gaming sinds 1997

Knights of the Temple

“Wordt het niet nog eens tijd voor een potje “ridderke” spelen?” moeten ze een tijdje geleden bij Starbreeze Studios (Enclave) gedacht hebben. Ze brainstormden uren, dagen, weken, zelfs maanden en kwamen met een concept dat zo voorbijgestreefd is dat je je afvraagt of de brains er destijds niet aan ontbraken. Dat was mijn eerste gedachte toen ik Knights of the Temple ontmaagde met mijn Xbox. Houdt deze gedachte stand of moet ze plaatsmaken voor een wat positievere kijk?

Het openingsfilmpje, of beter de matige artworks die het verhaal inleiden, geven me niet meteen een gevoel van: sapperloot jongens en meisjes, hier ga ik me kostelijk mee amuseren. Ze doen me eerder denken aan een zeer slechte riddergame op de Philips CD-I, je weet wel die jong gestorven voorloper van de DVD, en dat is al geen goed teken. Gelukkig duurt het hele zooitje nog geen vijf minuten en word ik, na nog een kort tussenfilmpje, direct in de actie gesmeten. Omdat ik me nog van geen controls bewust ben, begin ik als een gek op m’n controller te rammen, en met succes. Mijn tegenstanders leggen vrij snel het loodje en meteen besef ik iets. Door de zeer korte duur van de intro en de directe onderdompeling in de actie ben ik me van de verhaallijn niks bewust. Later wordt het dan gelukkig wat duidelijker wanneer blijkt dat ik een ridder ben (duh) die een doorgedraaide bisschop moet tegenhouden. Deze heilige gek heeft plannen om de wereldmacht naar zich toe te trekken. Om het geheel voor onze Paul (ridder van dienst) nog wat gevoeliger te maken kidnapt hij de bloedmooie Adelle. Deze wulpse dame heeft een hoop magische krachten tot haar beschikking die natuurlijk in verkeerde handen dreigen te vallen. Het is dus jouw taak dus om hem te stoppen en Adelle te redden…

Ik ga het woord dat deze verhaallijn uitstekend bestempelt niet vermelden omdat het gebruik hiervan eigenlijk al een euh…cliché is (shit, kon het niet laten). Wie veel waarde hecht aan een verhaallijn kan nu dus al beter afhaken. Omdat ik jullie van een degelijke review moet voorzien, besluit ik door te zetten tot het bittere einde. Iets zegt me dat dit een lange reis kan worden. Het spreekwoord zegt niet voor niets: “mooie liedjes duren niet lang”. Aangezien dit niet meteen aanvoelt als een mooi liedje…, *zucht*. Stoppen met zeuren en gewoon doen, is de boodschap. Als een regelrechte keurslager slacht ik vijand na vijand op een gruwelijke wijze af. Ze lijken onuitputtelijk en mijn levensbalkje lijdt eronder, maar gelukkig niet lang. Her en der liggen er namelijk health potions verspreidt die je terug op krachten moeten brengen. De drankjes zijn zo talrijk dat je moeite moet doen om een gameover scherm mee te maken. Aangezien dat niet de hoofdopzet van een spel is besluit ik vrolijk verder te “bashen”.

Door het onophoudelijke heen-en-weer gezwaai kom ik pas laat tot de conclusie dat ik ineens met een bijl aan het vechten ben in plaats van een zwaard. Zo werkt het dus in Knights of the Temple. De wapens moet je niet kopen of upgraden, nee je vindt ze gaandeweg wel zonder al te veel zoekwerk. Hetzelfde geldt eigenlijk ook voor sleutels en nieuwe moves. Vroeg of laat zal je met een vreemde kreun tegen een gesloten deur aan knallen. Een lange, uitgebreide zoektocht naar de sleutel heeft geen zin. Sla gewoon ieder ventje dat je tegenkomt tegen de grond en voor dat je het weet kan je je reis ongestoord verder zetten. Voor combo’s is het enkel een kwestie van geduld. Na vijand X verslagen te hebben, leert je ventje automatisch een nieuwe combo. Mensen die uitgebreide aanpassingsmenu’s haten, kunnen dus opgelucht ademhalen.

