gaming sinds 1997

Legacy of Kain: Defiance

Wie de Legacy of Kain reeks nog niet kent is ofwel van een andere wereld, ofwel totaal geen fan van storybased-games. Het is nu eenmaal een feit dat mensen die de allereerste Blood Omen:Legacy of Kain of Legacy of Kain: Soul Reaver gespeeld hebben, telkens maanden of jaren zenuwachtig hebben moeten wachten tot het volgende game uitkwam. De games zijn nu eenmaal een pracht van een vervolgverhaal, en elke keer opnieuw eindigden ze op een cliffhanger. Zo ook LoK:Soul Reaver 2 en het vervolg hiervan heeft zich eindelijk aangeboden, Legacy of Kain: Defiance.

Laten we beginnen met de gelijkenissen met deze game en de voorgaande. Allereerst beschik je nog steeds over de controle van Raziel of Kain. Ze zien er nog allebei hetzelfde uit, Raziel zo blauw als een smurf en Kain even meedogenloos als altijd. De omgevingen bestaan nog steeds uit rotsformaties, gotische kastelen, vervallen ruïnes en oeroude Reaver-tempels. Net zoals in Soul Reaver 2 bestaan de meeste puzzels er dan ook uit dit soort tempels te bezoeken en de Reaver te versterken met een of ander magisch element, allesinds wat Raziels deel van het verhaal betreft. Ook de Reavers zelf zijn quasi onveranderd gebleven. Kain vecht steeds met zijn gekronkelde Blood Reaver en Raziel hakt er vrolijk op lost met zijn “wraith blade”, de Soul Reaver.

Raziel doolt nog steeds tussen de twee werelden, de Spirit en de Material World, en je kan nog steeds op elk moment van de ene naar de andere wereld switchen waarmee kleine details aan het decor veranderen en alles er wat vervormder uitziet.

Leuk is ook dat de stijl van de prachtige muurschilderingen, architectuur en de soundtrack behouden is. Al deze elementen dragen bij tot die typisch gotische Legacy of Kain sfeer en de echte fans zullen dit zeker appreciëren.

Wie het nog niet door had, enige voorkennis hebben van de vorige LoK games is ten zeerste aangeraden. Zeker als je het verhaal voldoende wenst te kunnen volgen. Hoewel er duidelijk moeite is gedaan om het spel toegangkelijk te maken voor iedereen, zijn er toch vaak momenten waarbij een speler die nog nooit van Legacy of Kain heeft gehoord totaal verward zal raken met alle feiten en daardoor een groot deel van het prachtige verhaal zal missen. Voor de fans van de reeks zal het een grote opluchting zijn dat er eindelijk eens een minder open einde komt, en dat je in tegenstelling tot Soul Reaver 1 & 2 een gevoel van voldoening hebt na deze game.

Dan de verschillen. Allereerst het meest opvallende: De camera standpunten. Waar dit spel vroeger een 3e persoon camera had, loop je nu als het ware van locatie naar locatie, waar de camera steeds op vaste punten bevestigd is en van daaruit je karakter volgt. Tijdens de gevechten geeft dit meer een “mortal kombat” gevoel en het maakt het hele vechtgebeuren ook veel fijner. Soms heeft de camera echter de neiging om achter hoekjes weg te kruipen en tijdens scènes waar je moet rondkijken, springen en rennen laat de camera het vaak ook afweten.

Ook valt op dat er veel meer nadruk op de gevechten ligt. Je karakter heeft een XP meter waarmee hij extra technieken kan aanleren, en heel de wereld zit vol met vijanden. Overal waar je komt zal je wel moeten vechten, en meestal kan je een gebied niet verlaten voor alle vijanden verslagen zijn.

Wat ook “nieuw” is in de Legacy of Kain reeksen, is dat je altijd met hetzelfde wapen vecht. Vroeger kon je overal wapens oprapen, nu hanteert je karakter steeds hetzelfde.

Iets waar de fans al jaren naar uitkijken: in deze game kan je zowel met Kain als Raziel spelen. Het is niet meer zo dat je slechts één van de twee legendarische vampieren zal besturen maar de verhaallijn speelt zich wel af in hoofdstukken waarbij je om beurten een hoofdstuk met Kain en dan weer eentje met Raziel speelt. Helaas is het hier lichtelijk de mist in gegaan.

Hoewel je wel aanvoelt dat de twee karakters verschillend zijn, en Kain beter is in gevechten waar Raziel net iets bewegelijker is in zijn omgevingen, blijven de grote verschillen toch weg. In principe speel je met 2 exacte klonen met lichtelijk gewijzigde eigenschappen en een ander model.

Maar de charme van de karakters zit hem vaak ook in de kleine grafische dingen. De manier waarop Kain deuren opent, de vernieuwde manier hoe Raziel zich voed en tussen de twee werelden reist, en de mythe en intrige van de karakters waarmee ze contact hebben.

Jammer is nog steeds dat zoals bij alle story-based games de levensduur enorm beperkt is. Zodra je het spel uitgespeeld hebt, zal je het niet zo snel weer terug spelen omdat je immers weet wat er gaat gebeuren en dus heel het mysterie verdwenen is. Nog tragischer is dat net zoals bij alle Soul Reaver games, je de game binnen iets minder dan 48uur intensief spelen uit kan spelen en de enige reden dat dit nog zo lang duurt komt doordat je op bepaalde momenten compleet doelloos ronddwaalt zonder enig idee wat je nu moet doen om verder te geraken. Een walkthrough bij de hand hebben kan handig zijn op zo’n momenten, en helaas is het soms, zeker voor de spelers die niet ervaren zijn met Soul Reaver puzzels, een noodzakelijk kwaad.

Het meest belangrijke element van heel het spel is het verhaal. Hoewel de gevechten en puzzels soms leuk zijn, merk je vaak dat je speelt van cut-scene tot cut-scene, enorm geïntrigeerd door het verhaal en lichtelijk tot zwaar geïrriteerd door alle opdrachtjes die je moet uitvoeren en de eindeloos repetitieve gevechten. Eigenlijk zou je veel liever aan sightseeing gaan doen in de vele prachtige locaties en muurschilderingen bezichtigen, en daarna snel naar het volgende filmpje gaan om meer over het verhaal te weten te komen. Jammer dat wij geen punten op ‘storyline’ geven.

Onze Score:
7.0
gerelateerd spel: Legacy of Kain: Defiance
geplaatst in: Eidos, PS2, Reviews
tags: ,


Leave a Reply