gaming sinds 1997

Medal of Honor: European Assault

Na het afschuwelijke Medal of Honor: Rising Sun begon EA te werken aan een nieuwe consoleshooter, eerst bekend onder de naam Dogs of War. Ze wisten dat deze titel heel wat beter moest zijn als zijn voorganger als het toch enige roem wilde vergaren. Ze spaarden kosten nog moeite en gaven de opdracht aan een groot en gemotiveerd ontwikkelingsteam, hopende dat hun nieuwe WO2-shooter de nieuwe referentie in het genre zou worden. Nu, daar zijn ze niet in geslaagd, maar dit spel is alleszins beter dan Rising Sun. Veel beter…

Het spel start in St. Nazaire, een Duitse haven annex U-boot basis in bezet Frankrijk. Samen met je Britse strijdmakkers moet jij, William Holt, proberen de dokken te infiltreren en de vijandelijke installaties te saboteren. Dit is de eerste van vier campagnes. De andere spelen zich af in Noord-Afrika, Rusland en ons mooie, kleine Belgenlandje.

Er is een verhaal dat de campagnes verbindt, maar het is het vertellen niet waard. De vier settings verschillen sterk van elkaar, waardoor de levels altijd ‘fris’ aanvoelen. Niettemin heeft deze aanpak een groot nadeel: de game is verschrikkelijk kort. In minder dan zes uren kan je erdoorheen zijn, zonder dat je de nood voelt om het nog eens opnieuw te spelen. European Assault heeft wel een splitscreen multiplayer die de levensduur een beetje verlengt, maar verwacht er geen mirakels van. Ik sta vrij sceptisch tegenover shooters spelen in splitscreen en ik ben zeker dat er velen onder jullie mijn mening delen. Het gebrek aan een online component is ook al niet bevorderlijk voor de game, zeker niet als je bekijkt dat Rising Sun wél een min of meer deftige online mode had.

Maar eens je aan het spelen bent, vergeet je snel de fouten in het spel. European Assault slaagt erin dat overdonderend gevoel van daadwerkelijk mee te vechten in WO2 na te bootsen en dat hebben we op onze PS2 niet meer gezien sinds Frontline enkele jaren geleden. Waar Rising Sun, Finest Hour en Brothers in Arms hebben gefaald, is MoH:EA dus geslaagd.

Dat gevoel wordt versterkt door het feit dat je ten allen tijde het bevel voert over 3 andere soldaten. Hoewel de team commands zeer simplistisch zijn (je kan ze enkel bevelen om naar een bepaald punt te lopen en om te verzamelen bij jou), blijft dit niettemin een mooie verbetering ten opzichte van zijn voorgangers, waar je alles alleen mocht oplossen. In het algemeen zijn je teammates gezegend met een erg degelijke A.I. , maar ik heb ze ook al enkele enorm domme dingen zien doen. Bijvoorbeeld: toen ik een tank was aan het bestoken met granaten, liepen twee soldaten van mijn squad zomaar onder de rupsbanden van die tank, de tweede dan nog net nadat hij de eerste die rare vorm van hara kiri zag plegen!

De levels voelen ook heel watopener en minder lineair aan dan bijvoorbeeld Finest Hour. Ieder level bestaat uit twee à drie main objectives en meerdere verborgen secondaire doelen, die je kan ontdekkken door de levels te verkennen. Wanneer je ze vervolledigt zal je meer power-ups krijgen in de volgende levels. Vaak zijn er ook meerdere wegen naar je objectives, wat kan leiden tot leuke strategieën om de moffen te grazen te nemen. Geloof me, je zal die strategieën meer dan nodig hebben! De vijand geeft je zware tegenstand, zelfs op het gemakkelijkste niveau, en in de laatste twee campagnes zal je vaak sterven. Gelukkig kan je acht medkits en revives met je meedragen. Niettemin is dit spel erg uitdagend, tot zelfs verdomd moeilijk. Het laatste level is bijvoorbeeld enorm frusterend. Scheldwoorden en rondvliegende controllers zullen schering en inslag zijn. Je bent gewaarschuwd :)

Een nieuwigheid van deze Medal of Honor is de adrenalin state. Bij elke vermoorde Duitser zal een metertje zich vullen. Eens gevuld kan je tijdelijk in een staat van razernij gaan. Je zicht wordt rood, je wordt onoverwinnelijk en je hebt even oneindig veel munitie. Coole feature, eerlijk gezegd.

Technisch is dit niet wat je verwacht van een EA-game. Het spel ziet er eigenlijk verouderd uit. Het mist detail, zeker in de modellen en de explosies zijn ook niets om trots op te zijn. Wanneer er heel wat actie te zien is, neemt de framerate ook een duik, wat de ervaring toch wel verpest. Gelukkig heeft het spel heel indrukwekkende geluidseffecten, ratelend geweervuur en oorverdovende ontploffingen die pas echt uitblinken op een 5.1 surround systeem. De orchestrale soundtrack van European Assault is eveneens van een enorm hoog niveau. Qua qeluid blinkt MoH:EA toch wel uit.

Medal of Honor: European Assault is helemaal geen slecht spel, maar het zou pas echt memorabel geweest zijn met wat meer levels en een degelijke online mode. De graphics zien er verouderd uit, met regelmatige framerate-drops op de koop toe, maar het geluid maakt veel goed. Ga deze dus eerst huren eer je het koopt.

Onze Score:
7.0
gerelateerd spel: Medal of Honor: European Assault
geplaatst in: Electronic Arts, PS2, Reviews
tags: , ,


Leave a Reply