gaming sinds 1997

L.A. Noire

Er was op voorhand heel veel te doen rond de nieuwe Motion Scan technologie, het vernieuwende stukje software dat ervoor zou zorgen dat de personages in L.A. Noire niet alleen levensecht zouden overkomen, maar bovendien zo menselijk zouden zijn zodat de specifieke gameplay van deze nieuwe Rockstar en Team Bondi productie mogelijk werd.

En we moeten het toegeven, het is een immense stap voorwaarts voor games. De personages komen eindelijk min of meer over als mensen van vlees en bloed en alhoewel we grafisch nog niet ver genoeg zijn om ons totaal te verliezen in de ervaring (zo zien haren, huid en ogen er nog niet echt genoeg uit), zorgen ze toch ervoor dat je op je puntje van je stoel gaat zitten wanneer je iemand ondervraagt. Om ze met veel aandacht te ontleden, elk spiertje te bekijken of wenkbrauwen te bestuderen voor een onthullende zenuwtrek of een overdrijving teveel.

Jij bent immers agent Cole Phelps en jouw taak bestaat erin om in het Los Angeles van de jaren ’40 de wet in stand te houden en wie hem breekt op te sporen. Maar voor we wat dieper ingaan op de gameplay, toch nog even duidelijk stellen dat zowel de gezichten, de animaties als de acteerprestaties alle andere games in hun blootje zetten. En deze keer hebben we het wel degelijk over échte acteerprestaties. Personages zijn geloofwaardig, grappig, zenuwachtig, meelijwekkend of irritant, en elkeen verrijkt verder de ervaring die je krijgt. Het gebeurt namelijk nooit dat een script en stemmenwerk van een dergelijk niveau passeert en je toelaat om eraan deel te nemen. Overigens ga je sommige van de acteurs herkennen uit films en series. Vanaf nu gaan we dus met heel wat minder tevreden zijn op dit gebied en L.A. Noire aanhalen als de standaard voor de toekomst.

Overigens moet ook de setting allesbehalve onder doen. Die laatste weet te verrassen met heel veel detail, prachtige decors en geloofwaardige omgevingen die zo uit een film konden zijn weggelopen. Maar zoals liefhebbers van MILF’s zouden zeggen: “fuck graphics, go gameplay”. Je begint je missies telkens op de plaats van de misdaad waar je de nodige aanwijzingen moet verzamelen. Dit werkt best eenvoudig en je wordt subtiel geholpen door geluid. Eens je alle aanwijzingen hebt gevonden of in elkaar gepuzzeld moet je natuurlijk het echte werk beginnen: ondervragingen.

Daarin moet je zowel heel goed letten op de gezichten van wie je ondervraagt, als heel goed weten welke bewijsstukken je hebt en hoe je ze moet gebruiken. Als iemand bijvoorbeeld zenuwachtig lijkt na een bepaalde vraag dan kan je kiezen om ze te beschuldigen – en iets te tonen dat bewijst waarom dat ze liegen – of ‘twijfelen’. Bij dat laatste leg je het hen het vuur wat meer aan de schenen. Opletten geblazen wel, want je krijgt soms maar één kans om te zeggen dat je ze niet gelooft en het te bewijzen, en als je die mist, dan verlies je een stuk van het verhaal. In het begin niet echt een probleem, maar hoe verder je geraakt in de game, hoe beter je verdachten kunnen liegen en hoe slimmer jij het aan boord moet leggen.

Een beetje zoals in Phoenix Wright met andere woorden, mocht je die DS games ooit gespeeld hebben. Daarnaast komt er natuurlijk nog heel wat actie aan te pas, en dan moesten we vooral terugdenken aan Mafia II. Denk hierbij aan auto-achtervolgingen, knokken met criminelen en natuurlijk het onvriendelijk uitwisselen van heet lood. Het zal je wellicht niet verrassen dat deze elementen niet het niveau halen van meer gespecialiseerde third person shooter bijvoorbeeld, maar niemand die daarover zal klagen gezien de originaliteit van de rest van de game.

Rockstar heeft overigens niet alleen naar film en serie gekeken om hun acteurs te zoeken en hun verhaal op te bouwen, maar ook de structuur van het spel is goed uitgedacht. Net zoals in Alan Wake krijg je een soort episodes die net gepast zijn om in een sessie uit te spelen en is het alsof je de 24 DVD’s bekijkt: je wil gewoon telkens nog eentje meer doen. Op die manier krijg je ook telkens iets nieuws voorgeschoteld zodat het niet gaat vervelen of dat je het gevoel krijgt de wereld helemaal te kennen na een tijdje zoals in GTA IV. Maar nog ‘s, verwacht je niet aan een open, vrije wereld zoals in die laatste referentie. Dit is een verhaal dat je zelf maakt, maar wel eentje dat een strakke structuur heeft.

L.A. Noire is niet perfect, daarvoor zijn niet alle gameplay-elementen even sterk uitgewerkt en vrees ik dat we nog even moeten wachten tot de volgende generatie van consoles om helemaal opgeslorpt te worden in de ervaring. Maar het is de verdienste van de ontwikkelaars dat we enkel daarover opmerkingen kunnen maken. Deze unieke game is immers niet alleen innovatief, maar ook erg volwassen zowel qua acteerprestaties, sfeer, script als presentatie. Een pareltje dus, en een stap voorwaarts naar iets dat ooit zou kunnen evolueren in een genre dat niet meer met een genre-stempel te beschrijven valt. Kopen dus, en twitteren dat we nu al zitten te wachten op L.A. Noire 2.

Onze Score:
9.0
gerelateerd spel: L.A. Noire
geplaatst in: Reviews, Rockstar Games, X360
tags: , ,


Leave a Reply