gaming sinds 1997

Maximo vs. Army of Zin

De laatste maanden is het aanbod aan platformgames groot, wat me uitermate gelukkig maakt. Ik kan me echter inbeelden dat het niet zo makkelijk kiezen is en waarschijnlijk lees je daarom deze review?

Compleet nutteloos, want als liefhebber van platformgames die je het vuur aan de schenen leggen moet je “Maximo vs. Army Of Zin” gewoon in huis halen. De reden waarom ik toch een review maak is om je nog wat te laten watertanden en de verschillende aspecten wat uit de doeken te doen. Bovendien is het mijn taak om reviews te schrijven en als ik het bij deze inleiding zou laten, zullen de ontevreden reacties mijn mailbox al vlug overbelasten. Hier is de grote lijn van het verhaal.

“Maximo” neemt het op tegen een leger van robotachtige wezens die hun levensenergie uit een ziel, opgesloten in een steen, halen en jouw doel is die zielen te bevrijden. Op je reis zal je door talloze verschillende landschappen en dorpjes trekken in levels die zeer veel afwisseling bieden. Als je inwoners voorbijkomt moet je die beschermen tegen dit leger maar ze zullen je er erg dankbaar voor zijn en een schappelijke beloning blijft haast nooit uit. Als je in de eerste levels een lief konijntje ziet rondhuppelen in het gras, pak dan de punt van je zwaard en doorboor het onmiddellijk, niet voor het goud dat het oplevert maar om je al te wreken voor de ontmoetingen die volgen. Geloof me, als je dit spel wat gespeeld hebt, zal je weten wat ik bedoel.

De levels en models zijn prachtig, de sfeer die in de levels hangt is onbeschrijflijk en “Maximo” ziet er gelikt en stoer uit, zelfs in zijn boxershorts. Ook de cut-scenes dragen bij aan de ongelooflijke sfeer die zonder deze prachtige graphics niet dezelfde zou zijn. Het legertje, of zeg maar gerust legioen, tegenstanders is origineel en maakt prachtige bewegingen; een hond/tijger combinatie die je aanvalt, een vogelverschrikker die explodeert pompoenhoofden gooit, een piraat die je van je geld berooft en noem maar op. Het menu is erg overzichtelijk en duidelijk leesbaar maar dat is echter geen al te grote verdienste vermits het niet veel mogelijkheden hoeft weer te geven. Het laat je in ieder geval toe om op de x-knop te rammen, waarna het spel vrijwel onmiddellijk is ingeladen en gestart.

De geluidjes van het goud dat je binnenrijft, de woeste slagen van je hamer op de metalen monsters, het ploffen van de paddestoelen, … alle geluidseffecten dragen bij aan de prima sfeer waarin je vrijwel onmiddellijk ondergedompeld wordt. Alhoewel de stemmen natuurlijk overkomen is het jammer dat de karakters die je tegenkomt op je weg je niet volledig zeggen wat ze te vertellen hebben en je zal dus zelf de ondertitels moeten lezen want een gesproken “Thank you” is het enige wat je te horen krijgt. Dit is echter het enige puntje van kritiek dat ik kan verzinnen maar als alles perfect lijkt vallen kleine details soms meer op. Laat dit er je echter niet van weerhouden om te genieten van dit topgame.

De gameplay is perfect tot in het kleinste detail. De controls voelen onmiddellijk natuurlijk aan, de leercurve is er één van ongeveer een minuut (en zo hebben we het graag). Realiseer je echter één ding: dit spel beperkt zich niet tot wat vooruit lopen, springen en slaan, je zal hard je best moeten doen en je hevig moeten concentreren om een level tot een goed einde te brengen waarna het zweet op je voorhoofd staat. Het is namelijk niet zo evident om van platform naar platform te springen of vijanden te verslaan aangezien je fouten hard afgestraft worden en er tal van factoren zijn die je onder druk zetten. Sterven betekent opnieuw beginnen, tenzij je nog een leven hebt want dan begin je vanaf het laatste checkpoint. De drie levens die je meekrijgt in het begin zijn echter snel op en als je dan toch een unieke kans krijgt om er eentje bij te kopen zal je stevig in je geldbeugel mogen duiken. De gevechten zijn talrijk, maar blijven een uitdaging doordat je zelf al het werk moet doen en je zo weinig mogelijk health mag verliezen. Zoals ik al eerder zei, halen de monsters hun energie uit een “zielsteen” en dat is dan ook hun zwak punt waar je ze tevens zal moeten raken en dat maakt de gevechten zo interessant. Om de monsters goed te raken kan je gebruiken maken van een zwaard of hamer waarmee je op twee verschillende manieren rammel kan uitdelen en van een schild waarmee je kan slaan of werpen.
Ook de puzzels zijn zeer leuk en je moet inventief uit de hoek komen, maar ze zijn net van een perfect niveau zodanig dat je het niet opgeeft omdat je geen oplossing vindt of een walkthrough moet raadplegen. De praktische oplossingen voor die puzzels zijn echter verre van makkelijk. Zo zal je snel, behendig en accuraat moeten springen om ergens te komen en dat onder de constante druk van de fatale fout die werkelijk overal op de loer ligt. Dit maakt het voor sommige spelers misschien af en toe eens enerverend maar dat moet je naast je neerleggen, aanvaarden dat je gefaald hebt en de level opnieuw proberen. De voldoening zal eens zo groot zijn als je na talloze keren opnieuw laden eindelijk voorbij de laatste vijf centimeter geraakt die nog nodig waren om de level uit te spelen.

Ben je een liefhebber van platformgames en hou je van een uitdaging, dan moet je “Maximo vs. Army Of Zin” gewoon in huis halen. Ik vind het moeilijk om iets negatiefs te vertellen want de graphics, sfeer, geluid en gameplay zijn fantastisch en alhoewel het spel op zich niet immens groot is, zal je door de hogere moeilijkheidsgraad toch flink je best moeten doen om het uit te spelen, zelfs al ben je een ervaren speler als ik (lacht). Kortom een platformgame dat kan concurreren met de grote toppers uit het genre zoals bijvoorbeeld “Jak&Daxter”.

Onze Score:
9.0
gerelateerd spel: Maximo vs Army of Zin
geplaatst in: Capcom, PS2, Reviews
tags: ,


Leave a Reply