gaming sinds 1997

Medal of Honor: Frontline

De enen vinden het pure uitmelkerij, de anderen kunnen er niet aan weerstaan. Feit is dat Medal of Honor zeker en vast in de elite van de Playstationgames mag prijken. Begin vorig jaar gooide het ook hoge ogen op de pc met Allied Assault, dat zowel op single- als multiplayervlak een topper werd. Zelf heb ik trouwens een clan uit de grond gestampt. Maar EA vond terecht dat Medal of Honor ook zijn eerste stappen op de Playstation 2 mocht wagen. Frontline ligt al enkele maanden in de winkelrekken, hoog tijd dus voor een bespreking!

Ditmaal kruip je opnieuw in de huid van James ‘Jimmy’ Patterson, een G.I. van het Amerikaanse leger. En hij mag er al meteen terug invliegen, want de openingsmissie is de befaamde landing op Normandië. Zoals we van Medal of Honor gewoon zijn, wordt deze missie sfeervol ingeluid met wat muziek, een uitspraak van Eisenhower en zie je de boten richting het strand varen. Plots komen 2 vliegtuigen aanstormen die de boot naast jou in de lucht laten vliegen. Uiteindelijk komt je vaartuig heelhuids aan op het strand, en net als de soldaten klaarstaan om uit te stappen, wordt het getroffen door een inslaande mortier. De helft van de inzittenden geven de pijp aan Maarten, waarna jij en de overigen in het water worden geslingerd. Langzaam zwem je naar de oppervlakte, terwijl je ziet hoe de soldaten voor je geraakt worden door de kogelregens. Eens op het strand vind je dekking achter een weggeblazen boot, samen met je luitenant. En hier krijg je eindelijk de controle over je personage. De sfeer zit er dus meteen al goed in, maar jammer genoeg laat de rest van deze missie flink te wensen over. Zo word je zelden of nooit geraakt, kun je doodleuk over het strand huppelen en blijft er van de spanning niks meer overeind. Jammer, want dergelijke missies zouden toch hoogtepunten in een WW II spel moeten zijn…

Maar wees gerust, de rest van het spel heeft genoeg sfeer in huis om die ene ontgoocheling te compenseren. Vooral de vele historisch accurate locaties springen meteen in het oog. Zo mag je de brug in Nijmegen veroveren, doorheen Hollandse straatjes kuieren en het opnemen tegen tanks op het platteland. Het spel heeft een typische WW II look, wat het realismegevoel alleen maar ten goede komt. Grafisch hoeft het spel dan ook voor niets of niemand onder te doen en vooral de effecten behoren tot de mooiste die we tot nu toe op de PS2 te zien kregen. Ontploffingen, vuur, opvliegend zand, kogelregens, alles is tot in de puntjes uitgewerkt. Ook de models ogen erg mooi en realistisch, net als hun bewegingen. Alleen spijtig dat dit alles heel wat van je blauwzwarte console vergt. De framerate zal dan ook vaak dalen, maar in de meeste gevallen is dit niet echt storend. Enkel in Normandië is het overduidelijk merkbaar en kan het frustrerend werken. Maar dit ongemakje weegt niet op tegen de pracht die op je TV wordt getoverd.

Aan het geluid is eveneens met zorg gewerkt, maar tevens is de typische Medal of Honor-sound bewaard gebleven. Zo zul je zelfs enkele deuntjes herkennen uit de eerste game, die hier en daar wat aangepast zijn. Bij belangrijke gebeurtenissen zal de muziek er ook op inspelen en de spanning opdrijven. Voorbeeldjes van die sfeervolle muziek kun je trouwens vinden op de officiële site door op de radio rechtsboven te klikken.

