gaming sinds 1997

Homefront

Het is 2027. In de voorbije zestien jaar hebben Noord- en Zuid-Korea zich opnieuw verenigd en zijn ze uitgegroeid tot een nieuwe communistische supermacht in Azië. De door epidemieën en brandstofschaarste verzwakte Verenigde Staten zijn door de Koreanen geïnvadeerd en bezet. Het Amerikaanse volk leeft in angst en onderdrukking.

Met die interessante prelude (voorgesteld aan de hand van een zeer knap gemonteerd introfilmpje) gaat Homefront van start. Je wordt door het KPA opgepakt en op een gevangenentransport gezet. Tijdens de busrit richting werkkamp zie je in wat voor gruwelijke omstandigheden de Amerikaanse burgers moeten zien te overleven. Onschuldigen worden opgepakt of gewoon op straat neergeklopt. Iedereen dient zich te registreren en wie zich probeert te verzetten, wordt genadeloos neergeschoten. In een bepaald verontrustend tafereel zie je hoe twee ouders voor de ogen van hun dochtertje in koelen bloede worden neergekogeld door twee Koreaanse soldaten. Je beseft meteen dat de campagne van Homefront iets unieks is.

En er zijn nog tal van dergelijke schokkende momenten, zeker in de eerste helft van het spel. Zo wonen je bevrijders in een soort verdoken commune, waar ze overleven door hun eigen groenten te telen, geiten te kweken (“om de kinderen melk te geven”) en energie op te wekken met behulp van primitieve windmolens. Ook bots je op een gegeven moment op een footballstadion dat door de Koreanen is omgetoverd tot een massagraf. Je zal je zelfs tussen de lijken moeten verstoppen om niet gespot te worden door een Koreaans patrouille.

Er is enorm veel aandacht besteed aan de achtergrond en setting van Homefront; meteen ook de grootste troeven van het spel. En denk niet dat de leden van het verzet doetjes zijn, want ook zij schrikken er niet voor terug gruweldaden te verrichten, zoals bijvoorbeeld een fosforaanval op een Koreaans kamp, waarbij je de KPA-soldaten kan laten branden als een fakkel (wat je zelfs een ietwat misplaatste trophy oplevert). Kaos Studios slaagt erin om op een waardige en subtiele manier een volwassen verhaal te vertellen, waar je op bepaalde momenten echt door gegrepen wordt. Het is echter jammer dat ze ook ettelijke malen grandioos de mist in gaan.

Zo verzandt de tweede helft van de singleplayer al te vaak in een ordinaire Call of Duty-achtige schietgalerij zonder nuance en gaat het enkel nog om de zoektocht naar een helikopter, waarmee je kan helpen de belegering van San Francisco op te heffen. Het wordt dus breinloos knallen, een bepaalde stealthy infiltratiemissie (denk aan het Tsjernobyl-level van Call of Duty 4) niet te na besproken.

Ook zijn de personages die je tegenkomt eigenlijk karikaturen zonder veel uitdieping. De matige voice-acting en soms lachwekkende dialogen helpen ook al niet. Kaos heeft hier een enorme kans gemist om geloofwaardige personages te creëren waar je effectief om geeft. De besturing voelt soepel aan, maar het eigenlijke schietwerk is lineair, scripted en helemaal niet origineel. De Koreanen zijn ook al niet de snuggersten (al schieten ze wel onrealistisch veel raak) en je medeverzetsstrijders lopen vaak in de weg, als ze al niet blijven steken in het decor. Nog een geluk dat ze onsterfelijk zijn.

Niet origineel -maar wel heel leuk- zijn de stukken waarbij je beschikt over de Goliath, een zeswielige tank met kanon en raketten die je enorm veel steun geeft. Ook het voorlaatste level, waarbij je in de cockpit kruipt van een helikopter, om zo een konvooi brandstoftankers te kapen en die vervolgens te verdedigen, is zeer genietbaar, ook al staat het qua opzet diametraal tegenover de eerste helft van de game.

De zeer beperkte speelduur van de game is een stevig minpunt. In een uurtje of vijf ben je door de singleplayer heen. Dat is zelfs nog minder dan Call of Duty. Qua belediging kan dat tellen als je het mij vraagt. Homefront voelt ook aan alsof er stukken ontbreken. Het verhaal maakt in de tweede helft heel wat sprongen en ook het einde doet vermoeden dat er origineel nog heel wat meer gepland stond.

Je kan gelukkig heel wat extra uurtjes gameplay puren uit de erg geslaagde multiplayermodus. Homefront speelt als een goede mix van Modern Warfare 2 en Battlefield: Bad Company 2. In de uitgebreide en goed ontwerpen levels kan je met maximaal 32 spelers vechten om de overwinning. Er zijn slechts drie modi (team deathmatch, capture and hold en skirmish), maar dat stoort niet echt. Er is immers ook de unieke battle commander-modus. Als je als battle commander goed presteert (killstreaks, ondersteuning…), krijg je een sterrenrating. Spelers met veel sterren, krijgen zeer nuttige speciale vaardigheden maar worden ook berucht. Als vijfsterrenspeler mag je er daardoor zeker van zijn dat het volledige vijandelijke team jacht op je maakt. Je locatie wordt dan namelijk ook verraden. Loop je uiteindelijk tegen een kogel aan, dan moet je opnieuw vanaf nul beginnen.

Er zijn ook twee soorten ervaring te verdienen in de MP. De klassieke XP doen je stijgen in level en unlocken allerlei wapens, perks, wapenmodificaties en drones (meer daarover later). De tweede vorm van experience zijn de battle points. Die zijn niet permanent en kunnen dus enkel gebruikt worden tijdens matches. Battle points kan je gebruiken om zaken te verkrijgen als kogelvrij vesten, raketwerpers of airstrikes met Hellfire-raketten, maar ook om te spawnen in een tank of een Humvee.

Je kan er ook drones mee oproepen. Zodra je een rustig plekje hebt gevonden, kan je één van die onbemande spulletjes uitsturen. Ze komen overigens in allerlei vormen en maten: er zijn vliegende verkenners die de vijandelijke teamleden markeren, maar ook drones op rupsbanden met machinegeweren of zelfs aanvalshelikopters. De multiplayer barst van de mogelijkheden en is dan ook een waar genoegen. Kaos Studios biedt genoeg nieuwigheden om niet van plagiaat te worden beschuldigd, maar echt baanbrekend is het uiteraard allemaal niet. Niettemin zou ik niet verbaasd opkijken mocht Modern Warfare 3 opeens een battle points-achtig systeem introduceren.

Technisch is Homefront zeker geen hoogvlieger. Ondanks het erg knappe design (petje af voor de fantastische art direction) ziet de game er gedateerd uit. Textures missen details en alles ziet er ontzettend jaggy uit. In 2008 was dit best een mooie game geweest, maar we zijn inmiddels toch enige jaren verder. En de concurrentie heet nu Killzone 3 of Bulletstorm. De muziek van Homefront is mij niet bijgebleven, maar de geluidseffecten klinken wel realistisch.

Over het algemeen voelt Homefront aan als een teleurstelling. Hier viel zoveel meer uit te halen. Met een dubbel zo lange campagne, iets meer karakterontwikkeling en een betere technische omkadering was dit een echte hit geweest. De game is uniek qua sfeerschepping en heeft een prima multiplayercomponent. Wie graag een gokje waagt, doet met Homefront zeker geen slechte zaak. De rest wacht beter op de sequel.

Onze Score:
7.0
gerelateerd spel: Homefront
geplaatst in: PS3, Reviews, THQ
tags: , ,


Leave a Reply