gaming sinds 1997

Lockout

Het is 2079 en het eeuwige probleem van volle gevangenissen is opgelost. In plaats van gevangenen in te kleine hokjes samen te zetten met kans op ontsnappingen, rellen en stakende bewakers als gevolg schieten we ze gewoon de ruimte in! Althans, zo ongeveer. De gevaarlijkste gevangenen worden in een cryogene slaap gebracht en als plantjes naast elkaar gezet in pods die zich bevinden in een groot gevangeniscomplex dat rondzweeft in de ruimte.

Om te onderzoeken of alles wel “volgens de regels” gebeurt en er geen misbruik wordt gemaakt van de gedetineerden komt Emilie Warnock, dochter van de Amerikaanse president, op bezoek om interviews af te nemen van enkele gevangenen. Natuurlijk gaat er vanalles mis en voordat je het weet is de gevangenis in handen van het gevaarlijkste schorremorie dat op Aarde rondloopt (of moeten we zeggen “liep”?).

Omdat men de het ruimtestation niet zomaar uit de ruimte kan schieten terwijl de dochter van de president daar nog rondloopt wordt voormalig CIA agent Snow – die verleerdelijk veroordeeld is voor moord en eveneens naar de supergevangenis getransporteerd zou worden – ingezet om dochterlief te bevrijden voordat de commandotroepen orde op zaken gaan stellen.

“Die Hard meets Blade Runner” staat in grote letters op de cover van het doosje maar het verhaal lijkt eerder op “Con Air” of “Escape from New York” met als achtervoegsel “in space”. We snappen echter wel waar de link gelegd wordt met Die Hard. Guy Pearce speelt de anti-held Snow die van moord beschuldigd is en nogal laconiek reageert op alles dat er gebeurt. De scene met Peter Stormare waar Snow in elkaar geslagen wordt door een man genaamd “Rupert” is een schitterend voorbeeld van en zal ervoor zorgen dat je een glimlach op je gezicht niet zal kunnen tegenhouden.

Dit gevoel is echter van korte duur want al snel begint Snow een beetje té ongeïnteresseerd rond te wandelen en wanneer hij dan plots toch een geweten lijkt te kweken is dit niet meer geloofwaardig. Het probleem van Lockout ligt echter niet zozeer bij Pearce maar eerder bij zijn tegenstand. Con Air had een schitterende John Malkovich als de slechterik maar Vincent Regan kan totaal niet overtuigen en ook Joseph Gilgun is vooral eerder irritant dan interessant als tegenstander van Pearce.

Geen van de personages kan echt overtuigen, en de plot zit met haken en ogen in elkaar. Gelukkig dat regisseurs James Mather en Stephen St. Leger (die ook het script schreven) het allemaal wel goed in beeld weten te brengen. De achtervolgingsscene in het begin, de gevechten in het ruimtestation, … het ziet er allemaal zeer mooi uit en de 95-minuten durende film gaat net snel genoeg vooruit om niet te vervelen.

Lockout zal nooit prijzen winnen of in het geheugen gegrift worden, maar is wel een leuk tussendoortje voor een avondje hersenloos plezier.

Op technisch vlak kunnen we zeggen dat de transfer echt excellent is. Vuil op uniformen, zweet op gezichten, druppels bloed, … het is allemaal in groot detail te bewonderen en dit zonder compressiefouten. Spijtig genoeg is het 1080p beeld zo goed dat sommige van de special effects écht te duidelijk computer-gegenereerd zijn of gefilmd met green-screen waardoor het nogal knullig overkomt. Even goed is ook het geluid dat alle kanalen optimaal benut en de film echt tot leven brengt in je huiskamer terwijl dialogen nooit in problemen komen vanwege al het rumoer in de achtergrond. Zelfs met meerdere explosies die in vol ornaat je oren binnendringen heb je geen enkel probleem om te verstaan wat er gezegd wordt. Excellent gewoon!

Onze Score:
6.0

geplaatst in: BLU, Entertainment One, Reviews
tags: , ,


Leave a Reply