Op je tocht doorheen de bevrijding van Europa krijg je ook diverse wapens ter hand, gaande van een Thompson machinegeweer, het STG 44 Strumgewehr, een Panzershreck, enkele granaten en uiteraard het metaal van elk geweer waarmee je ook een flinke tik kunt uitdelen. Op enkele zeldzame missies krijg je ook bondgenoten meegestuurd om je ter dienst te zijn. Jammer genoeg blijf je na enkele schietpartijen meestal reeds alleen over en kun je terug in je eentje op pad. De AI van je kameraden laat namelijk wat te wensen over. Niet zelden zie je een soldaat onophoudelijk tegen een muur aanlopen of verdwaasd rondkijken als hij onder vuur ligt. De tegenstanders daarentegen zijn heel wat intelligenter. Granaten zullen ze wegschoppen en ze zoeken zoveel mogelijk dekking achter muren of voorwerpen. Maar ook hun AI kon toch een tikkeltje afwerking gebruiken. Wanneer je vanop afstand iemand aan een machinegeweer neerschiet, zal een andere vijand zijn plaats zomaar innemen, zonder zich af te vragen wie zijn kameraad nu in godsnaam neergeschoten heeft. Maar de prijs voor randdebiel van de Duitse bende gaat naar de soldaat die mijn granaat doodleuk wegschopte en daarmee een einde maakte aan het leven van zijn collega wat verderop.

Er zitten trouwens enkele hilarische scènes in het spel. Zo moet je in een Duitse bar op zoek gaan naar een contactpersoon, die je echter niet kan spreken omdat er Duitse officiers in de buurt zijn. Het is de bedoeling dat je dan op een balkon gaat staan waar enkele soldaten een praatje slaan en er wat glazen bier op de tafel van de officieren laat vallen. Deze schelden de soldaten dan uit voor rotte vis waarna ze een robbertje beginnen te vechten. Of dat moment waarbij je uit een villa moet ontsnappen door naar beneden te springen en een zachte landing te maken op een hooiwagen. Uiteraard viel onze reviewer van dienst net naast de hooiwagen, wat resulteerde in verdomd veel gezondheidsverlies…

De controls zijn in het begin wel even wennen. EA heeft de oude MOH controls, waarbij je de crosshair over het scherm bewoog, overboord gegooid en geopteerd voor een setting waarbij je de ene analoge stick gebruikt om te lopen en de andere om rond te kijken, een keuze die ik alleen maar kan toejuichen. Na een tijdje zweef je soepel over het slagveld en laat je zonder problemen een spoor van lijken achter.
Wat ze dan weer niet gewijzigd hebben is het savesysteem. Na elke missie kun je het spel bewaren, maar tijdens een level mag je opslaan op je buik schrijven. Telkens je sneuvelt, mag je weer van voor af aan beginnen. Dit kan soms erg frustrerend werken in uitgebreide missies, maar heeft wel als voordeel dat je iets langer ‘plezier’ hebt aan Frontline. Jammer genoeg is het met zijn 19 missies een erg kort spel, dat je op 1 goedgevulde dag al kan uitspelen. Spelers die alles uit het spel willen halen, kunnen na afloop een missie naar keuze nog eens herspelen. Haal je trouwens voor elke missie een gouden score, dan verdien je medailles. En wanneer je alle eretekens hebt verzameld krijg je zelfs enkele bonussen.

Spijtig is wel dat het spel geen multiplayer bevat. Eens de campaign uitgespeeld is en je alle medailles uitgereikt zijn, komt het spel dan ook volledig op zijn einde. Daardoor zal een spel als dit al vlug in de kast belanden, waarop enkel nostalgische spelers het af en toe eens tevoorschijn zullen halen. Jammer, want met de mogelijkheden had deze game zeker en vast kunnen uitgroeien tot een van de beste console FPS.

Frontline is volgens mij de beste telg uit de Medal of Honor reeks en is zeker een aanrader voor alwie in het bezit is van een Playstation 2. De prachtige beelden en de sfeervolle muziek spreken voor zich en de single player campaign is bijzonder afwisselend en bevat enkele sublieme scènes. Spijtig van de korte levensduur, want dit spel had heel wat in zijn mars. Fans van de reeks zullen er uiteraard van smullen, maar toch vind ik het eerder een spel om eens te huren, of om aan een democratische prijs tweedehands in huis te halen.

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Medal of Honor: Frontline
geplaatst in: Electronic Arts, PS2, Reviews
tags: , ,


Leave a Reply