gaming sinds 1997

Lyrisch met Sandro

Na mijn pessimistische commentaar op het hedendaagse gameslandschap denkt iedereen natuurlijk dat ik een cynische postpuberale klootzak ben. Ik ben weliswaar mijn puberjaren net ontgroeid, dat betekent echter niet dat ik mijn jeugdig enthousiasme ben kwijtgeraakt tijdens de overstap naar het semi-volwassen leven. Ik schrijf namelijk niet voor niets bij de leukste, meest relaxte en beste gamesite van de wereld!

Maar zelfs dan kom je zo nu en dan wel eens in een gigantische dip terecht. Ik krijg dan steeds weer de ondraaglijke drang om alles en iedereen af te zeiken, waarvoor mijn oprechte excuses. Indien u me beter leert kennen zou u tot de conclusie komen dat mijn ontiegelijk zware uitspattingen niets meer dan een uitlaatklep zijn voor de zware sociale druk die de maatschappij op me legt. Indien ik je kan plezieren met mijn onzin is dat natuurlijk mooi meegenomen. Vind je mij echter een zeikerd, dan mag je dat gerust zeggen.

Als ik me het goed herinner ging het over games. Het klinkt misschien vreemd, maar gamen is nog altijd mijn favoriete manier om te ontsnappen aan die sociale druk. Nog meer dan in een film kan ik me makkelijk laten meeslepen door een boeiend verhaal of een spannende scène. Je beleeft het zelf, en de impact op je gemoedstoestand is dus altijd een stukje groter. Net dat soort aanvallen op mijn gemoedstoestand hebben ervoor gezorgd dat ik niet zomaar een gamer ben. Ik ben gepassioneerd door gamen en ik wil die passie op een soms onzinnige manier overbrengen naar anderen. Aangezien mijn passie voor gamen zo groot is kan ik afstand nemen en proberen om op een objectieve manier de problemen uit het wereldje aan te kaarten. Die problemen zijn er wel degelijk, dus het heeft geen zin om ze te verstoppen achter mooie woorden.

Problemen zijn echter nooit onoverkomelijk. Ik geef toe dat mijn pessimisme bij momenten meer op een kruistocht tegen games lijkt. Ik overdrijf nu eenmaal graag, waardoor al mijn gedachten wel honderd keer uitvergroot worden. Dat betekent niet dat ik het niet meen, alleen zijn ze voor de lol soms extra aangescherpt.

Ik kies voor games omdat ik wil ontsnappen aan de realiteit. Een film komt volgens mij qua inlevingsvermogen niet in de buurt van een goed spel. Dat hebben de talrijke mislukte verfilmingen van succesvolle en populaire spellen ondertussen meer dan eens bewezen. Ik wacht nog altijd op de eerste echt goede verfilming van een spel, en volgens mij laat die wel nog even op zich wachten. Een film duurt ook maar twee uur, en dat terwijl games meestal zo’n 10 tot 15 uur duren. Indien het spel sterke personages en een meeslepend verhaal heeft, is het wel duidelijk dat die ervaring niet op kan tegen 2 uurtjes cinema.

Ik kies voor games omdat ik me verdiept heb in kunst. Jawel, bepaalde games reken ik zonder blozen bij de hedendaagse kunst. Waarom ook niet, als het idee achter een kakmachine kunst is, kunnen pareltjes als Ico, Metal Gear Solid, Final Fantasy of The Legend of Zelda ook wel kunstobjecten genoemd worden. Overbekende figuren als Super Mario, Pac-Man of de Tetris blokjes zijn volgens mij sowieso al kunstobjecten. Ik besef tegenwoordig dat games net als films of muziek moeten bekeken worden. Naast het commerciële gedeelte met spellen voor de grote massa heb je geregeld een alternatiever spel dat misschien, heel misschien, later tot kunst verheven zal worden. Beide genres hebben hun publiek en uiteraard ook hun bestaansredenen. Dat betekent natuurlijk niet dat iedereen beide genres leuk moet vinden.

Ik kies voor games omdat ze mits een bewustere uitwerking en wat innovatie zullen uitgroeien tot een volgroeide vorm van entertainment. Momenteel zit de gamesindustrie in de fase van adolescentie, en die is allesbepalend voor de weg die het later zal inslaan. De stappen die nu worden gezet gaan duidelijk maken wat gamen over enkele jaren zal betekenen. Ik hoop uiteraard dat gamen een volwaardige en geaccepteerde ontspanningsmogelijkheid gaat worden, net zoals muziek en film dat ook zijn. Met berichten die gewelddadig gedrag linken met games in het achterhoofd besef je dat onze hobby nog lang niet geaccepteerd is door iedereen. Het is echter mooi om te zien dat deze berichten in feite weinig uithalen.

Ten slotte kies ik voor games omdat ze onlosmakelijk verbonden zijn met mijn identiteit. Vroeger hadden we het in de godsdienstles over een grote koffer waarin al je eigenschappen, liefdes, hobby’s en interesses werden opgeborgen. Al deze dingen samen bepaalden dan je persoonlijkheid. Gamen moest toen natuurlijk absoluut in mijn grote reiskoffer. Ondertussen is mijn koffer heel wat zwaarder geworden, maar games passen nog altijd in mijn koffer, tussen de verloren liefdes, kinderachtige ruzies, vrienden, vriendinnen, muziek, momenten van sociale euforie en momenten van sociale benauwdheid. En geloof me, die plek verdwijnt niet meer…

Zo, pink die traantjes nu maar weg en dan ga ik ondertussen iets nuttigs doen. Misschien ga ik nog maar eens een spelletje spelen… Want zo ging dat vroeger, toen ging ik spelletjes halen met mijn spaarpot en kwam ik terug met Paperboy, want het doosje zag er mooi uit.


geplaatst in: Specials
tags:


Leave a Reply