gaming sinds 1997

Jade Empire

Iedereen maakt het ooit mee. Je moet iets schrijven voor school of in mijn geval voor een geweldige gamessite en je inspiratie is met de noorderzon verdwenen. Je weet wat je wilt schrijven maar de woorden die je neerpent vormen geen harmonie. Er is absoluut geen samenhang tussen je zinnen. Je schrijft droge feiten op, terwijl het je taak is om de lezer te boeien. Het leven van een reviewer kan dus behoorlijk frustrerend zijn. Zeker als zo’n inspiratieloos moment je overkomt als je een toptitel moet reviewen en je baas erop ligt te hameren dat je de deadline al lang hebt overschreden. Deze review is dus geschreven in zo’n inspiratieloos moment, wat niet neemt wegneemt dat het spel dat hier besproken wordt, een aanrader is voor iedere RPG-fan.

Een gebrek aan inspiratie, daar hadden de verhaalschrijvers van Jade Empire kennelijk geen last van. Jij bent een veel belovende leerling op een martial arts school en je meester bestookt je dagelijks met complimentjes. Sommige collega’s accepteren je superioriteit, maar anderen zijn stikjaloers. Dat leidt vroeg of laat tot conflicten natuurlijk, maar dat is nog niet het ergste. Het gaat immers niet goed in het Jade Empire. Ten eerste gaan er geruchten over geesten die overal mensen terroriseren en ten tweede wordt je geliefde meester ontvoerd door een onbekende bende. Het is dus jouw taak om beide problemen uit de Jade Empire wereld te helpen. Natuurlijk houdt het verhaal hier niet op, maar om niet al te veel te verklappen stopt míjn verhaal hier wel.

Zoals we gewoon zijn in RPG’s krijg je ook hier de keuze tussen verschillende personages om je avontuur mee te beginnen. Deze variëren niet enkel qua uiterlijk en geslacht, maar ook qua snelheid, behendigheid en vechtstijl. Mocht je het nog niet doorhebben; Jade Empire is de eerste martial arts RPG met bewegingen van het kaliber “Jackie Schandalig goed”. De eerste filmpjes en screenshots die ik vorig jaar tijdens de E3 periode zag, deden me meteen denken aan the Matrix, maar dan zonder trendy zonnebrillen en overdreven bullet-time effecten. Gewoon pure, snelle actie zoals het hoort. Het mooie aan het vechten in Jade Empire is het feit dat alles volledig in realtime gebeurt. Je hoeft je beurt niet af te wachten en geen menu’s te doorbladeren vooraleer je met een vernietigende kracht je tegenstander tegen de vlakte stampt. Knoppenrammers kunnen hun ei zelfs kwijt in Jade Empire’s gevechtssysteem. Je voert namelijk vrij eenvoudig een combo uit door drie maal op de A knop te rammen. Door de overvloed aan gevechtsstijlen die je doorheen het spel bijleert, krijgt het vechten meer en meer diepgang. Onder elke richtingtoets kan je namelijk één bepaalde stijl plaatsen, waardoor je door één druk op de knop van gevechtsstijl kan veranderen.

Er zijn vier soorten stijlen: martial arts, support, weapon en magie. Door een combinatie te maken van deze stijlen, speel je soms harmonische combo’s vrij, die niet enkel een lust zijn voor het oog maar ook enorm effectief zijn. Je moet echter weten met welke stijl je een combo kan beginnen en met welke je hem moet beëindigen, maar daarvoor raad ik je aan om een kijkje te nemen naar de korte uitleg bij iedere stijl in je pauzemenu. In tegenstelling tot andere RPG’s, sta je er in Jade Empire wel vaak alleen voor. Van je vele volgelingen zal er altijd één mee op pad gaan en meestrijden, maar je kan ze niet zelf besturen. Het viel me tevens op dat je collega’s liever geen einde maken aan de vijanden, ze laten ze altijd nog net in leven, waardoor jij het vuile werk kan opknappen. Erg veel heb je dus niet aan je strijdmakkers, maar anderzijds geeft het ook meer voldoening als je in je eentje een hele meute geesten, beesten of ander verderfelijk uitschot afslacht met flitsende karatetrapjes.

Afslachten is eigenlijk veel gezegd, althans als je op de normale of zelfs gemakkelijke moeilijkheidsgraad speelt. Na een paar rake klappen vallen je vijanden immers al tegen de vlakte. Hou je dus van wat meer uitdaging, dan raad ik je aan om de moeilijkheidsgraad op te krikken. Op die manier wordt je vaardigheid ook echt op de proef gesteld en krijgen de verschillende stijlen meer nut.

Ik ben iemand die alles cliché vind en er dan veel moeite mee heeft om daarover iets te vertellen. Zo zitten er in Jade Empire alle gebruikelijk RPG-balkjes voor je leven, magie (chi) en in dit geval focus. Eigenlijk is enkel die laatste, echt vernieuwend. Met focus kan je de tijd in gevechten vertragen en tijdens een wandeling een spurtje trekken waarmee je menig hardloper het nakijken kan geven. Hierdoor ben je natuurlijk een stuk vlugger van punt A naar punt B, maar doordat de wereld nogal vlug gescheiden wordt door een laadscherm heeft deze beweging weinig zin. Helaas duurt het laden ook nog vrij lang voor een Xbox-titel, waardoor de frustraties zo nu en dan al eens hoog kunnen oplopen, althans zo was het in mijn geval. Misschien zit ik met mijn hoofd al in de volgende generatie spelcomputers. Maar als bepaalde spellen geen laadschermen bevatten (lees: San Andreas) en andere net heel veel, plaats ik toch vraagtekens bij de ontwikkelaars. Gelukkig bederft het je spelgenot nauwelijks en kan je toch nog aardig wat meters afleggen vooraleer geconfronteerd te worden met een laadscherm.

