gaming sinds 1997

James Bond 007: Everything or Nothing

Pierce Brosnan nadert de pensioensgerechtigde leeftijd! Reden te meer om het Bond-leven vaarwel te zeggen. De oude rokkenjager moet plaats maken voor een nieuw, fris gezicht. Geef toe, het ziet toch niet uit, een kerel die je vader kon zijn, zit jonge dames te betasten. Nee, maak plaats, maak plaats Pierce! Jouw dagen zijn geteld. Als troost mag je nog even de hoofdrol spelen in een computerspelletje, maar dan vlieg je regelrecht het bejaardenhuis in, oude zak. Het is alles of niets, zal Pierce een laatste keer schitteren…of niet?

Spellen gebaseerd op films monden vaak uit in flauwe afkooksels van één of ander populair genre met de desbetreffende hoofdrolspeler als eyecatcher. James Bond is altijd al een uitzondering op die regel geweest, de games hebben het tot nog toe altijd goed gedaan. Net als Nightfire is Everything or Nothing niet gelinkt aan een film. Het staat volledig los van de bioscoop en biedt je een eigen, uniek verhaal. Alhoewel, het idee van een grote, gemene schurk die de wereldvrede in het gedrang dreigt te brengen met behulp van een ongelofelijk sterk wapen, niet echt getuigt van orginaliteit. Bondfilms zijn altijd al een aaneenschakeling van cliché’s geweest, maar niemand lijkt er onder te lijden. Het is de manier waarop het gebracht wordt dat zo belangrijk is. De overdreven, maar zeer handige gadgets, de snelle sportauto’s waar menig Johnny alleen maar van kan dromen en natuurlijk de bloedmooie, hitsige, rondborstige en vooral erg gemakkelijke dames die telkens weer vallen voor de “charmes” van James. Natuurlijk ontbreekt geen enkel van de bovengenoemde elementen in de game.

Q (John Cleese) heeft zich weer uitgesloofd in zijn labo en met resultaat! Het aanbod van gadgets is te mooi voor woorden. Daarom dat ik hier niet elk hebbedingetje uit de doeken ga doen. De belangrijkste en leukste gadget vond ik toch de Q-spider. Met deze mechanische spin kan je, voor Bond, onbereikbare plekken verkennen en vooral hier en daar wat extra armor of kogels bij elkaar sprokkelen. Het beest heeft last van kamikaze-achtige trekjes en met één druk op de knop laat je het terplekke ontploffen. Later in het spel zal je nog meer snufjes voor de Q-spider vrijspelen, zoals slaappijltjes en de mogelijkheid om tijdelijk onzichtbaar te worden. De wagens, gaande van de Porsche Cayenne tot de razendsnelle Dakota motor, zien er verrukkelijk uit en zijn wederom goed uitgerust met allerhande wapentuig. Voor het vrouwelijk schoon hebben ze niemand minder dan: Shannon Elizabeth, Heidi Klum en Mya ingeschakeld. Het trio de Janeiro valt al snel voor James en het mooie van de zaak is dat ze totaal geen problemen hebben met James’ losse handjes. Dubbel o, zeven heeft nog nooit van monogamie gehoord en geef hem eens ongelijk.

Met zoveel uiteenlopende gadgets en wagens moet het level aanbod ook erg verschillend zijn. En geloof me, je zal je geen moment vervelen. Van pure schietmissies tot snelle achtervolgingen en van abseilen tot basejumpen. Niks is te gek voor de pensioenrijpe James.

Het spel verloopt wel zo lineair als een lineaal en het feit dat je na elke missie terug in een menu komt, voelt een beetje nep aan. De reclameslogan van Everything or Nothing is “the first Bondgame that feels like a Bondmovie”, welnu als ze dat toch beweren, waarom laten ze dan in godsnaam dat menu niet weg? Het haalt je uit het verhaal en zorgt er voor dat je je wel degelijk in een spel waant en niet in een film!

Je taak tijdens een missie is vooraf ook niet erg duidelijk. Al doende leert men, maar iets meer informatie over hoe, wat en waarom, was welkom geweest. Als een gek beginnen te knallen om later tot de conclusie te komen dat het om een stealthmissie ging, is soms frustrerend. Gelukkig zijn de missies niet onoverkomenlijk en weegt dit mikpunt van kritiek nooit door.

Wat wel doorweegt is de spelduur. Het lijkt alsof steeds meer ontwikkelaars schrik hebben om de grens van acht te overschrijden. “De grens van acht?”, hoor ik je denken. Ja ja, zelf verzonnen, allow me to explain. Veel spellen van tegenwoordig zijn na acht uur spelen over en uit, alsof het een taboe is geworden om langere games te maken. Ook Everything or Nothing lijdt aan dit syndroom. Herinner je je nog dat menu dat telkens na het afronden van een missie tevoorschijn komt? Het heeft wel een nut, je ziet er namelijk hoe lang je over een missie hebt gedaan. Jammer genoeg zie je na de laatste missie niet je totaaltijd, maar omdat ik zo gek ben van cijfertjes heb ik alle missietijden eens bij elkaar opgeteld en kwam ik op een speelduur van 219 minuten en 31 seconden. Wat natuurlijk erg kort lijkt maar vergeet niet dat het wel 219 prachtige minuten waren. Het verlangen naar meer is ook relatief klein omdat de verscheidenheid aan missies zo groot is. Toch blijft het een kort spel en belandt het onherroepelijk in de categorie: “huren, niet kopen”.

Als je grootheden als Heidi Klum en Shannon Elizabeth wilt laten schitteren moet je ook over genoeg polygonen beschikken om ze geloofwaardig op het scherm te toveren. En het polyschoon is nog nooit zo schoon geweest vrienden! De actie druipt van je beeld en nog verloopt alles aan een lekker tempo. Het nadeel voor de Xboxbezitter is dat dit spel voor de PS2 ontwikkeld is en dus niet het onderste uit de kan van de Xbox haalt, maar desalniettemin ziet het er strak uit. Het geluid is ook van een uitstekende kwaliteit en de catchy titelsong wordt verzorgd door Mya, die ook een rol in het spel vertolkt. Rara, wat voor een rol zou dat toch zijn?

Zoals elke EA titel valt er ook in Everything or Nothing een hoop te unlocken. Dat menu dat ik al een paar keer genoemd heb, heeft nog een functie, het laat je prestaties zien en beloont je met een medaille. Telkens als je een gouden medaille behaalt, krijg je een beloning, meestal in de vorm van artwork of foto’s. Als je een missie uitspeelt op de hoogste moeilijkheidsgraad, namelijk 00 agent, krijg je een nieuw doel, bv: niet meer dan 500 healthpoints verliezen. Krijg je het voor mekaar deze bijkomende missie succesvol te beëindigen, dan staat je weer een nieuw hebbedingetje te wachten. Je begrijpt het al, na die 219 minuten staat je nog een hoop te doen, al hecht ik zelf niet veel waarde aan de replay-value. Als ik eenmaal het spel heb uitgespeeld, heb ik ook genoeg gezien.

Everything or Nothing is nog het best te vergelijken met een pretpark. Je voelt je als een klein kind tijdens een dagje Efteling. Je komt redelijk laat aan en gaat best vroeg naar huis, maar de leukste attracties heb je toch gezien, je bent verzadigd en gaat met een opgelucht gevoel huiswaarts. Sommige zullen nog eens terug gaan om die andere attracties ook eens mee te maken, maar of het die euro’s en die lange rit waard is?

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: James Bond 007: Everything or Nothing
geplaatst in: Electronic Arts, Reviews, Xbox
tags: , ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>