gaming sinds 1997

Knight Rider

De ultieme jongensdroom: je eigen superauto als beste kameraad. Daar draait het eigenlijk om in de TV reeks waarop dit spel gebaseerd is. Maar zal dit spel ook de dromen van de gamers waarmaken?

De Knight Industries Two Thousand, beter gekend als KITT, is een zwarte Trans Am met een groot aantal (niet echt standaard) opties, zoals een Turbo Boost waarmee je kan springen, Ski mode waarmee je zonder schans op 2 wielen kan rijden, enzovoort. Ook heeft deze wagen een eigen stem. Jawel, thuis zaagt de vrouw / vriendin / ouders, maar in je wagen ben je ook niet veilig… Deze auto is ondanks zijn supersnelheden en extra’s niet echt gediend met het gebruik van deze opties. Toch is het de bedoeling dat je met dit vehikel ter hand de schrik van het criminele milieu bent.

In het spel is het dus de bedoeling dat je in de huid van Michael Knight kruipt. Deze ex-politieman werd, nadat neergeschoten te zijn, met plastische chirurgie waar Pamela Anderson een hobbyist bij lijkt, omgevormd. Hij wordt ingezet als chauffeur van KITT.

Deze game heeft eigenlijk alles wat een game moet hebben: een fantastische wagen, een leuke background, en de mogelijkheid om fraaie gameplay te creëren. Maar laat ons bij het begin beginnen, en dat is uiteraard de installatie. Deze verloopt van een leien dakje en na verplichte introducties kom je terecht op een eerste menu. Daar ik een fan ben van racegames, zowel sims als arcaderacers, had ik reeds mijn stuurtje in het USB contactje gestoken en mij gezwind naar het opties scherm begeven… alwaar ik geprobeerd heb mijn controls in te stellen. Kwam ik daar even bedrogen uit! Blijkbaar heeft de ontwikkelaar het niet nodig bevonden ondersteuning te voorzien voor racestuurtjes: oké, je kan bijna alles instellen, maar je zal voor bepaalde dingen nog steeds je toetsenbord nodig hebben, wat niet echt praktisch is. Dit allemaal terzijde gelaten (maar mijn humeur al een stuk dichter bij het 0-punt), ging ik dan maar aan de slag.

Ik begin meteen met de campain. Ik stel hier mijn gewoonlijke nick in (AlterEgo voor de onbekenden) en ik mag met een trainingsmissie beginnen. Dit is niet zo slecht, want je leert de verschillende opties kennen. Je begint al met één van de showelementen van de tv reeks: je wagen in de achterkant van de truck binnenrijden… en hier merk ik iets op: tiens, zachtjes aan mijn stuur draaien help precies niet: en ineens heb ik zowat de grootste dooddoener van dit spel gevonden, het sturen! Elke andere racedeveloper heeft het al door, behalve deze dan: sturen moet je ook “fijn” kunnen doen, en daarmee wil ik zeggen dat als ik lichtjes naar rechts wil, dat ik niet mijn gehele stuur moet omslaan om dan te moeten corrigeren door mijn stuur volledig de andere richting uit te smijten en zo met mijn snuit tegen de zijkant van de vrachtwagen terecht te komen.

Met veel gesukkel ben ik dan toch in de vrachtwagen terecht gekomen en kreeg ik mijn eerste opdracht: een rondje rijden rond het parcours. De wagen in achteruit en “the hammer down” het circuit op. Deze opdracht heeft niet echt véél om handen (een paar wegversmallingen zijn zowat het enige dat je tegenhoudt van constant op topsnelheid te rijden), dus ik moest terug in de truck rijden (met het nodige voorgenoemde gesukkel) alwaar de ski mode geactiveerd werd. Nu was de opdracht om de wagen acrobaatsgewijs over twee balkjes te laten rijden. Ook hier zakte mijn geduld met dit spel: de knoppen die ik had geselecteerd voor deze functies kwamen niet overeen met de knoppen op mijn stuur: ik heb hierna nog eens geprobeerd dit aan te passen in de opties maar geen verschil. Enfin, uiteindelijk over de balkjes gereden, en de Turbo Boost getest. En nu mocht ik de scanner gaan testen. Drie targets boden zich aan voor inspectie. Het eerste gebouw genaderd, de scantoets op het toetsenbord ingedrukt (ik kon ook deze functie niet op mijn stuur in orde krijgen), naar het volgende gebouw rijden (nadat ik een andere target had gekozen), enzovoort… Enfin, ik heb héél deze training met tandengeknars doorlopen.

