gaming sinds 1997

Lost Planet: Extreme Condition

Lost Planet: Extreme Condition is een nieuwe parel in de kroon van Capcom, dat maar blijft de ene na de andere topper uitbrengen. Lost Planet tovert voornamelijk twee dingen op je scherm, actie en sneeuwtaferelen, maar doet dat wel respectievelijk keihard en ijskoud. Het is een tijd geleden dat een game nog zo onbezorgd koos voor een old-skool aanpak, ook al werd die dan warm ingepakt in spectaculaire visuele effecten, graphics en tussenfilmpjes, een paar vernieuwingen en een deugddoend multiplayerpakket.

De extreme wereld waarin je met de, weliswaar sullig genoemde, held Wayne aan het werk kan, is een omgeving van uitgestrekte en onherbergzame witte vlaktes, verraderlijke en met ijs doorspekte bergen en bevroren militaire en wetenschappelijke complexen. Zelfs de her en der verspreide lavastromen en ondergrondse vulkanen kunnen geen soelaas bieden en je zal je toevlucht moeten nemen tot zogenaamde ‘thermal energy’ om op temperatuur te blijven. Het feit dat je deze snel opgebruikt en moet aanvullen door vijanden te verslaan zorgt voor een gevoel van tijdsdruk, dat nog bijdraagt tot de hectische en non-stop actie.

Het spel raakt pas echt op temperatuur wanneer de steeds meer schermvullende en knap ontworpen monsters hun bek opentrekken en de maagdelijk witte omgevingen vullen met bloedige ontmoetingen en oorverdovend geraas. De menselijke tegenstanders zijn heel wat minder opwindend, maar dat houd je niet tegen om je op te warmen aan het intelligente leveldesign, dat massa’s vrijheid en zijpaden toelaat, en verbaasd te worden door de grote en onverwachte interactiviteit van de omgevingen. Dat alles culmineert in formidabele bossfights, de ultieme confrontaties waar eigenlijk de volledige singleplayercampagne rond draait.

Ze zijn zowel een zegen als een vloek voor het spel. Ze zijn klassiek in hun opzet e je moet tijdens die gevechten dan ook de zwakke plekken zoeken, bewegings- en aanvalspatronen ontdekken en erna trachten te overleven, terwijl de gigantische tegenstanders telkens weer opstaan uit de doden. Ondanks hun kwaliteit, of misschien net omwille ervan, zal je echter de rest van de levels trachten zo snel mogelijk af te werken om dat ene eindgevecht te bereiken. Jammer genoeg hebben de makers dat kennelijk niet voorspeld want je kan al te gemakkelijk een groot deel van de confrontaties voorbijlopen, -springen of -vliegen.

Dat laatste kan je overigens dankzij de Vital Suits (VS), een soort van mechs, die je kan uitrusten met een aantal verschillende wapens en waarvan er diverse types werden voorzien. Deze VS’s zijn stuk voor stuk mechanische en lekker ontworpen gevechtsmachines die een welkome afwisseling vormen voor de, net iets te stroeve, stukjes te voet. Ze bezorgen je ook de broodnodige, extra vuurkracht.

Wat het spel auditief tekort komt wordt rechtgezet door de knappe graphics, het gebrek aan afwisseling en diepgang in de campagne door een verrassend interessante en tactische multiplayercomponent en het verwarde, teleurstellende verhaal door de aanhoudende, pure actie.

De aandachtige lezer heeft dus al door dat Lost Planet: Extreme Condition meer dan de moeite waard is, zelfs los van de multiplayer die ons uren kon boeien en ondanks de vele duidelijke foutjes en gebreken. Mits een beter verhaal, wat meer variatie en een meer doordacht gebruik van de diverse sterke elementen, waaronder de keiharde actie, de memorabele bossfights en het knappe design kon dit een echte klassieker worden. Lost Planet is een spel dat we met veel plezier aanraden, maar dat -hopelijk- bovenal een sterk begin is van een nieuwe, veelbelovende reeks van Capcom.

Onze Score:
9.0
gerelateerd spel: Lost Planet: Extreme Condition
geplaatst in: Capcom, Reviews, X360
tags: , ,


Leave a Reply