Om je hersencellen niet volledig af te laten sterven krijg je zo nu en dan een puzzel voorgeschoteld. Ik weet de exacte definitie van een puzzel niet, maar ik denk dat één van de vereisten is dat je erover moet nadenken vooraleer je hem oplost. Doe dit dus ook, anders voldoen ze zelfs niet aan de definitie en is er dus van variatie in de gameplay geen sprake meer. Zou toch jammer zijn he? Want als er iets aan dit spel ontbreekt dan is het toch wel variatie. Ik geef toe dat het af en toe deugd doet om je hersenen op non-actief te zetten en je duim op hyperactief, maar enige diepgang kan echt geen kwaad. Ik denk zelfs dat als dit spel langer had geduurd dan de nu al veel te lange zeven uur, ik in een vroeg stadium van dementie zou verkeren.

En net als ik denk dat ik door m’n laatste gal heen zit, herinner ik me die vervelende camera. Het komt de laatste tijd niet meer zo vaak voor dat je je kan ergeren aan gebrekkig camerawerk omdat je in de meeste games tegenwoordig zelf cameraman kan spelen. In Knights of the Temple niet hoor, de camera is nogal eigenwijs waardoor de actie zich vaak achter een muur afspeelt en je dus geen flauw idee hebt wie je nu meer schade berokkent, de lucht of de muur?

Genoeg afbrekende kritiek, eens kijken of de graficus goed werk heeft geleverd. En ja, hij heeft redelijk zijn best gedaan. Ik heb al lelijkere graphics gezien. De sporadische tussenfilmpjes bijvoorbeeld. Deze maken gebruik van de ingame engine maar op één of andere manier zijn ze een stuk lelijker zijn dan de eigenlijke graphics. Hoe je zo iets voor mekaar krijgt is me niet meteen duidelijk maar het is ze toch gelukt. Aan de andere kant zetten ze wel realistische bewegende personages neer die ,door de toevoeging van bloed tijdens de gevechten, erg gewelddadig overkomen en zo een lust zijn voor het oog. Alleen jammer dat het aantal verschillende animaties nogal laag ligt waardoor ook deze een repetitief karakter krijgen.

Het geluid laat ook een dubbel gevoel achter. Zo heb je de geluidseffecten van de gevechten die erg overtuigend klinken en daar tegenover de stemmen van de personages. Paul praat namelijk met zo’n bekakt Engels accent dat hij de beker voor “reetridder van het jaar” zonder moeite in de wacht kan slepen. Naast zijn nichterig stemmetje lijdt Paul ook nog aan de ziekte van Alzheimer. Bij het oprapen van een sleutel kan hij zich namelijk nooit herinneren waar dat ijzeren dingetje voor zou kunnen dienen. Die gesloten deur waar hij een tijdje geleden nog vrolijk tegenaan liep te kreunen omdat ze niet open ging, was hij per slot van rekening alweer vergeten. En om dat duidelijk te maken slaat hij er dan altijd iets uit in de trend van: “hmm, what’s this?”. Waarop mijn stemmetje in m’n hoofd dan reageert: “Een sleutel, *zelfcensuur*”. Frustrerend, beste gamevrienden, is hier een understatement.

Dat deed nog eens deugd, lekker gal spuwen. Ik geef toe dat ik soms misschien wat overdreven heb in mijn commentaar, maar vergeet niet dat dit ook een functie heeft. Ik wil namelijk kost wat kost beletten dat iemand aan dit spel een kleine 70 euro gaat uitgeven. Als je echt nieuwsgierig bent, probeer de plaatselijke videotheek dan eens. Maar alsjeblieft, geef hier je geld niet aan uit. Het is het gewoon niet waard.

Onze Score:
4.0
gerelateerd spel: Knights of the Temple
geplaatst in: Reviews, Xbox
tags: , ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>