De eerste missie was echter een fijne: een wagen proberen tot stilstand te brengen was de opdracht. Lekker scheuren dus. Aan de hand van de opdracht dacht ik dat het de bedoeling was om deze wagen zelf klem te rijden dus probeerde ik alles om de tegenstander in te halen, maar wat bleek nu? De crimineel reed zelf blijkbaar met een supercar, want inhalen zat er niet in. Ik kon hem met moeite bijhouden! Plots stond daar een cordon “boys in blue” die de wagen blokkeerde, en ik had de missie succesvol doorlopen… WTF was zowat het eerste dat door mijn hoofd schoot! Tegen deze tijd zat mijn humeur reeds onder het 0-punt en vond ik het tijd om deze draak snel en ongeduldig van m’n harde schijf te halen!

Deel 2: Wroeging

Na een tijdje andere dingen gedaan te hebben, kwam ik dit begin van een review terug tegen en mijn geweten begon te knagen: “Waarom heb je dit niet afgemaakt, zodat andere gamers de informatie zouden krijgen die ze verdienen?”

Dus, terug naar dit spel, en met de voorkennis opgedaan in deel 1 herbegonnen. Maar deze keer met oog en oor voor andere zaken: het beeld en geluid. Ook hier scheert dit spel geen hoge toppen, maar zeker ook geen diepe dalen! Op grafisch vlak is alles vrij netjes afgewerkt, maar zonder echt fantasierijk over te komen: alle landschappen hebben zowat hetzelfde grijs en lichtbruin tintje. Wel moet ik chapeau zeggen over de looks van KITT, een vrij goede benadering van de serie, al zal je op verscheidene fansites te lezen krijgen dat dit lichtje op het dashboard anders staat en dat de achterkant van de wagen niet hetzelfde is (de achterlichten zijn steeds zichtbaar in de game, terwijl de auto in de serie een volledig zwarte achterkant had waar de lichten doorkwamen als ze gebruikt werden). Ook zal je in de tussenstukjes waar je de uitleg van de missies te horen/lezen krijgt (meer lezen dan horen…) ook de cartooneske versies van de hoofdrolspelers hun hoofden te zien krijgen. Deze zijn redelijk mooi gemaakt, al vind ik wel dat bij een officiële licentie eventueel foto’s van de acteurs konden gebruikt worden.

En ook de acteurs werden niet gebruikt om de stemmen te doen van hun karakters, iets wat in bijvoorbeeld Star Trek Voyager: Elite Force, en andere licenced games wel werd gedaan. Heeft dit te maken met het feit dat bijvoorbeeld Michael Hasselhoff (die kwast van Wank…. euhm Baywatch) liever niets meer te maken heeft met Knight Rider? Zou kunnen… Toch moet ik de mensen van Davilex rond stemcasting een pluim geven: de geselecteerde stemacteurs zijn goed gekozen! Ze benaderen de “echte” stemmen zéér goed.

Het cliché rond licenced games wordt met dit spel nogmaals bevestigd: er wordt gehoopt op een “verkoop op naam”, maar men vergeet wel de gameplay uit te dokteren. Davilex heeft ondertussen besloten zijn games gedeeltelijk te laten ontwikkelen door derden. Laat ons hopen dat hun komende “Miami Vice” titel wel het gevoel van de serie kan oproepen!

Onze Score:
4.0
gerelateerd spel: Knight Rider
geplaatst in: Deep Silver, PC, Reviews
tags: ,


Leave a Reply