gaming sinds 1997

Kult: Heretic Kingdoms

Dit jaar zitten RPG-fans op water en brood. Er zijn een paar titels verschenen, maar deze verdienden nooit echt het predikaat van ‘klassieker’ of dat van ‘zeer goed spel’. 3D People probeert daar verandering in te brengen met Kult: Heretic Kingdoms. Deze singleplayer actie-RPG (hack & slash -red.) komt op één cd en neemt na installatie wonderbaarlijk genoeg 1.9 GB in op mijn harde schijf. Dat belooft natuurlijk…

Door een zekere verhaaltwist ben je verplicht om met een vrouwelijk (en louter menselijk) hoofdpersonage te starten. Je kan naast een naam en een paar uiterlijke kenmerken ook statistieken aanpassen (Magic, Melee, Ranged, Speed) en twee attunements kiezen. Attunements zijn een soort van vaardigheden die je kan unlocken door het gebruiken van specifieke wapens/beschermingsstukken. Eens je een attunement hebt verworven, kan je het in een attunementslot plaatsen, vlak voor je bij een kampvuur of in een bed ingedommeld raakt. De volgende morgen kan je ze actief gebruiken door uitrusting met hetzelfde attunement aan te doen. Klinkt een beetje omslachtig, maar het is wel leuk om zoveel mogelijk van de 100 beschikbare attunements in het spel te unlocken en ze allemaal eens uit te proberen. Slaapplaatsen zijn immers genoeg voorradig, zelfs op gevaarlijke locaties. Meer attunementslots komen vrij naarmate je ervaring stijgt, waardoor je ook meer combinaties kan uitproberen.

Het verhaal in Kult zit stevig in elkaar. Men heeft na tal van conflicten en opstanden alle vormen van godsdienst afgezworen. De Inquisitie zorgt ervoor dat iedereen binnen de lijnen loopt, opdat niemand het zou aandurven het idee er op na te houden van zelf nog een Mariabeeldje te boetseren. Godsdienst is immers voor de hele wereld in de laatste 1000 jaar een bron van kwaad geweest, althans dat is wat de meesten (moeten) denken. Toch is alles niet zo zwart-wit als het op het eerste zicht lijkt… De speler is een jong lid van de Inquisitie en wordt al meteen voor de leeuwen wordt gegooid. Het beruchte ‘Godslayer’-zwaard is immers gestolen. Dit zwaard kan op politieke manier misbruikt worden, maar nog erger is het feit dat het de Eeuwige God terug zou kunnen opwekken. Een nieuwe machtige cultus die het land overspoelt kan men even hard missen als een zoveelste pedofiele kardinaal en daarom moet de Godslayer vernietigd worden… door jou dus. En oh toeval, het blijkt dat het bloed van Arkor, de eerste drager van het zwaard en de doder van de Eeuwige God, door je aders stroomt, wat wil zeggen dat je één van de weinigen bent die het magische zwaard kan hanteren om er zelf profijt uit te halen. Ja, dit klinkt alsof er keuzes zullen moeten gemaakt worden. De verhaallijn loopt gestaag door, maar pas op het einde van het spel krijg je echte keuzes voorgeschoteld die naar één van de zes verschillende eindes van het spel zullen leiden. Daarnaast zijn er maar bitter weinig subquests die een moreel dilemma naar voor schuiven. Na het beëindigen van Kult krijg je bepaalde eretitels, maar tijdens het spelen zelf merk je nu eenmaal te weinig van goed zijn, de slechterik uithangen of je neutraal opstellen ten opzichte van een situatie. Dit alles heeft zo wel zijn gevolgen op de herspeelbaarheid van het spel.

