gaming sinds 1997

Lemony Snicket: A Series of Unfortunate Events

Kerstfilms, je moet er maar van houden. Het klef gedoe doet mij vaak kokhalzen terwijl anderen al die gemaakte gezelligheid en opgeklopte samenhorigheid net heerlijk vinden. Lemony Snicket: A Series of Unfortunate Events is nu niet bepaald een kleffe kerstfilm. De film mikt wel op de kleintjes, de kleuters en de peuters, de snotneuzen, de jong-en-lui generatie maar bevat de nodige dosis zwarte humor. Het spel volgt logischerwijs hetzelfde pad; ideaal reviewmateriaal voor een 22jarige dus.

Tja, aangezien we geen kleuters in dienst hebben bij Fragland en ik mentaal het dichtst aanleun bij deze generatie, leek het ons opperhoofd ideaal om LSASOUE, om er maar even een afkorting van te maken, aan mij door te spelen. Mijn kritisch vermogen is onvoldoende ontwikkeld om tegen deze beslissing in te gaan, dus ik ging meteen aan de slag. Drie kindertjes met de klinkende namen: Violet, Klaus en Sunny worden weeskinderen nadat hun rijke ouders omkomen in een ongeluk. Zij erven vervolgens het enorme fortuin en worden de verantwoordelijkheid van de gemene graaf Olaf, gespeeld door niemand minder dan Jim Carrey. Deze kalende maniak is natuurlijk maar op één ding uit en dat is geld. Het enige wat nog in de weg staat is het triootje. Hij sluit ze op in zijn herenhuis en laat ze de meest vuile karweitjes opknappen. Natuurlijk weten de drie te ontsnappen maar als ze denken dat ze zo gemakkelijk van graaf Olaf afkomen, hebben ze het goed mis; de sukkels.

Alhoewel, sukkels zijn het niet echt. Klaus is de leider van het groepje, hij is fysiek de sterkste en zal meestal het vuile werk moeten opknappen. Violet daarentegen is de vrouwelijke MacGuyver. Zij knutselt met de meest uiteenlopende voorwerpen wapens of andere handige werktuigen in elkaar terwijl Sunny, de baby, door kleine ruimtes kan kruipen. Het verschil in personages brengt tevens gevarieerde gameplay mee. Zo zijn de missies met Sunny gebaseerd op side-scrolling platformgames. Je hoeft enkel naar rechts te bewegen en zo nu en dan een steen te verschuiven, een vijand te verslaan of over obstakels te springen. Violet kan met haar stelten door vervuild water lopen en hoger gelegen gebieden bereiken. Klaus kan op zijn beurt verder springen met behulp van zijn propellerschoenen. Tevens beschikken Klaus en Violet over verschillende wapens waardoor je soms noodgedwongen van personage moet wisselen omdat bepaalde vijanden tegen het huidige wapen bestand zijn. Dit zorgt voor iets tactischere gameplay.

De missies in het spel zijn telkens op dezelfde manier opgebouwd: het maken van wapens of werktuigen, het bereiken van onbereikbare gebieden met behulp van Sunny of een combinatie van de drie. Voor de wapens moet je op zoek gaan naar voorwerpen die je daarna in elkaar moet zetten. Je kan echter niets verkeerd doen, het enige nadeel bij dit onderdeel is de back-tracking. Je komt gedurende een level dikwijls voorwerpen tegen die je nog niet kan meenemen maar die later wel van pas kunnen komen. Dit kan bij kinderen met een hoge bloeddruk wel eens problematisch zijn aangezien het behoorlijk frustrerend kan werken. Gelukkig zijn de levels niet enorm waardoor de afstand nooit te groot wordt. Bij het spelen van een missie wordt het erg duidelijk dat dit spel voor kinderen bedoeld is. Alles wordt je voorgezegd waarna jij enkel moet uitvoeren. De enige moeilijkheden die je kan ondervinden komen bij de platform elementen opdagen. Het springen van het ene platform op het andere kan soms voor problemen zorgen, vooral door het slechte camerawerk en de animaties die soms buiten je wil verder gaan. Dit wordt echter nooit te erg waardoor je dit kleine minpunt door de vingers kan zien.

Gedurende de levels zullen natuurlijk ook slechteriken je pad kruisen. Meestal zijn dit handlangers van de graaf maar soms krijg je ook te maken met kikkers, ratten, spinnen of andere gewelddadige beesten. Ze zijn echter allemaal vrij makkelijk te verslaan. Zelfs de occasionele hoofdbazen zijn, door hun herhaaldelijk patroon, behoorlijk simpel. Ik had het ook niet anders verwacht, voor kinderen zal deze moeilijkheidsgraad perfect zijn.

Grafisch moet je wederom geen hoogstandjes verwachten. Het gaat hier immers om een “ver-spelming” van een film en de ervaring leert ons dat dit vaak snelle producties zijn die als enige doel hebben om wat extra geld in het laatje te brengen. Toch gaat het hier niet om afschuwelijke graphics. De gelijkenissen met de Tony Hawk engine zijn sprekend, dus ik neem aan dat die werd gebruikt. Alles ziet er gedetailleerd en kleurrijk genoeg uit. Enkel de animaties en gezichtsuitdrukkingen van de personages konden beter. Maar over het algemeen heeft LSASOUE een degelijke grafische stijl. Deze kwaliteit in graphics wordt eigenlijk gelijk doorgetrokken naar het geluid dat ook van behoorlijke kwaliteit is.

Lemony Snicket: A Series of Unfortunate Events is een leuke titel voor de kleintjes of de echte fans van de film. Het is echter de vraag of deze kerstfilm zo’n grote aanhang heeft. Voor echte gamers is dit spel te makkelijk en te gewoontjes.

Onze Score:
7.0
gerelateerd spel: Lemony Snicket’s A Series of Unfortunate Events
geplaatst in: Activision, PS2, Reviews
tags: ,


Leave a Reply