gaming sinds 1997

Mario & Sonic at the Olympic Winter Games

Games die ter promotie van iets anders op de markt komen, zijn altijd wel een beetje verdacht. Vaak haalt het verlangen om er zo veel mogelijk geld mee binnen te halen het immers op de ambitie om kwaliteit te bieden. Gecombineerd met tijdsdruk resulteert dit dan al te vaak in gruwelijk slechte games. Gelukkig slagen sommige ontwikkelaars er ondanks alles in om toch nog iets degelijks af te leveren.

Eerste verrassing: deze Winterspelen komen zowaar met een verhaal. De slechteriken van dienst, Bowser en Dr. Eggman, hebben ervoor gezorgd dat het niet meer kan sneeuwen door de sneeuwkristallen gevangen te nemen. Bijgevolg kunnen de Olympische Winterspelen niet meer plaatsvinden! Aan de helden dus om de sneeuwkristallen en daarmee ook de Olympische Winterspelen te redden. Eén van de sneeuwkristallen, Frosty, is uit de handen van Bowser en Eggman kunnen blijven en kan Mario en Sonic dus bijstaan in hun queeste. Het verhaal is echter niet meer dan een opvullertje.

De kern van de zaak zit ‘m natuurlijk in de wintersporten die je kan spelen met de personages uit de wereld van Mario en Sonic. De verschillende sporten zijn gegoten in minigames. Je kan één race of wedstrijd spelen of een match samenstellen uit 3 tot 5 verschillende sporten. Vóór elk spelletje krijg je de kans een tutorialfilmpje te bekijken of nog wat te oefenen. Naast de olympische disciplines kan je ook aan de slag in zogenaamde “droomevenementen”. Een voorbeeld hiervan is extreme snowboarding en ultiem figuurschaatsen. De gewone wintersporten, maar dan een beetje zotter dus en gesitueerd in fantasierijke omgevingen met wat meer mogelijkheden om acrobatische toeren uit te halen.

De besturing komt meestal eenvoudigweg neer op zo snel mogelijk rammen op de knoppen. Alhoewel het best wel effectief is, is het niet echt de meest comfortabele manier. Je vingers zullen er snel last van hebben en ook voor de knoppen kan het niet gezond zijn. Sommige minigames worden bestuurd met de stylus, maar ook dan geldt hetzelfde: hoe sneller je die stylus kan bewegen, hoe beter.

Zoals het hoort is er ook een heuse after-ski beschikbaar in de vorm van partygames, met ondermeer een alternatieve versie van Bingo. Dit alles kan je alleen spelen, maar met enkele vrienden erbij kan de pret pas echt beginnen. Mario & Sonic op de Olympische Winterspelen is hier dan ook op voorzien. Je kan ook ‘ghosts’ met je vrienden uitwisselen om voor de grote wedstrijd tegen elkaar alvast een beetje te oefenen. Grafisch ziet dit spel er wat onverzorgd uit. Het is net alsof de makers probeerden afgelikte beelden erin te stoppen, maar de DS kan het niet aan en produceert dan maar een eigen versie. De muziek is dan weer wel in orde. Wie goed luistert kan in de gebruikte liedjes (bekende) klassieke muziek herkennen.

Eigenlijk kunnen we Mario & Sonic op de Olympische Winterspelen beschouwen als een verzameling minigames. De onhandige besturing is het grootste probleem en zal je ofwel bevallen of helemaal van het spel doen vervreemden. Ben je wel te vinden voor dit genre, dan kan deze game met zijn lichte prijs best interessant zijn. Met enkele vrienden erbij kan de pret bovendien alleen maar groter worden. Als je dit game in de winkel laat liggen ga je echter ook geen mijlpaal in de gamesgeschiedenis aan je voorbij zien gaan.

Onze Score:
7.0
gerelateerd spel: Mario & Sonic at the Olympic Winter Games
geplaatst in: DS, Reviews, Sega
tags: , ,


Leave a Reply