gaming sinds 1997

Maak van een scheet een donderslag!

Oftewel games die hun hype niet konden waarmaken. Santa zocht voor je uit welke acht games voor hem, én ongetwijfeld voor vele anderen, de hooggespannen verwachtingen niet konden inlossen.

Spore
Will Wright, de man wiens ambitie zo groot is dat hij zichzelf nog het liefst van al onbevlekt zou ontvangen, is het brein achter deze RTS / life sim game. De ongeziene spelopzet – evolueer van een ééncellig organisme tot een gecultiveerde maatschappij die de grenzen van het universum aftast – was door de torenhoge verwachtingen bijna gedoemd om te floppen. Wel, floppen deed Spore niet, maar de game bracht ook niet de revolutie waarop we gehoopt hadden. Het gebrek aan diepgang was het voornaamste minpunt en vooral de eerste vier evolutiefasen waren niet altijd even interessant. Schattig, tof en ontspannend was het wel.

Black
Black, de game waarin alles, maar dan ook alles, aan gort geknald kon worden, beloofde een nieuwe standaard te zetten voor First Person Shooters. De explosies en verwoestingen waren fantastisch, maar voor de rest kon de game niet boven de goede middelmaat uitstijgen. De oppervlakkige gameplay, de magere verhaallijn en de veel te korte levensduur (in een paar uurtjes zag je de credits al voorbij rollen) zorgden voor een matige ontvangst bij veel gamejourno’s. Al bij al te weinig voor wat volgens velen de beste shooter van 2006 zou worden.

The Elder Scrolls IV: Oblivion
Geen persoonlijke keuze dit. Bethesda leverde met het vierde deel uit de Elder Scrolls serie een absoluut meesterwerk af, maar niet iedereen was het daarmee eens. De kritiek kwam vooral van gamers die eerder al verslingerd waren aan Oblivion’s voorloper Morrowind. In tegenstelling tot die hardcore maar buggy RPG zou Oblivion onder andere te makkelijk, te toegankelijk en te repetitief zijn. Ook de fast-travel functie kreeg van heel wat die-hard masochisten de wind van voren. Voor de tigste keer dezelfde saaie reis maken, is voor sommigen blijkbaar toch een hoogst aangename bezigheid. Ach, uiteindelijk weten we natuurlijk allemaal dat Oblivion een onvervalste klassieker was en is.

Fable
Fable is het geesteskindje van nog zo’n koning van de zelf gecreëerde hype: Peter Molyneux. De overenthousiaste Molyneux belooft altijd een onvergetelijke ervaring, maar bij Fable ging zelfs hij zijn boekje te buiten. Met beloftes over angstaanjagend veel vrijheid en mogelijkheden en uitspraken als “It’s gonna be the best game ever.”, werd de lat zo hoog gelegd dat zelfs Tia Hellebaut zich van ellende een indigestie ging eten in de Pizza Hut. Zo’n 70 werknemers werkten zich 4 jaar lang het eelt op de vingertoppen, maar ze konden niet verhinderen dat veel van de vooropgestelde features de uiteindelijke game niet haalden. Ook de té korte levensduur maakte duidelijk dat Fable niet was wat het had kunnen zijn.

Assassin’s Creed
Weinig games zorgden voor meer uiteenlopende kritieken dan Assassin’s Creed. Waar sommige recensenten de game de hemel in prezen en beloonden met een 10 op 10, vonden anderen een zeventje wel voldoende. Het levendige Heilige Land was een poepmooie setting, maar de actie in Ubisofts sneak-and-kill spektakel werd al snel repetitief en zelfs een beetje saai. Altaïr’s middeleeuwse exploten konden dus lang niet iedereens, vaak absurd hoge, verwachtingen inlossen.

Peter Jackson’s King Kong
Games en films gaan samen zoals spaghetti en mayonaise. Spellen gebaseerd op blockbusters zijn dan ook bijna altijd kut en omgekeerd geldt hetzelfde. Maar de game Peter Jackson’s King Kong leek lang een uitzondering op die regel te zullen vormen. Het sfeervolle Skull Islands was een eerste indicatie tot welke grafische hoogstandjes de Xbox 360 in staat kon zijn en de game ontving bijna uitsluitend positieve commentaren. Toch kwamen heel wat arme gamertjes bedrogen uit. King Kong was kort, weinig uitdagend en het afsluitende New York level simpelweg een lachertje. Goed om een dagje te huren, maar meer ook niet.

The Legend of Zelda: The Wind Waker
Wel een persoonlijke keuze dit. Doordat Nintendo weer lekker eigenzinnig en gedurfd koos voor cell-shaded graphics, werd The Wind Waker nog meer dan de andere delen uit de legende met argusogen gevolgd. Maar het pakte goed uit. De game kreeg perfecte scores van vele magazines en websites en werd ook commercieel een groot succes. Toch waren heel wat Zelda-fans achteraf ontgoocheld. Het stijltje was tof, maar de puzzels, vijanden en eindbazen veel te makkelijk. En met slechts vijf dungeons om te doorploegen, viel er, buiten het gaandeweg irritante varen op zee, eigenlijk weinig te beleven. The Wind Waker was, zoals elke Zelda game, een toppertje, maar haalde niet het legendarische niveau dat je van de groengemutste serie verwacht.

Duke Nukem Forever (Whenever, Ever, Never?)
Als het aan The Duke zelf lag, had hij al lang de kantoren van 3D Realms ondergezeikt en opgeblazen. De op z’n zachtst gezegd langverwachte opvolger van Duke Nukem 3D, blinkt, 11 jaar na de officiële aankondiging in april 1997, nog steeds uit in afwezigheid. Ontwikkelaar 3D Realms liet een tijdje geleden nog verstaan dat de game ergens eind 2008 zou verschijnen. Wij zien echter eerder Gaia boegbeeld Michel een zelfgemaakte eendelever binnenspelen, dan dat deze game überhaupt nog uitkomt. Laten we het maar houden op 3D Realms zelf verzonnen release date: “Coming when it’s done”. Waarschijnlijk nooit dus.

gerelateerd spel: Duke Nukem Forever
geplaatst in: 2K Games, Specials
tags:


Leave a Reply