gaming sinds 1997

Mario & Sonic at the Olympic Games

Ooit waren ze concurrenten, nu zijn ze slechts tegenstanders. Mario en de zijnen nemen ter gelegenheid van de Olympische Spelen het op tegen de bende van Sonic. Ze moeten rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan in het sportevenement van het jaar. Welkom bij Mario & Sonic at the Olympic Games.

Op het eerste zicht heeft het spel alles in huis om een topper te zijn: Mario én Sonic, een wijd gamma aan sporten, een aantal minigames, ondersteuning tot en met vier spelers tegelijk en het maakt gebruik van de netwerkmogelijkheden van de Wii. Maar helaas moet ik eerlijk zijn: eens je het best aantrekkelijke introductiefilmpje voorbij bent, heb je zowat het beste van het spel gehad. Al van kinds af, heb ik steeds afstand gehouden van dergelijke sportgames en mijn vrees is bij deze dan ook werkelijkheid geworden.

Eigenlijk is hier niks sportiefs aan, het gaat om een collectie van minigames die allemaal binnen dezelfde context passen: sprinten, hordelopen, estafettelopen, ver- en hoogspringen, zwemmen, gymnastiek en meer van zulks. De sporttakken zijn onderverdeeld in verschillende speltypes: namelijk Single Math (waarbij je één vrijgespeelde sport kan kiezen), Circuit mode (die een drietal wedstrijden kiest in de vorm van een tournament) en Mission mode (die specifieke objectieven voorschotelt).

Misschien wel de grootste fout in het spel, is de besturing. Die wijzigt namelijk veel te vaak, ook binnen dezelfde sport. Bij het zwemmen bijvoorbeeld, heeft elk karaktertype zijn eigen besturingswijze, wat neer komt op een andere manier van schudden met de afstandsbediening. Daar komt nog eens bij dat de besturing te onnauwkeurig wordt uitgelegd via de interface als het gaat om timing en wat er precies verwacht wordt. Tafeltennis bijvoorbeeld is – in tegenstelling tot tennissen in Wii Sports – een regelrechte ramp. Om dit alles nog leuker te maken, ben je verplicht de nunchuck voor bepaalde wedstrijden los te koppelen om die twee minuten erna terug vast te mogen maken.

Naast de verschillende sportactiviteiten bevat het spel ook een reeks trivia-vragen die vergezeld zijn van vijf verschillende minigames, die er dan nog eens amateuristisch uit zien ook. Met het Wi-Fi logo op de cover zou je denken dat er multiplayer over het internet mogelijk was, maar helaas. Je kan je score uploaden naar de wereldranglijsten en je eigen records vergelijken met die van anderen.

Een spel dat kinderen moet aanspreken, met heldere kleuren en twee kindvriendelijke personages op de cover, zal aankomen als een bitterzoet geschenk waarbij jong en oud een gevecht zal voeren met de besturing. Of er potentieel zit in een game met deze setting, onafhankelijk of het nu met of zonder Mario en Sonic is, werd naar mijn mening nog maar eens bewezen.

Onze Score:
4.0
gerelateerd spel: Mario & Sonic at the Olympic Games
geplaatst in: Reviews, Sega, Wii
tags: ,


Leave a Reply