gaming sinds 1997

MadWorld

Als MadWorld je bekend in de oren klinkt, dan is het ofwel omwille van de opvallende tekenstijl of vanwege de over-the-top gameplay. Beide aspecten zijn dan ook de sterkste punten van dit toch unieke actiegame voor de meestal erg serene Wii.

In de game kruip je in de huid van Jack, een deelnemer aan de extreem gewelddadige en smakeloze TV-show DeathWatch waarin de hoofdrolspeler wordt aangemoedigd om op een zo spectaculair mogelijke (en ook zo bloedig mogelijke) manier tegenstanders tot levenloos pulp te herleiden. In een wereld van zwart-wit zijn de scharlakenrode bloedspetters dan ook de figuurlijke graadmeter voor de populariteit bij de kijkers. Hoe roder, hoe beter, en de 18+ rating werd duidelijk niet gegeven omwille van een “fuck you” of twee teveel. Intensiteit en geweld troef van begin tot einde, en de ideale afwisseling tussen wat pluizige mini-games en het aanmaken van een schattige Mii van je oma.

Je oma stuur je overigens ook best buiten wanneer je aan het spelen gaat met Jack. Ze zou immers slecht kunnen dromen van de vele manieren waarop je wat later de vijand zijn of haar levensadem beëindigt. Een muur met gigantische spijkers, hakselmachines, verkeersborden (kennelijk ideaal om hoofden mee te doorboren), knotsen of een ronkende kettingzaag: de bedoeling is om er zoveel mogelijk zo snel mogelijk te gebruiken. Het resultaat is een bloedbad, maar wel eentje met een knipoog. De manier van presenteren, de van humor doorspekte, bijhorende commentaar (hilarisch!), de vette soundtrack en de setting zorgen ervoor dat je het nooit serieus neemt en je dus met een gerust geweten lustig met de Wii remote kan zwaaien.

De normale gameplay van de korte levels wordt regelmatig gevarieerd met aantrekkelijke boss battles, en je kan ook een aantal mini-games uitproberen. De bazen zijn wat mij betreft één van de sterkere punten van het spel, toch tenminste als je niet iemand bent die denkt dat bosses obstakels moeten zijn die je bloed, zweet en tranen kosten. Vanzelfsprekend zal je quick-time-gewijs knopjes moeten indrukken nadat je ze wat zachter geklopt hebt, maar de resulterende animaties en tussenfilmpjes zijn erg de moeite waard, en passen perfect bij de komische over-the-top sfeer.

Ik had het ook al even over de mini-games. Verwacht je daarbij niet aan zotte konijntjes met schattige “spuit ons ‘s nat”-opdrachten maar aan spelletjes waarbij je een bloederig vuurwerk dient af te schieten, Man Golf (inderdaad) of het zo snel mogelijk uitknijpen van lichamen. Dat je het met vrienden kan spelen maakt het allemaal net interessant genoeg om meer te zijn dan een … appetijtelijk tussendoortje.

Over de controls zijn we voor één keer wel te spreken. Met de kettingzaag vakkundig de nodige onderdelen van een persoon verwijderen voelt best ‘realistisch’ aan en je hebt altijd de indruk dat de game goed je bewegingen registreert en je niet zomaar gelijk wat mag doen om succesvolle bewegingen te verkrijgen op het scherm. Enkel zochten we vaak tevergeefs naar een manier om de camera helemaal onder controle te krijgen. Een frustratie die net iets teveel de kop op stak, en eentje die vooral in combinatie met de soms kleinere levels vervelend wordt. Als je daardoor echter een level moet herspelen (je hebt immers maar een beperkt aantal levens en tijd) zal je bijna evenveel vloeken als Jack. Bijna!

MadWorld is al bij al een uniek spel geworden. Niet alleen omwille van de bijzondere presentatie, maar vooral omwille van de hilarische, ironische setting en de bijpassende gameplay. Perfect is de game allesbehalve, en wie van plan is ‘m maar één keer te doorlopen zal rap de show mogen besluiten. Maar hoe kort je optreden ook wordt, je zal er alleszins goeie herinneringen aan overhouden.

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: MadWorld
geplaatst in: Reviews, Sega, Wii
tags: , ,


Leave a Reply