gaming sinds 1997

Knight Rider 2

Knight Industries Two Thousand, afgekort K.I.T.T. is de fictieve naam voor de hyperingenieuse Pontiac Trans-Am die zijn eigen brein, en serie(!), had. Vierentachtig afleveringen lang vochten K.I.T.T. en Michael tegen de criminaliteit, een strijd die de zwarte parel vier keer van het leven beroofde. Als jij denkt beter te kunnen doen, krijg je met dit spel de kans om het te bewijzen.

Zoals vele onder jullie zich waarschijnlijk herinneren, was het eerste Knight Rider spel niet het kwaliteitsproduct waar de liefhebbers op zaten te wachten. De harde kern van fans kon er niet langer tegen en besloot hun opmerkingen te bundelen en Davilex op de hoogte te stellen van hun feedback. Dat las ik althans tijdens de paar uur research die nodig waren om desbetreffend productiehuis een paar vragen te kunnen stellen, waarvan je de antwoorden een paar dagen geleden hebt kunnen lezen.

Als ze de gegeven feedback wel degelijk in acht genomen hebben, dan is dat blaadje papier waarschijnlijk versnipperd. Vervolgens zijn die snippers verbrand, de assen bevroren en vanuit een vliegtuig over de meest onherbergzame gebieden van de vijf continenten verspreid. Dat vond men waarschijnlijk minder tijdverlies dan met die commentaren rekening te houden.

Vele spelletjes slagen er niet in om een grafische kwaliteit te bereiken, die meekan met de sublieme uitblinkers, maar velen daarvan doen echter wel moeite om de gerenderde filmpjes drie of vier keer mooier te laten lijken. Als je dacht dat Knight Rider 2 die trend zou volgen, heb je het mooi mis. Dit gaat verder dan slecht, weerzinwekkend komt zelfs nog maar in de buurt! Zelfs de extra’s kunnen niet degelijk getoond worden. Het idee erachter is uiteraard subliem, maar door de technische zwakheden, zoals de lage resolutie van de foto’s, de wazige en schokkende filmpjes en de slechte leesbaarheid van de weinige quizvragen, is het geheel toch net iets minder aantrekkelijk.

Oké, de cutscenes en extra’s zijn niet bepaald een streling voor het oog, maar dat is nog niets vergeleken met wat je in het eigenlijke spel staat te wachten. De omgevingen van de levels lijken zich eindeloos te herhalen, alles is veel te klinisch proper en je ziet ook geen verkeer of mensen bewegen als je een bebouwde kom doorrijdt. Zelfs een grazende koe kon er niet af. Wanneer ik dan toch eens één of andere (virtuele) fysisch bestaande entiteit voorbij reed, deed het zelfs dienst als herkenningspunt, zoals de paaltjes op een strand of in een grote parking. Vergeten doe je een dergelijk verschijnsel niet, want het lage detail maakt er een vreselijk degoutant iets van. Zelfs K.I.T.T. ziet er helemaal niet stoer uit en dat is dan nog wanneer er geen bugs te zien zijn!

Tijdens de dialogen verschijnen er ondertitels (yup, die zijn er wel degelijk) vergezeld met het gezicht van hij of zij die aan het woord is. Super afgewerkt, ware het niet dat de mond totaal asynchroon beweegt met de gesproken stem, wat zelfs zo lachwekkend is dat ik het zelfs een extra vind!

Ik zou de klank een maximumscore willen geven, alleen voor de vette tune, maar aangezien er velen alleen naar de scores kijken, als ware het een heilig dogma kan ik dat niet doen. De rest van de geluidseffecten zijn namelijk beneden alle peil. K.I.T.T.’s scanner klinkt als een oude telex die veertig jaar in dienst stond van de N.M.B.S. en daarna verscheept werd naar een of ander desolaat boerengat in Kongo, waar hij nog tien jaar instond voor alle communicatie. Wapens klinken niet overtuigend en het effect van de motor lijkt op dat van een kind dat met een rietje in een flesje frisdrank, van een niet nader bepaald merk, blaast. Een gelijkaardige truc om het remmen van een geluidje te voorzien vonden ze waarschijnlijk niet en de stemmen doen evenmin eer aan de overkomstige personages in de serie, K.I.T.T. inbegrepen.

