gaming sinds 1997

Max Payne 3

De eerste Max Payne game was zo eentje waarvoor je je vrienden rond je pc riep, al was het maar om te stoefen met de knappe graphics, de harde actie en natuurlijk de verblindend stoere en vernieuwende gameplay. Herinner je je nog hoe je je uren kon bezighouden gewoon met de physics van een paar verfpotten en wapperende doeken? Allemaal geweven rond die fantastische bullet time en de dramatische anti-held die Max is.

Maar tijden veranderen en 2001 ligt al ver achter ons. Rockstar Games is niet bang van een risico en nog minder van controversiële spelletjes en lanceert nu Max Payne 3 op console en binnenkort op pc. En net als toen is dit een game dat je met veel plezier en gusto zal spelen, ook al is er al bij al niet zo heel veel veranderd in vergelijking met toen.

Het verhaal nu is er weer eentje van miserie, corruptie en veel slachtoffers, maar deze keer gesitueerde in de broeierige hitte van Sao Paulo. Max is er nog dieper gevallen dan gewoonlijk en moet als bodyguard en met de nodige afkickverschijnselen opboksen tegen oude en nieuwe demonen maar Rockstar heeft vooral een goeie balans gevonden tussen drama en geloofwaardigheid van de personages. Iets waar ze sowieso altijd goed in zijn.

De presentatie werd alvast van een likje verf voorzien het jaar 2012 waardig. De tussenfilmpjes mogen dan niet meer in comic-vorm passeren, er is wel degelijk een hommage aan de oude stijl. Zowel het script als het stemmenwerk – en overigens het volledige geluid – is erg sfeervol zonder compleet over-the-top te worden. Iets wat in vorige Max Payne games wel eens kon voorvallen. In 2001 waren de locaties al erg memorabel en ook nu is er gedacht om de plaatsen waar je in actie schiet zo gevarieerd en aantrekkelijk mogelijk te maken.

Denk maar de van veel detail en leven voorziene sloppenwijken, de verouderde gebouwen waarvan je de verwering voelt vorderen en de priemende zon die alles doordrenkt. Meer kleur dus, maar dat doet niet af aan de sfeer. Dat laatste mag je niet onderschatten want al bij al is de gameplay in deze reeks altijd beperkt geweest: knallen en vuren dat het een lieve lust is, en met zoveel show als mogelijk.

De variatie zal immers niet komen van de bullet time. De honderste keer dat je ‘m activeert is ie wel nog altijd even opwindend en verslavend als de eerste maal. De formule erachter is immers eenvoudig: prachtige graphics, hopen detail en interieurs en objecten die staan te popelen om vernield, doorboord en gebroken te worden. Een met knikkers ontploffende olifant in een glaswinkel is er niks tegen!

Tegenstanders vallen bij hopen, daarbij niet kijkend op een plasje bloed of een akelige verwonding meer of minder. Een extraatje is dat je laatste slachtoffer naast een kogel in het voorhoofd ook wordt getrakteerd op een killcam shot (zodat je alles goed ziet weet je wel) en de mogelijkheid om voor de fun er nog wat extra patronen door te jagen. Niet spelen met gevoelige personen in de buurt dus.

Het grootste verschil met vroeger is dat springen, bullet time activeren en knallen niet meer genoeg is. Je tegenstanders zijn geen mietjes en je zal gebruik moeten maken van dekking en hier en daar een tactiekje. Sommigen zullen dit minder leuk vinden, ik denk gewoon dat het nodig was om niet na een uurtje het beu te zijn. Bovendien hoort deze meer realistische kwetsbaarheid van Max perfect bij de meer realistische aanpak doorheen het ganse spel. Je voelt echter wel dat Rockstar niet het niveau haalt van Epic of Naughty Dog voor de pure actie-sequenties. Maar daarvoor kwamen we niet natuurlijk, al is de vergelijking niet langer onlogisch door de grote focus op dekking en de vele stukjes waarin je iets anders mag doen.

Daar moet ik wel nog aan toevoegen dat je overigens meer dan genoeg keuze krijgt in wapens om de hele campagne zoet te zijn, van automatisch, tot semi-auto’s tot pistolen en shotguns. Dual wielding is overigens een optie met de kleinere wapens. Eens uitgespeeld kan je in Arcade mode vechten om hogere scores of kiezen voor de New York Minute waarbij tijd en kills cruciaal zijn.

Wie daar niet genoeg mee heeft kan nog de multiplayer proberen maar die vond ik eerlijk gezegd wat teleurstellen. Niet dat ie slecht is – je kan er best wat plezier mee beleven en bullet time werd goed geïmplementeerd – maar de unieke aspecten van het spel vallen wat weg, en dan zijn er veel betere opties om je tijd aan te spenderen. Gears of War bijvoorbeeld, of zowat elke serieuze FPS.

De meest vernieuwende opties zijn Payne Killer, waarbij je moet trachten Max of zijn partner te worden door ze te doden en dan zolang mogelijk zelf in leven te blijven, en Gang Wars. Die tweede wordt in verschillende rondes afgewerkt waarbij je telkens een objectief krijgt dat veranderd doorheen het spel. Net iets boeiender en meer meeslepend dan de standaard modi.

Uiteindelijk is Max Payne 3 net hetzelfde als meer dan tien jaar geleden, maar ook helemaal niet. De gameplay is nog altijd even verslavend, maar de presentatie is nog een stuk beter en de uitwerking van het verhaal en de personages is volwassener geworden. Bullet time maakt natuurlijk niet meer die immense impact, maar staat wel garant voor bakken stijlvolle fun en bloedvergieten in omgevingen die je met veel gusto aan gort zal schieten. Tel daarbij een hoofdpersonage dat een icoon is geworden, en je weet dat de campagne top is. De multiplayer viel al bij al tegen, maar daarvoor haal je dit spel niet in huis.

Onze Score:
9.0
gerelateerd spel: Max Payne 3
geplaatst in: Reviews, Rockstar Games, X360
tags: , , ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>