gaming sinds 1997

Mass Effect 2

De ruimte, het heelal, het ontdekken van werelden waar geen mens ooit al voet heeft gezet. Het zwarte niks boven onze hoofden dat elke nacht gevuld wordt met sterren is het ideale canvas voor ongebreidelde fantasie, dagdromen en avonturen zonder grenzen in tijd noch ruimte. Gecombineerd met BioWare, waarschijnlijk de beste Westerse RPG-ontwikkelaar van het moment, en een knappe voorganger kon dit enkel leiden tot vuurwerk. En vuurwerk is Mass Effect 2 geworden!

De eerste Mass Effect maakte heel wat indruk, maar wat maanden later konden toch duidelijke verbeterpunten worden aangegeven. Stevige laadtijden, zijmissies en werelden die wat dunbevolkt bleken en actie die toch tekortschoot ten opzichte van meer gespecialiseerde tegenhangers: stuk voor stuk kritieken die door de ontwikkelaars ter harte werden genomen en met verve werden opgelost. Zo is het afgelopen met saaie planeten en de Mako: elke missie en omgeving is nu anders, voorzien van originele content en gevarieerd. Enkel jammer dat je voor grondstoffen (nodig voor upgrades) een soort mini-game dient te spelen waarbij je werelden moet scannen. In het begin is het spannend – je ontdekt soms onverwachte noodoproepen of pieken in grondstoffen – maar na een tijdje wordt het gewoon traag en hersendodend.

Heel wat belangrijker dan die details is natuurlijk datgene dat moeilijker aan te wijzen valt. Het gevoel dat je al van de eerste seconden bij de lurven wordt gegrepen door het intelligente en meanderende verhaal, de boeiende en geloofwaardige personages en hun bijhorende levens, motivaties en relaties, en een toon die tegelijk doet denken aan de luchthartige maar ook meer duistere passages uit dat andere legendarische ruimte-epos, Star Wars. Games voor volwassenen bestaan, en met Heavy Rain en deze Mass Effect 2 wordt ook onmiddellijk bewezen dat er in alle genres steeds meer ruimte is voor intelligentie en gesofisticeerde gameplay, en steeds minder voor openlijke puberteit en overbodig testosteron.

Onvergetelijk dus, en niet in het minst door het verhaal. Intergalactische held en primus inter pares van de aardbewoners Shepard wordt terug tot leven gewekt na een onfortuinlijk einde van de Normandy door een controversiële organisatie. Prachtig neergezet door Martin Sheen stuurt de Illusive Man je op een planetaire opdracht om uit te zoeken waarom ganse kolonies verdwijnen zonder een spoor na te laten. Al snel word je op het spoor gezet van The Collectors, maar natuurlijk is niks wat het lijkt te zijn!

Het einde is slechts even bijzonder als de reis, een reis die je samen maakt met erg boeiende kompanen. Denk maar aan de bijzondere Miranda bijvoorbeeld, op het eerste zicht kil en professioneel, maar dat verandert snel genoeg. Ook Jack is een enorm knap personage dat zo uit een kwaliteitsfilm lijkt weggelopen. En dan is er nog Mordin Solus, een buitenaards wezen in overdrive, zo origineel in de ware zin van het woord dat we eindelijk nog eens verbaasd en met een glimlach konden genieten van zijn wetenschappelijke uiteenzettingen en de gedetailleerde uitwerking van zijn persoonlijkheid.

Elke vriend en vijand leer je doorheen het spel beter kennen dankzij de vele levensechte conversaties en zijmissies. Prachtig hoe dit alles me meer dan welk spel voordien wist mee te slepen in zijn wereld en dat is voor een groot deel te wijten aan de kwalitatieve en dynamische dialogen en dito stemmenwerk, aangevuld natuurlijk met de beste gezichtsanimaties die momenteel mogelijk zijn. Pluim in de kont van het team!

Die dialogen leiden ons mooi tot de twee morele zijdes die je jouw Shepard kan laten manifesteren. Tijdens de gesprekken krijg je heel wat opties om je gesprekspartner naartoe te sturen, en die keuzes geven je soms punten op de Renegade of Paragon schaal. Beide bestaan naast elkaar, dus groeien op de ene schaal, sluit groeien op de andere niet uit. Dat is mooi, want zo kan je zelf kiezen hoe je persoonlijkheid is: evenwichtig, grijs, zwart of wit. Hoe hoger je score op een van de twee, hoe meer opties je krijgt om een conversatie op een originele manier te beslechten. Zo kan je soms gevechten vermijden of net iemand de verdoemenis insturen met één antwoord of actie. Indrukwekkend, filmisch en ook erg interessant voor wie graag de game enkele keren herspeelt.

Genoeg gepraat; er wordt natuurlijk ook stevig geknokt in Mass Effect 2 en ook hier maakt de game enkele belangrijke stappen zonder de formule teveel aan te passen. Denk dus nog steeds Gears of War, maar deze keer een stukje sneller dan in de eerste Mass Effect, met strakkere controls en betere feedback, en een goed evenwicht tussen diepgang en toegankelijkheid. Wapens, biotische powers en tegenstanders zijn gevarieerd en tijdens de vuurgevechten zal je tactisch je diverse krachten, munitie, uitrustingen en schiettuig moeten inzetten wil je vlotjes vooruitgang maken. Zelfs je teamgenoten – die je kan aansturen en bevelen geven – doen hun ding zonder al teveel problemen.

Het is natuurlijk nog steeds geen volbloed shooter, maar de combinatie RPG en derdepersoons actie werkt hier wonderwel. Opnieuw: op geen enkel moment heb je zin om de controller neer te leggen en de afwisseling tussen praten, in menu’s prutsen om nieuwe wapens te maken, rondvliegen naar onbekende planeten, winkelen en research doen voor dat nieuwe stuk armour of die unieke upgrade en het afknallen van allerlei gespuis is even verslavend als een perfect gemixte Long Island Ice Tea.

Voor wie er nog aan twijfelde: het stemmenwerk is dus ongeëvenaard, de muziek passend episch en de visuals en het design technisch uitstekend en artistiek erg geslaagd en origineel. Bovendien wordt er ook met kunde omgesprongen met cameraplaatsing, licht en schaduw en kleur. Indrukwekkend!

Mass Effect 2 verbetert met andere woorden zijn voorganger op alle gebieden. Artistiek slagen de makers erin om een echte, meeslepende wereld te creëren, met personages die je ondanks hun dikwijls exotische persoonlijkheid of buitenaardse design zo denkt te kunnen ontmoeten in het echte leven. De RPG- en de shooterelementen werden tot een unieke mix gekneed die zowat elke gamer zal kunnen verleiden met heel wat diepgang in beide genres zonder ook maar op één moment ontoegankelijk te worden. Bovendien heeft BioWare zonder er veel poespas rond te maken een echt volwassen game gemaakt, inclusief duistere en subtiele thema’s die de gemiddelde sci-fi verhaallijn weten te overstijgen zonder dat er wordt ingeboet aan het nodige spektakel.

Een echte overwinning dus en één van de beste games die ik de laatste jaren heb gespeeld. En te weten dat er nog een derde deel moet komen in de trilogie! Wie nu nog vindt dat gaming vroeger beter was, die moet even zijn nostalgische bril afzetten en zich laten opslorpen in de wereld van dit fantastische Mass Effect 2.

Onze Score:
10.0
gerelateerd spel: Mass Effect 2
geplaatst in: Electronic Arts, Reviews, X360
tags: ,


Leave a Reply