gaming sinds 1997

Kill.switch

Hou je van actie, overdreven schietgevechten en een wapenkamer waarbij het zwaar geschut van de meeste terroristische groeperingen bij verbleken? Trek je legeruniform maar aan en lees snel verder! Hou je echter van uitgebalanceerde gameplay en een interessant verhaal, dan kun je dit spel beter negeren en in het bos gaan spelen. Het spel moet het nu eenmaal hebben van zijn spectaculaire shoot-outs, en dat kan soms een beetje vervelend worden.

Door dit soort gameplay te serveren doet Namco wel wat anderen niet meer durfden. Dankzij toppers als Metal Gear Solid en Splintercell is het modieus om geniepig een bewaker te wurgen of met een subtiel verdovingschot de weg vrij te maken. Vroeger waren die praktijken ondenkbaar. Toen moest je schieten om je weg te vinden, en wel zo brutaal mogelijk. Denk aan klassiekers als Contra, waar je door alle kogels heen moest rennen terwijl je met een bazooka een helikopter neerhaalde. Namco probeert dit oud concept af te stoffen en slaagt daar behoorlijk in. Dat het niet blijft boeien zag je uiteraard al aankomen. Na een paar uurtjes heb je het wel gezien met dat abominabele prutsverhaal. Je verplaatst je van continent naar continent zonder dat je echt weet wat de bedoeling is, behalve dat iedereen dood moet. Het heeft iets te maken met een virtuele wereld en een kernbom, daar ben ik ondertussen wel achterkomen. Zodra we meer weten over het verhaal kom je dat uiteraard hier te weten. Voorlopig kunnen we er echter niets zinnigs over zeggen.

Het is duidelijk dat dit verhaal een flauw excuus vormt om zoveel mogelijk tegenstanders van een nieuw gaatje (eerder 528 nieuwe gaatjes) te voorzien. Maar waarom zeik ik toch over dit verhaal, terwijl Kill.switch eigenlijk geen nodig heeft. De confrontaties met de vijanden leveren namelijk geregeld memorabele momenten op. Doorheen het spel zul je overal objecten vinden waarachter je kunt schuilen voor vijandelijk vuur. En dan komen we meteen bij Killswitch’s grootste troef. Het is mogelijk om tegen een muur te staan, vlug een kijkje te nemen om dan onverwachts toe te slaan. Wat nog leuker is, is de mogelijkheid om je te bukken achter een object en je geweer boven je hoofd te plaatsen. Je bent nu onzichtbaar voor vijanden maar je zult wel de nodige kogels kunnen afvuren. Je zal dan wel niet zo nauwkeurig mikken, maar het oogt gewoon fantastisch. Daarenboven geeft het je een speciaal gevoel van macht, alsof je een echte macho bent.

Dat is inderdaad leuk bedacht van Namco. Ze vonden het zelfs zo leuk dat ze heel het spel volgepropt hebben met deze schuil-schiet-buk momenten. Nu is het spel gelukkig niet al te lang, anders hadden we hier te maken met een zéér eentonig spel. Aangezien Kill.switch maar enkele uurtjes duurt, zal dat gebrek niet opvallen. Een paar uur meer en het spel kon resoluut de vuilnisbak in. Begrijp me niet verkeerd; je zult echt wel genieten hoor, maar een beetje afwisseling kon toch geen kwaad.

Voor het ontwerp van de hoofdpersonages heeft Namco beroep gedaan op alle eerdere actiehelden uit het wereldje. Dat resulteert in een kruising van Solid Snake, Sam Fisher en nog een hele zooi andere clichéhelden. En net als in Syphon Filter loopt Namco’s nieuwe Rambo alsof het dichtstbijzijnde toilet juist bezet blijkt te zijn na een plotse diarreeaanval. Iedereen weet natuurlijk (hopelijk niet uit ondervinding natuurlijk) dat lopen dan uitermate onhandig is. Het is echter geen schande om met een verse drol op zak rond te lopen, aangezien de tegenstand bij momenten best pittig kan zijn. Gelukkig bieden wapens en granaten bij elk conflict de uitkomst. Uiteraard is iedereen slim genoeg om deze dubieuze methodes in vraag te stellen, en dus niet toe te passen op het echte leven.

Ach, ik kan nog uren zitten lullen over een spel dat uiteindelijk geen woorden nodig heeft. Kill.switch moet je vergelijken met een leuke achtbaan die gaat vervelen na de vijfde rit. Eigenlijk zou ik liever in van die ronde theekopjes zitten, want die brengen een magisch gevoel naar boven. Dan begin ik te zweven en droom ik over verre bestemmingen in sprookjesland. Ik word gewoon helemaal week van die lachende gezichtjes en vrolijke stemmetjes. Nu weet ik het zeker: Kill.switch is een spel voor mensen die naar Disneyland afzakken om de Spacemountain te ontdekken en het sprookjesbos links laten liggen. Je weet wel, serieuze mensen die te volwassen zijn voor hun leeftijd en niet meer willen geassocieerd worden met “kinderachtig” plezier. Die mensen zullen helemaal gek worden van Kill.switch, anderen zullen met medelijden toekijken om daarna meteen verder te spelen met hun favoriete “kinderachtige” spellen.

Onze Score:
7.0
gerelateerd spel: Kill.switch
geplaatst in: NamcoBandai, PS2, Reviews
tags: , ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>