gaming sinds 1997

MechAssault 2: Lone Wolf

Mechs, die metalen mastodonten, volgepropt met hoogtechnologische en vooral destructieve wapens, blijven tot onze verbeelding spreken. Om een of andere reden blijft het leuk om in deze stoere blikken dozen de tegenstander te verpulveren en in eenzelfde beweging de volgebouwde percelen eromheen met de grond gelijk te maken. MechAssault van Day 1 Studio was omwille van deze redenen, naast het uitstekende gebruik van Xbox Live, één van de eerste echte online toppers op de Xbox. Een vervolg was dan ook de logische stap en dat is wat we krijgen in Mech Assault 2: Lone Wolf.

Net zoals zijn voorganger concentreert MA2:LW zich op één ding: online keet schoppen met Mechs in third person, zonder al te veel franjes, maar met des te meer ontploffingen, grafische hoogstandjes en multiplayer fun. Het overgrote deel van de tijd zal je strafen, jumpen met je jetpacks, als een halve gare raketten, laservuur en dergelijke meer op je vijanden afvuren, terwijl je ondertussen het hoofd koel probeert te houden. Het spel is erg toegankelijk en een handleiding lezen hoef je al helemaal niet te doen.

Een diepzinnige verhaallijn verwachten in het singleplayer gedeelte is bijgevolg een beetje naïef. Een rode draad is er natuurlijk, met het broodnodige plot en bijhorende wendingen, maar uiteindelijk blijft het een dekmantel om je van punt A naar punt B te sturen en ondertussen brokken te maken. Je beschouwt die dan ook best als een trainingsmodus voor het echte werk, een beetje zoals bij de Battlefieldreeks op de PC. Bovendien zal deze opleiding erg kort blijken en door zijn lineaire karakter weinig herspeelbaarheid bieden. De uitdaging is ook niet zo groot omdat er een auto-aim is, net als heel veel power-ups en healthkits. Het zijn ook en enkel de andere Mechs die je wat tegenstand kunnen bieden. Heb je geen internetverbinding, dan laat je dit dus maar beter liggen. Een weekendje huren is een andere mogelijkheid.

Wat wel nieuw is in vergelijking met de vorige versie zijn de nieuwe Mechs (die het totaal op dertig stuks brengen), de Battle Armour, de Rommel-tank en het VTOL (Vertical Take Off & Landing) vliegtuig. Voornamelijk het Battle Armour blijkt een erg leuke toevoeging omdat het je een zekere bescherming biedt en je zodoende toelaat om uit je Mech te stappen en op zoek te gaan naar een krachtiger omhulsel. Dat is ook nodig om de tegenstand, vooral online, de baas te kunnen. Dankzij dit stukje technologie kan je je vasthaken aan grotere Mechs om vervolgens een neurohack uit te voeren. Deze hack is eigenlijk een soort mini-game waarbij je via het snel indrukken van een knoppencombinatie de machine kan uitschakelen om er daarna zelf in te kruipen. Online moet zowel de verdediger als de aanvaller zo snel mogelijk deze sequentie tot een goed einde brengen. De traagste is de pineut want deze wordt parachutegewijs buiten gezet. Ik hoef je niet te vertellen dat zo een huizenhoge brok metaal net iets sterker is dan jij met je zijdezachte pakje.

Ook de VTOL, een wendbaar vliegtuig, blijkt al snel erg belangrijk in de multiplayer modes omdat je via deze Battle Armours kan aanbrengen, net als powerups. Een goede piloot in de VTOL aan jouw zijde kan al snel het verschil betekenen tussen winst en verlies.

Maar laten we even de MP van wat dichterbij bekijken. Je kan er met tot 12 spelers aan de slag via Xbox Live, via splitscreen of system link. Het aantal verschillende modes is best uitgebreid met onder andere deathmatch, last man standing, Capture-The-Flag, Not-it! (soort tag), Check-it! (waarbij je checkpoints moet verdedigen), base war en Snatch-it! Veruit de leukste en door mij meest gesmaakte modus is echter de “Conquest Mode”. Deze vat al deze varianten samen en bouwt er een galactische oorlog rond. Daarin dien je je aan te sluiten bij een bepaald “House”, waarna je op de verschillende planeten de strijd kan aanbinden met de andere facties voor de controle over deze werelden. Die gevechten start je ofwel zelf, ofwel doe je mee aan een reeds bestaande schermutseling. Op die manier kan je dan planeten veroveren of verliezen en die wetenschap staat dikwijls garant voor erg spannende ontmoetingen.

Het feit dat clans en downloadable content ondersteund worden door het game maakt dit originele gedeelte compleet. Minpunten zijn er desondanks ook: onder meer de interface die beter kon en het matchingsysteem dat nog heel wat kan leren van Halo2. Eigen aan het spel, en dus afhankelijk van je persoonlijke smaak, is ook de vaststelling dat de gameplay al bij al aansluit bij de tragere online shooters. Het feit dat je soms wat dient te zoeken tot je voldoende spelers vindt doet niks af aan de kwaliteit van de gameplay, maar kan het plezier van een korte speelsessie wel vergallen.

Wat betreft de afwerking dienen we vooral de grafische aspecten naar voren te brengen. De Mechs zien er waarlijk indrukwekkend uit en zijn ook mooi in elkaar gezet. Even sterk zijn de ontploffingen en de manier waarop gebouwen instorten door er op te schieten of ertegenaan te lopen. Het meest spectaculair zijn zonder twijfel de ‘sterf’-animaties van de Mechs waarbij onder andere een soort implosie plaatsvindt waarvan het zuig-effect prachtig wordt in beeld gezet. Minder enthousiast ben ik over de speelvelden, die er toch wat platjes uitzien, met textures die achterhaald lijken. Wellicht is dit de opoffering die men moet maken om het spel vlot te houden tijdens de online gevechten.

Bij het openzetten van de oortjes worden we vergast op erg sterke geluidseffecten (bijv. de jetpacks, laservuur en het stapgeluid van de Mechs) maar tegelijk op een soundtrack die me helemaal niet kon bekoren. Of het aan persoonlijke smaak lag (songs van Papa Roach en Korn vind ik er sowieso meestal over) laat ik hier even in het midden. Wat ik echter niet in het midden laat is mijn mening over de povere kwaliteit van de voice-acting in de singleplayer, wat nog maar eens duidelijk maakt dat dit gedeelte van het game stiefmoederlijk werd behandeld.

Daarmee belanden we mooi bij het besluit: MA2 is een spel dat je niet hoeft te kopen als je enkel op je eentje wil spelen. Het is immers in het multiplayergedeelte dat dit game zijn troeven uitspeelt met de Conquest mode als kers op de taart. Omdat het meer diepgang biedt dan je op het eerste zicht zou vermoeden, zal Mech Assault 2 de online gamers die op zoek naar arcade-like gevechten met Mechs niet teleurstellen en zal het hen heel wat uren speelplezier bieden. Ondanks zijn niet te ontkennen kwaliteiten is dit game geen absolute aanrader geworden, maar blijft het een beetje steken in zijn keurslijf van rechttoe rechtaan thirdperson shooter.

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: MechAssault 2: Lone Wolf
geplaatst in: Microsoft, Reviews, Xbox
tags: ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>