gaming sinds 1997

Lollipop Chainsaw

Lollipop Chainsaw is geen spel dat je koopt of speelt omdat je iets serieus verwacht. Epische verhalen, van die emotionaliteit waar games zo vaak mee staan op te scheppen, diepgang… Vergeet het! Dit game speel je omdat het grappig is, omdat hoofdrolspeelster Juliet een lekker 18-jarig ding is en omdat je hopen zombies mag afmaken. De discussie dat gaming ondertussen een hobby is geworden voor volwassen mannen én vrouwen zal dit spel niet vooruit helpen.

Zoals gezegd is het echter wel fun en mag je je brein gewoon in de koelkast laten zitten wanneer je je kettingzaag in gang zet. Het vriendje van Juliet is een zombie en niet veel later gewoon een pratend hoofd aan haar broeksriem, ze ruilt cheerleading in voor een meer bloederige vorm van entertainment en bevrijdt haar school en stadje zo goed als het kan van de populaire wandelaars-met-goesting-in-mensenvlees.

De manier waarop de makers de gameplay verpakken is er eentje van adolescente obsessie met seks, borsten en andere dubbelzinnigheden. Aangevuld met kleurrijke graphics en catchy liedjes, overvloedige referenties naar recente cultuurfenomenen en gelukkig ook een gezonde dosis zelfrelativering en nu en dan geslaagde humor (vooral tussen Juliet en haar terecht gedeprimeerd vriendjeshoofd) wordt het geheel nooit een écht genante vertoning. Desalniettemin zal je vriendin, vrouw of moeder je toch een beetje scheef bekijken als de – overigens nukkige – camera weer eens bepaalde lichaamsdelen bestudeert of wanneer een personage een weinig creatief seksistisch grapje maakt. Maar, wij (of toch 50% van ons ongeveer) blijven mannen, en op één of andere manier wil je toch blijven spelen om te zien wat de ontwikkelaar nog in petto had.

Zoals iedereen weet – kuch – draait het zelfs in dit soort spelletjes rond de gameplay en daarover kunnen we vooral zeggen dat middelmatigheid troef is. Een beetje zoals het eten van lolly’s: de eerste gaat er lekker in, maar teveel van die plakkerige troep op een rij gaat al snel tegen steken. Idem hier: de gevechten spelen vlotjes weg met een beperkt aantal eenvoudige moves en combo’s die je gaandeweg vrijspeelt, erg kleurrijk verpakt dankzij leuke animaties en natuurlijk het feit dat Juliet aangenaam om zien blijft. Jammer is dat dat gebrek aan verfijning ook terug te vinden is in de gebrekkige automatische selectie van tegenstanders en het feit dat je controls niet precies genoeg zijn om kundig aan te vallen.

De tegenstand doet wel zijn best om in ruil wat variatie te bieden – zo zijn er interessante bazen die net iets meer focus vragen – en steekt het knoppenrammenfenomeen gelukkig nooit echt de kop op. Verwacht je echter nooit aan diepgang wat betreft controls of specifieke skills; iets wat voor de ene gamer op meer gejuich zal worden onthaald dan de andere. Wel is er gedacht aan de ADHD-mens in elke consolespeler zodat je wordt getrakteerd op eenmalige ideetjes, uitdagingen of verrassingen die telkens een glimlach uitlokken, je iets nieuws laten uitproberen of gewoon de nodige afwisseling voorzien tussen periodes van meer gestandaardiseerd geknok. Ook hier geldt dat de verpakking belangrijker is dan de inhoud, met QTE’s en weinig tot de verbeelding sprekende besturing.

Lollipop Chainsaw is al bij al een snoepje van een spel. Zoet genoeg om er gemakkelijk in te gaan, maar met te weinig diepgang om indruk te maken of lang van te genieten. De singleplayer zal je immers niet langer bezig houden dan een uur of zes en enkel fans van blonde meisjes zullen terugkeren om hogere scores te behalen. Ook laten de makers hier en daar steekjes vallen in de afwerking van vooral de gameplay, een gemis dat de soms geslaagde humor niet helemaal goed kan maken. Geslaagd voor een namiddag, maar daarna heb je ongetwijfeld zin in een griet met inhoud.

Onze Score:
7.0
gerelateerd spel: Lollipop Chainsaw
geplaatst in: PS3, Reviews, Warner, X360
tags: , , , , , ,


Leave a Reply