Er zijn wel verschillende speelstijlen aanwezig; in de handleiding staan er vijf ‘paths’ opgegeven om een zo effectief mogelijk type-avonturier aan te maken. Dit gegeven en het grote aantal moeilijkheidsgraden moeten compenseren dat Kult eigenlijk snel uitgespeeld kan worden. Op 23 uurtjes was ik er doorheen en dan had ik toch zowat alles onderzocht wat ik maar kon onderzoeken. Het merendeel van de tijd breng je door met het molesteren van allerlei tuig zoals een demon, een Sura specimen of de occassionele Lich Guard. Dit gebeurt volgens het klassieke Diablo-principe: er zijn verschillende locaties en meestal zitten ze tot aan de nok volgepropt met vijanden. Het gevaarelement in de combat komt hier ook meestal van veel tegenstanders die je tegelijk bestoken. Het is pure hack & slash, maar ietsje minder intens. Je kan van wapen wisselen tijdens een gevecht om een ander effect te bekomen, maar zelfs dan nog vallen de repetitieve slagen tegen. Daarenboven ben je telkens beperkt in het aantal attunements die tegelijk actief kunnen zijn.

Opvallend feit is de manier waarop je jezelf kan genezen. De Healing Herbs die je in het begin meekrijgt kun je tot in het oneindige blijven gebruiken. Maar (nogal logisch dat er nu een maar komt :) ) elke keer als je geneest via die Healing Herbs verlies je gedurende een lange periode wat van je maximum health. Je zal dus hoe dan ook na een tijdje gas terug moeten nemen en ergens je roes uitslapen zodat je terug fris en monter én met al je hitpoints de strijd weer kunt aangaan. Een strijd die niet altijd soepel verloopt, de AI heeft namelijk af en toe wat kuren. Een vijand blijft zo al eens tijdens een gevecht of in een achtervolging gewoon staan, zonder dat hij reageert als je hem aanvalt. De gevechten krijgen een extra dimensie (letterlijk dan) door de Droomwereld. Op elk moment kan overgeschakeld worden naar deze dimensie die aan de locaties een blauwachtige gloed geeft, en waar andere (en in sommige gevallen dezelfde) wezens/NPC’s dan die van de echte wereld je opwachten. Elke locatie heeft dus een Droomwereld-equivalent die je best ook maar vaak genoeg afschuimt om Essence en Advancement Points te vergaren. Essence klop je uit de geesten die in deze ‘twilight zone’ ronddwalen om sneller attunements te kunnen unlocken. Advancement Points op hun beurt staan in blauwe, lichtgevende cirkels op de grond aangeduid. Je kan deze gewoon tot je nemen zodat je meer punten krijgt om je statistieken bij een level-up omhoog te duwen. Het is een aangename toevoeging, die parallelle wereld, zij het niet bijster origineel (Wat? Hoorde ik daar nu iemand ‘Soul Reaver’ fluisteren?).

De grafische engine zorgt voor geprerenderde achtergronden met 3D personages. Dit alles zal je in een isometrisch cameraperspectief moeten aanschouwen (waarbij een beperkte zoomfunctie is voorzien). Op een paar locaties en grote monsters na komt het geheel nogal middelmatig en flets over. De misteffecten en het Droomwereld-waas zijn mooi, maar de spreukeffecten zijn ondertussen al lang verouderd. Het is ook merkwaardig dat de achtergronden soms rare obstakels vormen. Zo word je meerdere keren tegengehouden door een schaduw of raak je bijna niet door een deuropening heen. De achtergrond bevat veel detail (bekijk de markt in Kyallisar maar eens), maar dit kon nog effectiever worden uitgebuit, had men wat meer zaken interactief gemaakt. Kisten en dozen die op gevaarlijke, afgelegen locaties staan kunnen blijkbaar als enige geopend worden. Sommigen kunnen misschien aanstoot nemen aan de cutscenes, gewoon opgefleurde schetsen die men na mekaar plaatst terwijl een verteller het verhaal verduidelijkt. Ik vond zo’n aanpak alleszins charme hebben (net zoals bij Icewind Dale trouwens). Liever dit dan CGI cutscenes die er toch maar slecht hadden uitgezien vanwege het laag budget.