Je zou kunnen zeggen dat er helemaal niets te leren valt en dat iedereen onmiddellijk met dit spel kan beginnen, maar dat zou echter zeer oppervlakkig zijn. De gameplay is namelijk zo ongepolijst dat het zelfs helpt te weten hoe alles geprogrammeerd is. Gelukkig is het spel niet moeilijk, zodat je niet gefrustreerd raakt door immer opnieuw te sterven zonder er in weze echt iets aan te kunnen doen.

In de meeste missies is dat dus niet het geval. In degene waar het doel bestaat uit het vernietigen van talloze kleine robots die supersnel bewegen, zal je echter toch vaak moeten herbeginnen. De afweermiddelen bewegen immers niet afzonderlijk van je auto en dat maakt het lastig om de tegenstanders in je vizier te houden.

Zelfs door een straat rijden is lastig en als dat nog eens bemoeilijkt wordt door een helikopter, die een eindeloze voorraad rakketen op je afvuurt, loopt (of rijdt) alles uit de hand (een hand die je btw niet op je stuur ziet). De bolide draait ook niet, het is eerder naar links of rechts schuiven en compleet rondspinnen maar iets tussenin? Nee, dat was mathematisch niet haalbaar. Ik kan gewoon niet uitleggen hoe onpraktisch het is om vijanden aan te vallen en dus komen de daaruit bestaande missies neer op trial ende error. Enig tactisch inzicht is echter wel vereist: als je ziet dat je schild het bijna begeeft (het metertje loopt leeg) dan rij je best naar één van oplaadpunten zodat je er weer als nieuw tegenaan kunt gaan. Andere missies bestaan uit het vinden en aanzetten van schakelaars om een poort of lift van positie te laten veranderen.

Naar het einde toe werd het echter leuker. Zo is er een missie waarin je Michael moet redden, die zich op de bovenste etage van een fabriek bevindt, en K.I.T.T. naar boven moet loodsen. Jammer genoeg was dit een eenmalig hoogtepunt. Als men meer aandacht besteed had aan bijvoorbeeld een mode waarin je K.I.T.T. zo snel mogelijk door parcours moet loodsen, dan zou dit spel aanzienlijk beter zijn. De op 5 minuten geprogrammeerde missie mode, waarin je elk level apart kunt spelen draagt immers niets bij tot de spelduur.

Men zegt vaak: “mooie liedjes duren niet lang”. Wel, slechte spelletjes zijn ook snel uitgespeeld. Binnen de vijf uur zat ik door alle levels heen, had ik de quiz twintig keer gespeeld, alle extra’s gezien en in was ik in twee missies op een moeilijker niveau geslaagd.

Mijn hart breekt bij het schrijven van deze woorden maar het vervolg faalt ook in elk mogelijk opzicht. Akkoord, Knight Rider in se is hot, maar dat is helemaal niet voldoende om een gamer tevreden te stellen. Hoe goed het concept ook zijn mag, de gameplay, graphics en het geluid zijn zelfs voor een PS1 spel slecht. Bovendien ontbreekt er een multiplayer en zijn er nog vele bugs (om algemeen te blijven) die je in andere spelletjes van deze tijd niet meer voor mogelijk acht. Jammer dat Davilex het spel niet uitgesteld heeft. Dan hadden ze wat extra tijd voor de leuke modi waarover de ontwikkelaar het in dit interview heeft.

Ik heb me echter zo goed vermaakt dat ik ook op zoek ga naar de PS2 versie van het eerste spel. Het melodietje blijft even magisch als vroeger en het idee achter de extra’s is zeker een leuke aanvulling. Jammer genoeg is de technische uitwerking is gewoon barslecht.

Uiteindelijk zijn de meningen weer verdeeld: ik vond het ergens wel een charmant spel (BillieTurf heeft een érg eigenwijze smaak, dat kunnen we bestigen – red.), de rest van de wereld is er waarschijnlijk van overtuigd dat die uitspraak compleet ridicuul is.

Onze Score:
3.0
gerelateerd spel: Knight Rider 2
geplaatst in: PS2, Reviews
tags: , ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>