gaming sinds 1997

IL-2 Sturmovik: Birds of Prey

Flightsimulators horen thuis op PC, of dat is toch de algemene gedachte die fans van het genre vasthouden. Toch waagt Gaijin Entertainment zich aan een consoleversie van de veel geprezen realistische Wereldoorlog II flightsimulator IL-2 Sturmovik. Kan men de befaamde kenmerken van de serie behouden of moet men alles wat terugschroeven om de game speelbaar te maken op onze teerbeminde consoles?

Authenticiteit is één van die punten waar de IL-2 Sturmovik reeks naar streeft, en ook in Birds of Prey is dit het geval. Alle missies zijn gebaseerd op historische gebeurtenissen en vinden dan ook plaats met de authentiek vormgegeven vliegtuigen.

De Campaign is opgebouwd uit de zes grootste gevechten in WOII geschiedenis, van “The Battle of Britain,” waar je de kusten van Dover vrijwaart van aankomende Duitsers, via het Ardennenoffensief waar je grondtroepen helpt om hun lijn te verdedigen, om dan als climax te eindigen boven Berlijn waar je het “Reichstag” plat mag gooien met je Russisiche bommenwerper. Uiteraard enkel als je de helse vlucht overleeft, tientallen AA kanonnen uitlachend terwijl je Messerschmitts van de moffen een metalen poepje laat ruiken.

Om alles nog wat meer sfeer mee te geven worden de grootschalige gevechten geïntroduceerd met authentiek beeldmateriaal uit die tijd. Wanneer je de campagne hebt doorlopen wachten overigens nog tal van single-player missies op je om je aantal vlieguren nog wat op te schroeven.

Een ander belangrijk punt in IL-2 Sturmovik: Birds of Prey is de besturing. Je begint het spel standaard met de arcade besturing. Hierin kan je niet in een spin raken en zal je vliegtuig niet stallen, maar er zijn ook nog eens tal van hulpmiddeltjes voorzien zoals doelmarkeringen rond je vijanden, het automatisch selecteren van een doel en een extra crosshair die de ideale lijn voor je kogels aanduidt. Een moeilijkheidsgraad voor beginners dus, en hou je echter van een graadje meer realisme, dan kan je kiezen voor de realistische setting. Hierin vallen tal van hulpmiddelen weg, enkel de markeringen rond doelen en vijanden blijven aanwezig, en het uitvoeren van talloze stunts is dan ook weer een pak uitdagender. Bruuske bewegingen resulteren maar al te vaak in onvermijdelijk crashes eens je de Arcade settings voor mietje uitmaakt.

Ben je echter nog niet tevreden met deze graad dan kan je nog een stapje verder gaan. De simulatormodus schroeft het realisme op door enkel een cockpitview te serveren en alle hulpmiddelen uit te schakelen. Het stipje aan de horizon is nu een onbekend object en enkel als je dicht genoeg komt kan je uitmaken of het een vriend of vijand is. Door het claustrofobisch effect van de cockpit ga je echt respect kweken voor de piloten uit die tijd. Want wat die hebben doorstaan is meer dan een hel! Gelukkig stonden de meisjes met natte broekjes te wachten op de grond (dat is toch wat wij ons altijd voorstelden bij het heldhaftige pilotenleven).

Grafisch heeft de game zowel hoogte- als dieptepunten, maar tijdens het spelen ziet alles er overweldigend uit. Knap vormgegeven cockpits met oog voor detail zijn een lust voor het oog en de geweldige ontploffingen en rookeffecten bevuilen zelfs de ramen van je cockpit. Een ongelooflijke draw distance en de mogelijkheid om honderd eenheden aan het gevecht te laten deelnemen zonder ook maar één moment last te hebben van framedrops is een technisch hoogstandje. De plattegronden zijn erg realistisch en tonen voldoende aandacht voor kleine details. De mappen werden overigens gemaakt op basis van oude luchtfoto’s en hedendaagse satelietfoto’s. Alles samen goed voor kilometers eye candy terwijl je naar je doel tuft.

Waar de game dan wel de mist in gaat is bij het detail van je eigen vliegtuig. De buitenkant van je kist kon best wat meer detail en liefde gebruiken. Op de simulatorgraad merk je hier natuurlijk niks van dankzij de fenomenale cockpit, maar in Arcade stoort het wat, net als wanneer je even naar de hangar gaat en je vliegtuigen wil bekijken. Dit kon zonder twijfel een pak beter. Hetzelfde geldt voor grondtroepen: bij het traag overvliegen zien ze er echt niet uit.

IL-2 Sturmovik: Birds of Prey voorziet naast de single- ook een 16 koppen tellende multiplayer, met een Dogfight-mode en een Team Battle-mode, waarin je het alleen of samen tegen elkaar kunt opnemen. Daarnaast zijn er ook twee modi waar samenwerking met je team centraal staat. In Strike moet je de grondtroepen van het vijandelijk kamp vernietigen. Hier berust de samenwerking voornamelijk op het aanvallen en verdedigen, maar ook het type vliegtuig is belangrijk, want niet alle grondtroepen laten zich door dezelfde munitie vernietigen. Een ideale combinatie tussen fighters en bommenwerpers is dus een noodzaak.

De laatste modus is Capture, hier moet je landen op het vijandelijke vliegveld en daar zo lang mogelijk wachten om punten te scoren. Wie dus best kan landen en stijgen is de held van de dag.

Echte flightsim fans kunnen met een gerust hart hun voorkeur voor PC blijven verdedigen, maar dit moet hen niet tegenhouden om stiekem te genieten van deze consoleversie. De gevechten zijn nog steeds even intens en de game biedt uren vliegplezier. Enkel de net iets mindere hardware in vergelijking met een goeie PC zorgt ervoor dat deze versie net iets minder goed uitvalt dan het oudere broertje.

Onze Score:
7.0
gerelateerd spel: IL-2 Sturmovik: Birds of Prey
geplaatst in: 505 Games, Reviews, X360
tags: , ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>