Qua geluid worden we ook niet te hard verwend, buiten de kreunen van jezelf en de monsters zijn er geen stemmen in het spel te bekennen (op de verteller na dan). Je kan niet van elke RPG verwachten dat alle dialogen ingesproken zijn, maar er mag toch wel ‘iets’ zijn. De muziek doet het een pak beter dan, de deuntjes blijven soms in je kop steken en algemeen genomen varieert de kwaliteit hier van middelmatig tot goed. Multiplayer is spijtig genoeg niet voorzien, doodzonde aangezien voor andere spellen in het genre dikwijls gebleken is dat dit een meerwaarde en een langere levensduur met zich meebrengt.

Als je tot hier nog mee bent, dan begrijp je dat Kult verre van een topper is en dat het gewoon een erg middelmatige game blijkt te zijn. Er zijn echter nog een paar zaken die me van het hart moeten en die er ook voor gezorgd hebben dat er geen 70%+ score bovenaan deze review prijkt. Het meest belangrijke zijn de crashbugs. Toegegeven, ondertussen zijn er al twee patches uitgebracht die deze spelbrekers zouden moeten verhelpen (laatste versie is de 1.2 patch). Maar hier wordt de winkelversie beoordeeld en dus moet ik er wel nog over doorgaan via de volgende anekdote. Op een bepaald moment kon ik zakken meenemen, waardoor ik meer items kon opbergen (de normale inventory die je krijgt is zeer beperkt). Goed, ik blijf maar zakken meenemen want vijanden laten echt alles vallen wat ze aanhebben en meer dan eens zitten daar kostbare zaken tussen. Kort daarna kreeg ik door dat items in je normale inventory moesten geplaatst worden opdat je deze in een quickslot zou kunnen plaatsen. Sinds ik al acht zakken meehad besloot ik er dan een paar weg te werpen (ze verkopen ging bizar genoeg nooit). Weer een tijdje later besloot ik maar eens te quicksaven en ineens ook normaal te saven. Dat laatste had ik niet mogen doen want een crash to desktop voldeed zich plots. Beter nog, ik had die zakken gewoon niet mogen wegwerpen want vanaf dat moment crashte het spel altijd als ik normaal probeerde te saven. Ah, misschien die ene quicksave terug laden? No way José want dan kon ik geen enkele zak in mijn inventory meer openkrijgen. Het is verbijsterend hoe zo’n opvallende bug nog in het ‘volledige’ spel is verzeild geraakt. Ook verbazingwekkend is hoe cutscenes nu eens wegvallen of een verstoord beeld opleveren, hoe er nog crashbugs waren na bvb. een zware confrontatie en ook hoeveel last mijn arm PC’tje bleek te hebben met het inladen van een locatie, zeker in de tweede helft van het spel. Ik laat hier uitschijnen dat deze miserie zich constant voordoet, wat natuurlijk niet zo was maar de hoeveelheid fouten deed me toch even slikken. Elk spel bevat bugs, maar hier had men beter kunnen doen door toch op zijn minst de zeer opvallende zaken weg te werken.

Kult: Heretic Kingdoms is een actie-RPG met een sterk verhaal, een vrij origineel attunement-systeem en met hier en daar een paar kleine, eigenzinnige features. De goede bedoelingen worden echter tenietgedaan door de gebrekkige afwerking. Het is een hard verdict voor deze debuuttitel van 3D People, maar je kan nu eenmaal niet om de bugs en de talloze kleine irritaties in het spel heen. Kult had zonder deze slordigheden vanaf de release zeker en vast een redelijke middenmoter kunnen zijn, zonder echt ergens in uit te blinken buiten dan op vlak van verhaal en de attunements.

Onze Score:
6.0
gerelateerd spel: Kult: Heretic Kingdoms
geplaatst in: PC, Reviews
tags: , ,


Leave a Reply