun AI is best genietbaar, zolang je geen misbruik maakt van enkele typische problemen. Gedragingen zoals onder elkaar babbelen en het roken van een sigaretje helpen alleszins om de wereld een meer realistisch en geloofwaardig tintje te geven (en zijn bovendien ideale momenten om iemand ‘apart te nemen’). De grootste fout in hun breinen is volgens mij het feit dat ze, indien gealarmeerd, als een soort hersenloze lemmings op je af komen gestormd waarna je ze makkelijk kan afmaken. Als je écht wil kan je zowat elk level op die manier afwerken, maar dan ontneem je jezelf eigenlijk het spelplezier van het ‘normale’ spelen.

Desalniettemin blijft de vrijheid om je eigen zin te doen aanwezig, al is de stiekeme aanpak zoals gezegd de meest bevredigende. Wil je echter commandootje spelen, dan kan dat ook, natuurlijk met de nodige consequenties. Die vrijheid wordt echter niet enkel tot leven gebracht door de grote, sfeervolle levels en de keuzevrijheid, ook de manier waarop je mensen om zeep kan brengen is erg gevarieerd.

Naast, in dit spel, saaie geweren (die bij gebruik ook minder punten opleveren dan de meer creatieve oplossingen) heb je veel ‘leukere’ opties zoals messen, bommen, vergif en ongelukjes die je kan uitlokken door goed op de omgeving te letten en het toeval (of in dit geval je doel) een duwtje in de rug te geven. Het klinkt wellicht een beetje grof, maar hoe vettiger en origineler je iemand het hoekje ombrengt, hoe meer geld in je achterzak belandt. Ook op het vlak van andere moves zijn er heel wat onvoorziene mogelijkheden. Jezelf verstoppen in een kast, banden van de veiligheidscamera’s stelen en lijken verbergen in allerlei plaatsen: het kan allemaal. Je zal dus zelden vast komen te zitten tijdens een opdracht. Ook de moeilijkheidsgraden zijn goed opgedeeld, zodat je kan kiezen hoeveel hulp je wil tijdens een missie. Je hebt onder andere een radar waarop gevaren worden aangeduid en waarmee je relatief gemakkelijk je weg kan vinden.

Eens het bloed is gevloeid of de luchtpijpen zijn afgesloten ontsnap je uit het level en word je afgerekend op je prestaties en vooral op het feit of je je exploten discreet hebt uitgevoerd of niet. Heb je veel dode lichamen laten rondslingeren, dan zal je op je volgende missie sneller ontdekt worden en zal je bijvoorbeeld meer gebruik moeten maken van heimelijkheid of vermommingen. Als het te warm wordt onder je voeten kan je gelukkig met wat cash je bekendheid laten terugschroeven. Datzelfde geld kan je overigens ook spenderen aan nieuwe spulletjes en wapenupgrades zoals laserzoekers en geluidsdempers.

Visueel zit alles even strak als die pianosnaar rond je slachtoffers nek, met knappe animaties (erg belangrijk) en licht- en schaduweffecten die het game de nodige sfeer geven die zo bij het genre hoort. Dat doen overigens ook de erg goed uitgewerkte omgevingen, die voor een groot deel verantwoordelijk zijn voor de algemene feel van het game. Geluidseffecten werden ook met de nodige zorg opgenomen. De stemacteurs leveren ook genietbare prestaties en de soundtrack doet onopvallend, maar wel effectief zijn ding.

Hitman: Blood Money heeft mij alleszins een fan gemaakt van de serie en de game zal jou ongetwijfeld ook bevallen, zolang je er niet op uit bent de zwakheden van het spel uit te buiten. Als je dat niet doet, dan zal je heel wat voldoening halen uit de leuke en gevarieerde missies, de aparte sfeer en het creatieve aspect dat nodig is om je doel op te sporen, te besluipen en dan zo origineel mogelijk om zeep te helpen. Samen met de uitstekende afwerking en presentatie zorgt dat dus voor een score die hoort een toptitel.

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Hitman: Blood Money
geplaatst in: Eidos, Reviews, X360
tags: , ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>