gaming sinds 1997

Killer 7

Wat een ontzettend irritante speelervaring heb ik zonet achter de rug zeg. Mijn irritatiepeil steeg al tijdens het eerste level naar een ongekend niveau. Wat is dat toch met die oerdomme en lelijke monsters die niet gezegend zijn met een greintje A.I? Ze lopen maar, en lopen maar, tot ze je vasthebben, om dan in duizenden stukjes te ontploffen zonder enig spoor achter te laten. Dan moet je maar ledematen afknallen en bloed verzamelen of ze raken op hun enige zwakke plek. Kus toch mijn edele delen, het zou nog wel leuk zijn als die controller ook een beetje meewerkte. Nu had ik meer dan eens het gevoel dat ik een dronken matroos was op een boot die zojuist werd aangevallen door activisten van Greenpeace. En waarom ben je een stoere huurmoordenaar in een rolstoel, maar speel je bijna altijd met zijn ongeïnspireerde hersenspinsels? Je hippe huurmoordenaar is namelijk een beetje ziek en heeft wat ze noemen een gespleten persoonlijkheid. Die zeven persoonlijkheden heb je later dan weer nodig om enkele valstrikken te omzeilen of om gewoon een puzzel op te lossen.

Na een half uur galmde er een vrij onkuise woordspeling door het huis en vertrok ondergetekende naar zijn stamcafé om daar zijn zorgen te vergeten. Daar sprak hij tegen zijn al even hippe vrienden wat voor een ontiegelijk klotespel Killer 7 wel was. Lachend werden er liederen gezongen over Hiroyuki Kobayashi, het brein achter Killer 7. Na het lied ‘Hiroyuki Kobayashi de vadsige en ranzige ouwe lul heeft het niet meer’ besloot hij om zijn laatste Duvel te consumeren en huiswaarts te trekken. Hij gaf zijn vriendin een innige kus en verliet het café met de woorden ‘morgen ga ik Killer 7 verder testen, wens me geluk’. Toen werd het stil, want iedereen wist dat irritante spellen Sandro doen veranderen in een knorrige heer waar weken niet mee te spreken valt.

De volgende dag ging Sandro meteen aan de slag. Hij stopte het spel in zijn PS2 en vertrok op reis naar irritatieland. Toch moest Sandro toegeven dat Killer 7 gebruik maakte van een unieke grafische stijl die hij in een goede bui ook wel kunstzinnig zou noemen. Kunstzinnig is zo’n subjectief woord overigens. Jij kan een machine die kak maakt kunstzinnig noemen terwijl ik kak gewoon bruine drek vind. Killer 7 heeft echter zo’n unieke grafische stijl dat het wel kunst moet zijn. Tel daarbij op dat de camerastandpunten bij momenten zeer filmisch aandoen en je hebt een filmische game met een unieke grafische stijl. Zelfs in irritatieland leidt dat tot goede punten van de reviewer voor de graphics.

Grafisch kan Hiroyuki Kobayashi de dans dan wel ontspringen, op het gebied van sound zouden ze Hiroyuki Kobayashi beter meteen de kogel geven. De stemmen die gebruikt worden in belangrijke conversaties mogen dan wel best te pruimen zijn, dat kan niet gezegd worden van de soundeffecten. Die slaan werkelijk nergens op en weten alleen maar op de zenuwen te werken. Je handlanger weet alleen maar dezelfde zinnen te herhalen in een onbegrijpelijk taaltje dat nog het meest doet denken aan een kruising tussen een haperende computer en een hoestende opa die teveel sigaretten rookt. De muziek bereikt enkel een mooi hoogtepunt net voor het einde van elk level, waar een opwindende beat je telkens meer zin geeft om het spel te spelen. Dan begint alles echter weer opnieuw en zit je naar ongeïnspireerd gebrabbel en lelijke muziek te luisteren.

De tweede dag zit er weer op en ik ben weer wat positiever ingesteld tegenover Killer 7. Nu moet de gameplay alleen nog maar wat leuker worden denk ik dan. Wonder boven wonder gebeurt dat ook op het einde van elk level. Alles wat voor of na het einde van elk level komt is net goed genoeg, matig of gewoon slecht. De mysteries die je moet oplossen slaan vaak nergens op of liggen dan weer juist erg voor de hand. Eigenlijk wou ik Killer 7 nog een vrij positieve review geven, maar ik zit nu al zover in mijn review en ik kan alleen maar negatieve dingen opnoemen. Het spijt me echt Kobayashi, ik probeer echt wel om het positieve te benadrukken.

Killer 7 heeft een knap verhaal met enkele leuke knipogen naar de huidige massahysterie rondom terrorisme en dat verhaal wordt ook goed verteld. Spijtig genoeg moet je altijd een level vol saaie momenten doorstaan om door te stoten naar de interessantere gedeeltes. Soms word je dan gewoon pissig van de idiote conversaties met je hulpje en dan kunnen die fantastische momenten op het einde van elk level je gestolen worden. Je gaat toch ook niet twee uur naar een tweederangs film zitten kijken omdat er op het einde een mooi stuk wordt getoond. Ik zit alvast helemaal niet zo in elkaar, laat staan dat ik 60 euro voor die film zou betalen.

Capcom heeft gegokt en wist dat het veel mensen zou afschrikken met Killer 7. Bij nader inzien hebben ze mij ook afgeschrikt met hun spelletje. Killer 7 is niet origineel en is eigenlijk een gewoon spel, maar dan volgepropt met zieke verwijzingen naar groepsverkrachtingen en gruwelijke moorden. Nee, dan liever EA die een degelijk spel afleveren, zonder extreem anders te willen zijn, want Killer 7 is op bepaalde vlakken extreem anders en dan heb ik het vooral op vlak van verhaal en stijl. Maar wat kan mij het schelen dat een spel extreem anders is als het gewoon niet leuk is? Capcom mag het voor mijn part houden bij Resident Evil. Killer 7 zal vooral onthouden worden als een gewaagd spel dat mislukt in zijn poging om een echt spel te zijn.

Onze Score:
7.0
gerelateerd spel: Killer 7
geplaatst in: Capcom, PS2, Reviews
tags: ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>