Een ander cliché zijn de missies. Deze variëren van hoofdmissies tot nevenmissies en vragen je meestal om ergens wat vuil werk op te knappen. Net als in de meeste RPG’s kan je ook hier kiezen voor het goede of het kwade, origineel omgedoopt tot respectievelijk: “the way of the open palm” of “the way of the closed fist”. De manier waarop jij conflicten oplost en reageert in de vele dialogen die Jade Empire rijk is, bepaalt naar welke kant je het meeste neigt. Niets nieuws onder de rijzende zon, maar dat hoeft ook niet altijd. We mogen al blij zijn dat ze ons die keuze tussen smeerlap of goedzak laten.

Om door de wereld van Jade Empire te reizen, hebben de makers wel een originele minigame bedacht waarbij je met een klein vliegertje, de Dragonfly genaamd, allerlei luchtgeschut moet neerhalen. Het spel doet denken aan die oude arcadegames van weleer waarbij je vanuit een bovenaanzicht tig ruimteschepen moet verslaan en zo nu en dan een wapenmodificatie krijgt. Jammer genoeg duren de minigames nooit erg lang en zijn ze ook nogal eenvoudig voor ervaren gamers. Het draagt tevens niet echt bij tot een gevoel van “één groot geheel”, wat ik altijd zoek in RPG-games. Andere RPG’s werken vaak met een kaartsysteem, waardoor je nog een idee krijgt van schaal, maar door deze minigame (die je niet eens hoeft te spelen) blijft dit gevoel achterwege.

Gelukkig maken de graphics dit meer dan goed. Het spel ziet er een stuk beter uit dan zijn Star Wars voorganger. Vooral de personages zijn rijkelijk gedetailleerd en voorzien van het zogenaamde “light blooming” wat we vooral kennen uit EA Sports titels (en uit Fable, om in het genre te blijven -red.). Je weet wel, zo’n lichter, gloeiend lijntje rond je personage. Ook de spelwereld ademt die typische Chinese sfeer uit. Dit wordt grotendeels bereikt door de vele details zoals fladderende bloesems en rondhuppelende dieren. Een klein minpunt is echter dat je de dieren geen kwaad kan doen. Wat zeg ik? Je kan er los doorheen lopen zonder dat ze zich verroeren. Gaia zal er blij mee zijn, maar ik wil na het kippenstampen in Fable af en toe eens een aap op stang kunnen jagen. Als dat al niet meer mag! De rijke Chinese mythologie die in het spel steekt, bevordert natuurlijk ook de typische “sambal bij?” sfeer, waaraan ik zo ben verknocht. Telkens als ik Chinees bestel, blijf ik gefascineerd door die mensen. Ten eerste duurt het, ongeacht de grootte van de bestelling en de drukte in het restaurant, altijd “tien minuut” en ten tweede krijg je bij het ophalen van de eetwaren altijd een “asjiehie” (lees: alsjeblief) en een “sambal bij” te horen. Prachtig toch?

Jammer genoeg hebben de stemacteurs in Jade Empire een betere uitspraak. Behalve dat het mijn idee van Chinezen niet bevestigt, is het eigenlijk helemaal geen nadeel. Ik haat namelijk RPG’s met tekstdialogen, waar je gedurende 40 speeluren geen enkele stem te horen krijgt. Die tijd is gelukkig reeds lang achter de rug, dus eigenlijk hoeven we daar niet vreemd voor op te kijken. Hoewel er toch één recente RPG is die zich ook wat Oosters positioneerde en waarbij de voice-overs zo slecht waren dat je iedere avond drie weesgegroetjes deed, in de hoop dat ze hun bek de volgende keer dichthouden (lees: Sudeki anyone?). Maar goed, niets van dit alles in Jade Empire. Ik meen zelfs een John Cleese gehoord te hebben gedurende mijn avontuur. Naast de geweldige voice-acting bevat het spel ook een oerdegelijke soundtrack, die vaak onopvallend, doch lieflijk op de achtergrond speelt.

Jade Empire is de vijfde role playing game van BioWare (BG, BG2, NN, KoToR, JE -red.) en mogelijk ook de beste. De verhaallijn zit goed in mekaar, het vechtsysteem is beter dan dat van sommige fightinggames en de graphics zijn wederom fantastisch. Toch ontbreekt er iets waardoor ik het spel niet de hemel in prijs. Ik word in mijn ogen niet genoeg betrokken bij het spel. Een eigen stem voor je personage zou al wonderen doen en wat minder laadschermen zouden ook geen kwaad kunnen. Misschien zit de hype er weer voor iets tussen. Ach ja, genoeg muggenzifterij; Jade Empire is wel degelijk een aanrader voor de fans, al blijft Fable in mijn ogen –en laat die comments maar komen- de RPG-koning op Xbox.

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Jade Empire
geplaatst in: Microsoft, Reviews, Xbox
tags: ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>