gaming sinds 1997

Killzone Liberation

Na de verdeelde meningen over hun first-person shooter Killzone (vooral negatief in de VSA, positiever hier in Europa), begon het Nederlandse Guerrilla met de ontwikkeling van Killzone 2 (waarvan de trailer een aardschok doorheen gamesland veroorzaakte) en Killzone Liberation, een third-personspel voor de PlayStation Portable. Krijgen de keesjes hun weerwraak?

Killzone Liberation gaat verder waar Killzone eindigde. Sinds jij (kapitein Jan Templar) en je team de invallende Helghast tot stilstand hebben gebracht, zijn de ISA-troepen op de planeet Vekta overgegaan tot de aanval. Jouw taak bestaat er weer in het pad te effenen. De verhaallijn is snel weer vergeten, gezien de nadruk overduidelijk op gameplay ligt.

De overstap naar een derdepersoons isometisch standpunt is niet de enige grondige wijziging in het spel. Hoewel het vorige deel in feite een ‘run-and-gun’ shooter was, is Killzone Liberation veel tactischer. Je moet voortdurend je omgeving bestuderen en dekking zoeken achter muren en obstakels, aangezien het rspel erg uitdagend is. Zomaar rondlopen en als een gek beginnen schieten levert je zo goed als zeker een kogel tussen je tanden op.

De AI in Killzone is opmerkelijk. De Helghast werken altijd samen: ze proberen je te omsingelen of gebruiken de gekende suppress/flank-tactieken tégen je.

Je vijanden komen in allerlei vormen en maten; de meeste Helghast dragen lichte machinegeweren of shotguns, maar anderen gooien granaten of vuren met bazooka’s om je het leven zuur te maken. Als je te dicht komt, zullen ze je zelfs proberen omver te duwen met de kolf van hun geweer. Gelukkig kan jij hetzelfde doen. De sterke tegenstand kan soms heel frustrerend werken, zeker als je een bepaald checkpoint al enkele keren hebt geladen. Checkpoints zijn overigens in vrij grote getale aanwezig. Toch voelt het spel nooit oneerlijk aan, aangezien er altijd een manier is waarop je de omgeving in je voordeel kan gebruiken en je zonder verwondingen een aanvaring met de Helghast kunt overleven. Toegegeven, soms kan het wel wat trial & error vergen eer je de oplossing ziet.

Killzone Liberation biedt een grote waaier aan missies in totaal verschillende omgevingen. Je zal trekken door zompige moerassen, steden die al geleden hebben onder de oorlog, verlaten fabrieken, havens, enzoverder. Op bepaalde punten mag je zelfs voertuigen gebruiken, zoals een hovercraft of zelfs een tank. Dat houdt het spel fris en interessant. Omdat de levels kort, klein (een veelvoorkomend euvel bij handheld-games) en boordevol actie zitten, zal je je nooit vervelen. Sterker nog, de vijftien levels in het spel vliegen voorbij. Eens je de story mode hebt uitgespeeld, rest er nog een degelijke ad hoc multiplayer mode (met de gewone mogelijkheden zoals deathmatch, team deathmatch, capture the flag en assault) voor maximaal zes spelers, die je best wel enkele uurtjes kan bezighouden. De grootste teleurstelling is het gebrek aan een leuke infrastructure mode. Killzone spelen met vijftien anderen zou een echte belevenis zijn, als je het mij vraagt.

Je kan de levensduur van het spel ook verlengen door de challenges te spelen. Als je gouden medailles wil verdienen (en dus het maximaal aantal punten behalen) zal je jouw vaardigheden tot het uiterste moeten drijven. Je opdrachten kunnen variëren van een aantal doelen kapot te schieten binnen een bepaalde tijd, een oefenparcours doorlopen, een zone verdedigen enzovoort. Hoe meer punten je verdient, hoe meer bonussen je vrijspeelt die de campagne aanzienlijk makkelijker maken, zoals de mogelijkheid om sneller C4 te plaatsen (handig), meer granaten mee te dragen (zeer handig) of slechts half zoveel schade op te lopen (extreem handig). Een ander cool idee is dat je nieuwe wapens zult moeten kopen door koffers met Vektan $ te vinden tijdens je missies. Hoe beter je aldus de levels doorzoekt, hoe sneller je de krachtigste speeltjes kan bemachtigen.

Je arsenaal is redelijk omvangrijk, kan heel wat schade uitdelen (hoewel sommige wapens evenveel impact lijken te hebben als plassen tegen een muurtje), maar is verre van revolutionair. Het is de alledaagse verzameling submachineguns, pistolen, scherpschuttersgeweren, vlammenwerpers en rocket launchers. In sommige missies sta je er ook niet alleen voor; Rico (de ‘heavy gunner’ uit de PS2-game) zal je van tijd tot tijd bijstaan. Je kan hem bevelen geven met de D-pad. Hij is bijna altijd een welgekomen hulp en hij luistert prima naar je bevelen.

Killzone Liberation ziet er ook prima uit. Zeker de goed ontworpen levels (er zijn vaak meerdere routes naar je objectieven) en de prima physics verdienen lof. Als je vijanden doodt, kan je kijken naar de soms hilarische ragdolls (zeker als je gooit met granaten). Er vallen ook heel wat zaken op te blazen. De modellen zijn een lust voor het oog en bulken van het detail. Hoewel het stemmenwerk geregeld overdreven klinkt (ik denk bijvoorbeeld aan de wannabe-badass opmerkingen van Rico), valt het in het algemeen heel goed mee. Het is ook leuk om te horen dat de Helghast elkaar orders toeroepen. De soundtrack past zich aan aan het tempo van het spel en de wapeneffecten en explosies klinken lekker luid. Voor het beste geluid gebruik je wel best de oortjes, aangezien de luidsprekertjes van de PSP soms wat “metaalachtig” klinken.

Met Killzone Liberation heeft Guerrilla Games een prima repetitie gehouden voor hun triple-A titel Killzone 2. Hoewel het nergens baanbrekend is en ook het platform niet tot het uiterste drijft, is Liberation een leuke en uitdagende schietervaring die zeker zal worden gesmaakt door de fans van Killzone en van actiegames in het algemeen.

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Killzone: Liberation
geplaatst in: PS2, Reviews, Sony Entertainment
tags: , ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>